Noc spędzał tak jak każdą inną w te wakacje – kubek kawy na biurku i włączony komputer z czatem, na którym o tej porze przebywała tylko jedna osoba. Rozmowa trwała w najlepsze, a jej przewodnimi tematami były sport i polityka. Chwilę później odsunął się od biurka i wstał z zamiarem włączenia światła w pomieszczeniu. Wtem wyraźnie zdziwiony uniósł brwi do góry – nadal brak oświetlenia. Stojąca w rogu pokoju lampa również nie działała. Ponownie usiadł na fotelu i przysunął się do biurka, powracając do karty z czatem. – Dziwne, wszystko wskazuje na to, że nie działa mi światło w domu – napisał na czacie. – U mnie też nie działa, na ulicy również ciemność – odpowiedział znajomy. Zaciekawiony słowami kolegi z czatu wyjrzał za okno, a to co ujrzał zmroziło go od stóp do głowy. Przez ciemną jezdnię maszerowali ludzie – niektórzy z nich wydawali się znajomi. Ich twarze nie wyrażały żadnych emocji, wyglądali tak, jakby byli zahipnotyzowani. Nagle z tłumu zaczął wyjawiać się mężczyzna. W dłoniach trzymał starą, wysłużoną lampę naftową. Jako jedyna osoba w tłumie posiadał przedmiot, który pozwoli oświetlić drogę. – Hej, ty! Ze światłem! – przywołał nieznajomego. Nieznany mężczyzna pojawił się pod jego oknem. Zaprosił go do środka, mając przy tym obawy, czy na pewno postanowił dobrze. Pod światłem księżyca zauważył, że facet jest starszy, a ubiór, który skrywa pod kurtką wskazuje na to, że jest pastorem. – Wie ojciec, co się tutaj do jasnej cholery dzieje? – zapytał. – Wiem, chociaż ciężko mi wytłumaczyć jak to się dzieje i tym bardziej, jak to zatrzymać – odparł pastor. – Sądzę, że dzień już nigdy nie nadejdzie, a wkrótce wszelka elektryczność przestanie działać, zaczynając od wszelkiego oświetlenia w domach czy latarniach ulicznych. – Co ty wygadujesz, pastorze? – powiedział. – Przecież jeszcze chwilę temu rozmawiałem z moim przyjacielem na czacie internetowym. W tym momencie spojrzał na ekran. Był wyłączony, co mogło tylko oznaczać, że wielebny miał rację. – A teraz jeszcze zerknij na mój zegarek. Nie jest elektroniczny, więc działa. – oznajmił. Wskazywał godzinę 5:11. O tej porze powinno już świtać. Mimo to na zewnątrz dalej panował mrok. Chociaż wydawało się to nierealne, wszystko wskazywało na to, że pastor ma rację. – Dobrze ojcze, wierzę. Ale musi być jakiś sposób, żeby cofnąć ten proces, przywrócić elektryczność. Co ojciec myśli? – postawił pytanie. – Próbowałem się tego dowiedzieć, podążając za tym tłumem. Ciekawi mnie, jaki jest cel ich wędrówki – oświadczył duchowny. – Moglibyśmy ich dogonić – przemówił. – Moglibyśmy, ale szczerze mam lepszy pomysł – poinformował sługa kościoła. – Muszę się dostać do szkoły. Zaprowadź mnie do sal od fizyki i chemii, potrzebuję z nich kilku rzeczy i chcę zbadać coś na miejscu. Ulice miasta były opustoszałe. Gdzieniegdzie można było zauważyć rozbite samochody, co oznaczało, że elektronika w pojazdach także odmówiła posłuszeństwa. Na dodatek pomimo końcówki lata, temperatury spadły niemiłosiernie. Należało się spieszyć z rozwikłaniem zagadki i odwróceniem jej skutków, inaczej mogłoby już nie być kogo ratować. Kiedy dotarli pod budynek szkoły, zegarek ukazywał już 8:00. Wejście do środka nie było trudnym zadaniem – drzwi okazały się być otwarte, a w klasach przesiadywali grzecznie uczniowie, wpatrując się w tablicę. Brakowało jednak nauczycieli. Pastor za pierwszy cel obrał sobie klasę chemiczną. Jego towarzysz nienawidził tam przebywać z powodu okropnej nauczycielki i niskiej temperatury, która panowała wewnątrz. Teraz z pomocą pastora otworzył drzwi do pomieszczenia, które służyło chemikom za schowek. Duchowny podał mu jedno pudło, a następnie udał się w kierunku biurka. Obserwując wielebnego pomyślał, że to może tylko mu się śnić – wszakże odkąd pamięta posiadał wybujałą wyobraźnię, co przekładało się na rozbudowane pod wieloma względami sny. Miał pewien pomysł, jak to zweryfikoawć. – Nie miałem okazji ojca spytać o imię – wycedził. – Powiedzmy, że możesz mi mówić Mr. Scratch – odparł kapłan. Postanowił, że zapisze imię pastora na ręce i w razie gdyby się obudził, za pomocą napisu mógłby sprawdzić, czy cała ta sytuacja była tylko wytworem jego mózgu. Kolejny raz spojrzał na pastora. Wokół niego pojawiła się niebieska poświata, która chwilę potem przysłoniła wszystko, co był w stanie zobaczyć. Zerwał się ze snu w środku nocy, głośno dysząc. Tak jak podejrzewał, wszystko to zrodziło się w jego głowie. Wstał powoli z łóżka, chcąc zapalić światło, jednak mimo naciśnięcia włącznika, wnętrze dalej było pokryte ciemnością. Spojrzał na swoją dłoń, wewnątrz której widniał napis „Mr. Scratch”.