Stacja metra Ealing Broadway:-) Jeśli kiedykolwiek, ktokolwiek z Was narzekał na drogą komunikację miejską w Polsce, np. w Warszawie to cóż… cena za Warszawską Kartę Miejska, czyli 125zł miesięcznie - to tutaj kwota jak za lizaka:-) Londyńskie metro liczy ponad 300 stacji, dlatego prawie każde miejsce w Londynie - jest blisko metra. Z góry uprzedzam całą falę hejtu jaka zaraz na mnie spadnie. Tak, wiem, że Anglicy zarabiają więcej, ale nawet biorąc pod uwagę ich zarobki - uwierzcie mi komunikacja miejska jest tu naprawdę bardzo droga, dlatego mnóstwo ludzi w Londynie: albo szuka mieszkania bardzo blisko pracy, w ten sposób korzystają z komunikacji miejskiej tylko okazjonalnie, albo dojeżdza do pracy rowerem, albo kupuje samochody i dogaduje się z sąsiadami na wspólny przejazd. Jak mówi mój kolega pracy - Jeżdżę samochodem z oszczędności - cytat jest prawdziwy, serio:-) Karta Miejska Jeśli macie tylko jeden dzień na zwiedzanie Londynu kupowanie Oyster Card, może rzeczywiście nie mieć sensu. Lepiej kupić całodobowy bilet papierowy. Jeśli jednak zamierzacie po Londynie trochę pojeździć i macie na to np. tydzień to najkorzystniejsze ceny ma Oyster card. Sama karta kosztuje 5 funtów. Kartę można doładowywać w zależności od potrzeb. Tygodniowy przejazd na strefy 1-3 kosztuje około 37 funtów przeliczeniu na złotówki to ponad 800 zł miesięcznie). Tygodniowy przejazd na strefy 3-4 to 24 funty (prawie 550 zł miesięcznie) Kolejne strefy są relatywnie tańsze. Jeśli z komunikacji miejskiej korzystacie okazjonalnie to i tak Oyster Card ma najkorzystniejsze ceny. Kierowcy nie sprzedają tutaj biletów. Najpierw w automacie wpłacacie na Oyster Card jakąś kwotę np. 10 funtów, a za każdy przejazd płacicie zbliżeniowo z pieniędzy, które macie na karcie. Jednorazowy przejazd to 1-szej strefy bez Oyster Card to koszt funta. Pamiętajcie! W metrze również obowiązuje ruch lewostronny. Keep left:) Dla porównania z Oysterką to koszt funta. Jest różnica, prawda? Całodobowy bilet na strefy 1-6 kosztuje 12 funtów - jeżeli chcecie zwiedzać cały dzień- uwierzcie mi zdecydowanie bardziej opłaca się kupić ten całodobowy bilet, niż kasowanie pojedynczych przejazdów. Ważne!!! Bilety całodobowe są ważne tylko do końca dnia, w którym dokonano zakupu. Jeśli np. kupicie całodobowy bilet o 23 - będzie on ważny tylko przez godzinę!!! Strefy Londyńskie metro jest podzielone na 6-stref. Jeśli chcecie zwiedzać, to obowiązkowo musicie mieć bilety na strefy od 1-2. Poza tymi strefami, jest stosunkowo nie wiele atrakcji, ponadto nawet jeżeli dany punkt jest w 3 czy 4 strefie, to i tak najczęściej musicie dojechać metrem do 1 czy 2 strefy, żeby się przesiąść. Autobusy jeśli zdecydowaliście się na pojedyncze przejazdy, to każdy za każdy kurs autobusem trzeba zapłacić funta (tylko z Oyster card). Kierowcy autobusów nie sprzedają biletów. Ważne!!! W autobusach nie obowiązują strefy. Jeśli kupicie bilet całodowy, tygodniowy lub miesięczny na jakakolwiek strefę metra - możecie do woli poruszać się autobusami po całym Londynie. Zwróćcie uwagę, na to kiedy odjeżdża pierwszy i ostatni autobus na danej linii. W Londynie, niektóre autobusy kończą kursy już np. o 19. Są jednak i takie autobusy, które kursują 24 h godziny na dobę. Autobusy nocne to te, które (tak jak w Warszawie) przed numerem maja literkę N. Na ten środek komunikacji jesteście skazani po północy, bo wtedy (nawet w weekend) londyńskie metro robi sobie wolne. Większość przystanków autobusowych w Londynie jest na żądanie, więc żeby zatrzymać swój dyliżans musicie albo podnieść rękę do góry, albo( jeśli jesteście w autobusie) nacisnąć przycisk stop. Niestety Londyn jest ogromny, a autobusy nie tak szybkie jak metro, wiec czasem dystans, którego pokonanie metrem zajmuje 50 min - autobusami może zająć około 2 h. Poniżej mapa linii autobusowych: Central London Bus Map Rodziny W Londynie dziecko od 5-10 roku życia może jeździć komunikacją miejska bezpłatnie, ale z dorosłym opiekunem. Na jednego dorosłego z biletem - 4 dzieci w wieku 5-10 lat może jeździc za darmo. Dzieci do 4 lat mogą jeździć po Londynie bez limitu i nie muszą mieć kupionego żadnego biletu. W biletomatach możecie wybrać język polski. Uważajcie na" asystentów", rzekomo pomagających w korzystaniu z automatu. Nie słuchają dokładnie jakich potrzebujecie biletów, tylko klikają jak szaleni przyciski, by jak najszybciej przejść do kolejnego klienta. Przynajmniej ja mam niezbyt dobre doświadczenie z tymi pracownikami metra. Zanim zdążyłam powiedzieć Pani, że potrzebuję paragonu dokumentującego moje podróże (muszę przedstawić rachunki w pracy) - Pani już dawno kliknęła opcje "bez rachunku". Ale może to tylko moje złe doświadczenia - Jeśli macie inne piszcie:-) Poniżej mapa linii metra: London Underground map Londyńskie metro, choć wydaje się na pierwszy rzut oka trudne do ogarnięcia, to zapewniam, że tylko pozory. Wszystko jest naprawdę sensownie rozplanowane i łatwo można dojechać metrem niemal w każde miejsce w Londynie. Planowanie podróży : Wiem, że jest do tego mnóstwo aplikacji na komórkę, ja używam z powodzeniem strony: Aby jak najlepiej zaplanować podróż musicie znać postcode miejsca początkowego i docelowego. Taki numer widnieje przy każdym londyńskim adresie. Wpisując w wyszukiwarkę taki numer macie pewność, że dotrzecie we wskazane miejsce. Pociągi Służą raczej do poruszania się "właściwym" Londynem, a przedmieściami miasta. Pociągi raczej nie docierają do Centrum, ale większość przejeżdża przez stacje Wimbledon, gdzie można łatwo przesiąść się do metra. Ważna Oyster Card upoważnia również do swobodnych podróży pociągami. Transport z lotniska Jedynym lotniskiem, z którego można dojechać do 1-szej strefy metrem jest Heathrow. Granatowa linia Picadilly, dowiezie Was w dogodne miejsce. Z doświadczenia wiem, że większość tanich linii stacjonuje na Gatwick, Stansted czy Luton. Dobra wiadomość jest taka, że na Luton można dojechać pociągiem do Wimbledonu, a tam jak wspominałam przesiąść się w metro. Mnóstwo firm transportowych oferuje przewóz z lotniska do 1-szej strefy oznakowanym autobusem za około 10 funtów . Według mnie jedne z najkorzystniejszych cen ma Easybus Taksówki Tradycyjna, czarna, londyńska taksówka. Tylko czarne taksówki to tzw. samochody licencjonowane. Kierowcy takich samochodów doskonale znają Londyn i zanim zaczęli prace musieli zdawać specjalne egzaminy. Pozostałe taksówki to kierowcy pracujący trochę na dziko, a ich umiejętności nie są w żaden sposób weryfikowane. Różnica w cenie jest jednak ogromna.

We wtorek, 7 lipca, przypada 15. rocznica serii dżihadystycznych ataków terrorystycznych w londyńskim metrze i autobusie, w których zginęły 52 osoby. Były to pierwsze samobójcze zamachy bombowe w Wielkiej Brytanii i do dziś pozostają najtragiczniejszymi pod względem liczby ofiar. 7 lipca Cztery ataki zostały przeprowadzone 7 lipca 2005 r. rano w ciągu niespełna godziny, przy czym pierwsze trzy – w metrze – nastąpiły w tej samej minucie, o zaś czwarty, w autobusie miejskim, o Do zamachów doszło w czasie, gdy w Szkocji odbywał się szczyt grupy państw G8, i dzień po decyzji o przyznaniu Londynowi prawa do organizacji igrzysk olimpijskich w 2012 r. Pierwsze dwie eksplozje nastąpiły w pociągach metra na linii Circle – pomiędzy stacjami Liverpool Street i Aldgate oraz w pobliżu stacji Edgware Road, trzecia na linii Piccadilly w pobliżu stacji Russel Square. Czwartą bombę zamachowiec zdetonował na górnym poziomie autobusu linii 30, który wówczas przejeżdżał przez Tavistock Square. Wszystkie cztery miejsca znajdują się w centrum Londynu. Wszystkie ładunki wybuchowe zamachowcy mieli w plecakach. W atakach zginęło, nie licząc sprawców, odpowiednio 7, 6, 26 i 13 osób. Dużo wyższa liczba ofiar w trzeciej eksplozji w porównaniu z pierwszymi dwiema wynikała przede wszystkim z faktu, że tunel linii Piccadilly jest znacznie węższy niż Circle, co spotęgowało siłę rażenia. 52 ofiary Łącznie zginęły 52 osoby, a 784 zostały ranne, wskutek czego były to najkrwawsze ataki na terenie Wielkiej Brytanii od czasu eksplozji bomby podłożonej w samolocie PanAm nad szkocką miejscowością Lockerbie w 1988 r. i najkrwawsze do dziś ataki samobójcze. Wszystkie ofiary mieszkały w Wielkiej Brytanii, z czego 32 były jej obywatelami, zaś pozostałe 20 wywodziło się z 18 różnych państw, z każdego kontynentu poza Ameryką Południową. W atakach zginęły trzy Polki – 23-letnia Monika Suchocka, 29-letnia Karolina Glueck oraz 43-letnia Anna Brandt. Trzech innych Polaków zostało lekko rannych. Zamachowcami byli 30-letni Mohammad Sidique Khan, 22-letni Shehzad Tanweer, 18-letni Hasib Hussain i 19-letni Germaine Lindsay. Pierwsi trzej urodzili się w Wielkiej Brytanii w rodzinach pakistańskich imigrantów i mieszkali w Leeds na północy Anglii, Lindsay był Jamajczykiem z pochodzenia, który od 5. roku życia mieszkał w Wielkiej Brytanii, zaś w wieku 15 lat przeszedł na islam. Żaden ze sprawców nie był wcześniej zaangażowany w aktywność terrorystyczną, nie byli więc znani policji ani służbom specjalnym. Kilka tygodni po zamachach arabska stacja al-Dżazira wyemitowała nagranie wideo, na którym Khan mówił o swoich motywacjach, odwołując się do islamu oraz przywódców al-Kaidy – Osmy bin Ladena i Ajmana al-Zawahiriego. Powiedział o “zbrodniach” popełnianych na muzułmanach przez zachodnie rządy i zapowiedział, że jest to przedsmak czekającej Zachód wojny. Dwa tygodnie później grupa innych odwołujących się do islamu i zainspirowanych atakami z 7 lipca sprawców próbowała dokonać podobnych zamachów na trzech stacjach metra i w autobusie miejskim, ale ich ładunki wybuchowe nie eksplodowały i ostatecznie ranna została tylko jedna osoba. Czterech głównych sprawców skazano później na dożywotnie więzienie bez możliwości wyjścia na wolność przed upływem 40 lat. (PAP) “ We wtorek, 7 lipca, przypada 15. rocznica serii dżihadystycznych ataków terrorystycznych w londyńskim metrze i autobusie, w których zginęły 52 osoby. Były to pierwsze samobójcze zamachy bombowe w Wielkiej Brytanii i do dziś pozostają najtragiczniejszymi pod względem liczby ofiar. 7 lipca Cztery ataki zostały przeprowadzone 7 lipca 2005 r. rano w ciągu niespełna godziny, przy czym pierwsze trzy – w metr CZYTAJ BEZ OGRANICZEŃ Dalsza część artykułu dostępna jest tylko z abonamentem Nie masz dostępu? Poznaj nasze abonamenty i wybierz odpowiedni dla siebie. Już od 9 zł za rok! Masz wykupione konto przez firmę? Zarejestruj się! Pamiętaj, że wszyscy nasi reklamodawcy mają dostęp za darmo!

Debata na temat tego, czy ludzie są bezpieczni przed zarażeniem koronawirusem jeżdżąc londyńskim metrem rozpoczyna się na nowo, ponieważ coraz więcej osób wraca do pracy. Burmistrz Londynu Sadiq Khan mówi, że noszenie maski na twarz jest najlepszą ochroną. Wdrożenie aplikacji do śledzenia, która uświadomiłaby ludziom, że skontaktowali się z kimkolwiek, kto ma wirusa, będzie na razie opóźnione. Do tej pory testowano ją na wyspie Wight, ale wyniki były niezadowalające. Faktem jest, że chociaż system śledzenia może być niezbędny do powstrzymania rozprzestrzeniania się wirusa w niektórych częściach Wielkiej Brytanii, z pewnością nie zapewni on ochrony w autobusach i metrze w Londynie. Oto powody dlaczego: - Śledzenie i monitorowanie nie powstrzyma wirusa Śledzenie oznacza, że potencjalnie możesz dowiedzieć się, czy byłeś w wagonie lub w autobusie z osobą zarażoną. Sposób działania aplikacji na smartfony polega na tym, że jeśli wystąpią objawy koronawirusa, należy wprowadzić informacje do aplikacji, które poinformują NHS. Następnie wyśle ostrzeżenie do każdego, kto również pobrał aplikację, kto był wystarczająco blisko, aby odebrać sygnały Bluetooth z telefonu w ciągu ostatnich 28 dni. To by potencjalnie oznaczało, że jeśli było się w wagonie z kimś, kto miał objawy koronawirusa, aplikacja poinformuje, że powinno się zrobić test. Jeśli wynik wyjdzie pozytywnie, zostanie to również zarejestrowane w aplikacji, więc każdy, z kim było się w tym samym wagonie, również zostanie o tym powiadomiony. Fakt jest taki, że zanim otrzymamy powiadomienie, że ktoś, z kim dzieliliśmy wagon metra lub autobus, ma wirusa, może być o wiele za późno i możemy już być zarażeni, więc aplikacja nas nie chroni. Jedynym sposobem na ochronę byłoby unikania zbytniego zbliżenia się do innych ludzi lub całkowite zrezygnowanie z transportu publicznego. - Wiele osób nie będzie miało tej aplikacji Szacuje się, że ogromna liczba osób musiałaby pobrać aplikację, aby była ona bardzo skuteczna. Być może 80 procent użytkowników telefonów komórkowych. Ludzie, którzy tego nie pobiorą, po prostu nie będą w niej ujęci. Dla porównania, bardzo popularna aplikacja do przesyłania wiadomości WhatsApp została pobrana tylko przez 67 procent użytkowników smartfonów w Wielkiej Brytanii - Ludzie kłamią Ludzie mogą nie być szczerzy na temat objawów koronawirusa lub po prostu mogą nie być świadomi, że je mają. To sprawia, że skuteczność aplikacji i ręczne sprawdzanie przez narzędzia do śledzenia wirusów są potencjalnie znacznie mniej skuteczne. - Ludzie nie przyjmą żadnego powiadomienia Czy zajęci londyńczycy naprawdę dbają o to, czy aplikacja wyśle nam wiadomość, że byliśmy gdzieś - gdziekolwiek - w pobliżu osoby, która potencjalnie znacznie później przetestowała się pozytywnie na wirusa?Jeśli nie wystąpią żadne objawy, to czy naprawdę pójdziemy na test, czy też będziemy się izolować tylko dlatego, że tak nam nakazuje aplikacja? - Nikt nie wie, czy ręczne śledzenie rzeczywiście działa 24 000 ludzkich śladów i znaczników wynajętych przez rząd może być w stanie w pewnym stopniu zrekompensować awarie aplikacji, ale nikt nie jest pewien, w jaki sposób faktycznie wyśledzą ludzi, którzy dzielili bliskie przestrzenie, takie jak tramwaj lub autobus, a nawet gdyby mogli to zrobić, czy będzie ich wystarczająco dużo, aby odpowiednio wykonać zadanie? - Sygnały Bluetooth są zawodne Wszyscy wiemy, że sygnały cyfrowe tak naprawdę nie działają tak dobrze w zatłoczonych miejscach, gdzie jest dużo osób, dlatego też, jak efektywna byłaby aplikacja śledzenia w zatłoczonych autobusach i stacjach metra oraz wagonach w Londynie? Posłuchanie rad Sadiqa Khana i założenie maski wydaje się być o wiele bardziej pewnym sposobem na bezpieczeństwo. Dobrym rozwiązaniem jest też na przykład jeżdżenie rowerem lub chodzenie i unikanie transportu publicznego, tam gdzie to możliwe. (mylondonnews)

Jakie są Twoje pierwsze skojarzenia, gdy słyszysz nazwę Londyn? Prawdopodobnie kilka osób powie Big Ben lub Tower Bridge, kilka innych wymieni słynne budki telefoniczne lub Pałac Buckingham, ale w zdecydowanej większości przypadków pierwszym skojarzeniem będzie czerwony, piętrowy autobus. Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się drogi czytelniku/czytelniczko, skąd wziął się pomysł na dwa piętra i czerwony kolor? fot. Dlaczego autobusy w Londynie mają dwa piętra? Zanim odpowiemy na to pytanie musimy się nieco cofnąć w czasie. Nie jest tajemnicą, że każde większe miasto boryka się z tym samym problemem – ogromną liczbą mieszkańców, dla których potrzebny jest odpowiedni transport. Londyn nie był pod tym względem wyjątkiem, a pierwsze Omnibusy, czyli wieloosobowe utrzymujące regularną komunikację pojazdy pojawiły się w stolicy Wielkiej Brytanii w latach 20. XIX wieku. Siłą napędową „przodków” autobusów były konie, a pierwszy omnibus wyruszył w trasę 4 lipca 1829 r. Ich pomysłodawcą był George Shillibeer, który podpatrzył jak funkcjonuje komunikacja omnibusami w Paryżu. Populacja Londynu rosła z roku na rok i zaczęto zastanawiać się, jak usprawnić komunikację, by przewieźć większą liczbę pasażerów. W 1847 roku powstały pierwsze projekty dwupiętrowych omnibusów, lecz jazda nimi nie należała do najprzyjemniejszych wrażeń. Omnibus konny Shilibeera z 1829 roku // fot. wikipedia – domena publiczna Jeden z pierwszych dwupiętrowych omnibusów konnych // fot. „Konie ciągnące omnibusy mogły pracować przez kilka godzin dziennie. Musiały być trzymane w odpowiednich warunkach, pielęgnowane, karmione i produkowały dużą ilość obornika, który firma zajmująca się omnibusami musiała przechowywać i utylizować” podaje wikipedia Wraz z masową produkcją stali (około 1860 r.) „konne autobusy” zaczęły poruszać się po szynach – było to nie tylko bardziej wydajne, ale także szybsze, a w czasach nieutwardzonych ulic, jazda po szynach była dużo wygodniejsza. Konne tramwaje działały w Londynie do 1915 roku, mimo że już w 1903 roku po ulicach Londynu jeździło 300 elektrycznych tramwajów. A co z autobusami? Tam, gdzie nie udało się położyć szyn konne omnibusy zaczęły być wypierane przez autobusy od 1902 roku i chociaż pojazd był napędzany silnikiem, to zachował dwie kondygnacje. Pojazdy, które dziś możemy spotkać na ulicach Londynu to tzw. Routemaster’y nowej generacji, które zastąpiły stare (produkowane w latach 1954-1968; łącznie 2876 pojazdów pierwszej generacji) autobusy w 2012 roku. Oprócz nowoczesnego wyglądu, nowy model jest również bardzo ekologiczny, gdyż zużywa o 40% mniej paliwa niż jego starsze wersje. Stare autobusy wciąż można spotkać na ulicach stolicy Wielkiej Brytanii – od 2014 roku regularnie kursują (tylko) na linii turystycznej nr 15 (od Tower Hill Station do Trafalgar Square). Obecnie sieć autobusowych połączeń w Londynie przewozi każdego dnia około 6 milionów pasażerów na ponad 700 różnych trasach, co sprawia że jest jedną z najbardziej rozbudowanych sieci autobusowych na świecie i zdecydowanie największą w Europie Omnibus model S454 produkowany w latach 1920-1927. Model ten zabierał na pokład 54 pasażerów – 26 na dolnym i 28 na górnym pokładzie // fot. Dlaczego autobusy w Londynie są czerwone? Skoro przebrnęliśmy już przez krótką historię omnibusów pora wrócić do drugiego pytania, czyli dlaczego dla londyńskich autobusów wybrano akurat kolor czerwony? Jedna z teorii, na którą można trafić w Internecie głosi, że prototypy zostały pomalowane na czerwono, ponieważ miały one ostrzegać innych uczestników ruchu drogowego i mówić coś w rodzaju: „zachowaj dystans – ten pojazd jest w wersji eksperymentalnej”. Prawda jest nieco inna i również w tym przypadku musimy cofnąć się w czasie do 1907 roku. Na początku XX wieku na rynku autobusowych przewozów pasażerskich w Londynie konkurowało ze sobą 200 niezależnych firm. Niektóre z nich nazywano „pirate buses”, ze względu na to iż potrafiły zboczyć z oficjalnej trasy, by szybciej dotrzeć do miejsca docelowego, co z punktu widzenia pasażerów, którzy nie jechali na koniec trasy było nieco uciążliwe. To właśnie z tego powodu działająca wówczas firma London General Omnibus Company (największy operator w mieście) postanowiła pomalować swoje autobusy na czerwono, by wyróżnić się na tle konkurencji. Pomysł ten zatwierdziła lokalna policja, ponieważ czerwony kolor był łatwy do zauważenia i działał jak „ostrzeżenie” dla przechodzących przez ulicę pieszych. W 1933 roku powstała spółka London Transport odpowiedzialna za komunikację autobusową, tramwajową oraz metro – od tego momentu zdecydowana większość autobusów miała już kolor czerwony. Ciekawostka: czerwony kolor autobusów to tzw. Pantone 485 C – ten sam, który znajduje się w logo Royal Mail (państwowe przedsiębiorstwo pocztowe Wielkiej Brytanii), popularnych batonów Kit Kat, McDonald’s oraz na fladze rosyjskiej. Ps. Jeśli widzieliście kiedyś londyńskie autobusy „z góry” to z pewnością zauważyliście, że ich dachy są… białe. Ten zabieg ma na celu odbijać światło słoneczne, a tym samym zmniejszać temperaturę wewnątrz autobusu w upalne dni. fot. Zobacz też:

„Jeśli człowiek zmęczy się Londynem – oznacza to, że zmęczył się życiem, bo Londyn ma wszystko, co życie może nam zaoferować” – pisał w XVIII w. Samuel Johnson. O dziwo, dziś słowa pisarza są nadal aktualne, a metropolia – niczym róg obfitości – gwarantuje nieskończenie wiele atrakcji. Oto przynajmniej 10 rzeczy, które koniecznie trzeba zrobić w Londynie. fot. Simon & His Camera – Jeroen Sangers – /CC 1. Przejedź się po mieście piętrowym autobusem Czerwony „double decker” to symbol brytyjskiej stolicy. Przejażdżka na górnym pokładzie (i koniecznie tuż przy przedniej szybie!) pozwala poznać miasto z zupełnie nowej perspektywy. Ja wybrałam linię nr 139, w kierunku Waterloo Station, która biegnie obok największych atrakcji. Autobus przejeżdża przez Baker Street, tuż obok Muzeum Sherlocka Holmesa, a dalej – głównymi ulicami handlowymi Londynu: Oxford Street i Regent Street – kieruje się na Trafalgar Square. Dalej, mijając po drodze Piccadilly Circus, przekracza Tamizę mostem Waterloo, ze wspaniałym widokiem na Parlament oraz Katedrę św. Pawła i Londyńskie City. Warto zarezerwować sobie więcej czasu na przejażdżkę, bo trasę, która metrem trwa około kwadransa, autobus pokonuje 40 min. Widoki oczywiście są niezapomniane! Najbardziej rozpoznawalnym modelem czerwonego autobusu jest Routemaster będący ikoną Londynu przez blisko 50 lat. Routemastery zaczęły obsługiwać trasy w 1959 r., a pierwsze modele, o długości 8,38 m, były dłuższe niż pozwalały przepisy. Główna zaleta pojazdu to tylna rampa, dzięki której pasażerowie mogli wsiadać i wysiadać nie tylko na przystankach, ale także podczas postoju na światłach, czy w trakcie jazdy w korku. Opłaty za przejazd pobierał konduktor, co ograniczało niepotrzebne przestoje. W ramach likwidowania barier dla niepełnosprawnych zaczęto stopniowe wycofywanie kultowych pojazdów z użycia. Ostatnią linią, na której stale kursowały Rotemastery, była linia nr 159. W dniu ostatniego kursu, 9 grudnia 2005 r., jadącemu autobusowi towarzyszyli wiwatujący Londyńczycy, a pojazd zakończył trasę z opóźnieniem z powodu żegnającego go tłumu. Obecnie Routemastery obsługują tylko dwie linie turystyczne: nr 9 i nr 15. W 2012 r., z okazji Igrzysk Olimpijskich, dotychczasowe pojazdy zastąpił nowoczesny, ekologiczny, piętrowy Routmaster, wzorowany na kultowym modelu. WERSJA NA BOGATO: Pokręć się po mieście czarną taksówką Czarne taksówki (hackney carriage) to kolejny z symboli Londynu, często spotykany na ulicach miasta. Pojazdy mają charakterystyczny kształt oraz czarny kolor, dlatego potocznie nazywane są „black cabs”. Prowadzą je jedyni kierowcy na świecie, którzy przed otrzymaniem licencji muszą spędzić przynajmniej trzy lata (!) na nauce topografii miasta. Czarne taksówki mogą oczekiwać na pasażerów na postojach, a także być zatrzymywane na ulicy, w odróżnieniu od tzw. minicabs, które można rezerwować wyłącznie telefonicznie. Nazwą „taxi” mogą posługiwać się tylko czarne taksówki. Wolna taksówka ma podświetlony napis nad przednią szybą. Taksówki zwyczajowo malowane są na kolor czarny, ale w 2002 r., w celu uczczenia złotego jubileuszu Królowej Elżbiety II, wyprodukowano 50 taksówek w kolorze złotym. Typowa londyńska taksówka to 4-drzwiowy sedan, z charakterystycznym nadwoziem przypominającym samochody kombi, przystosowana do przewozu pięciu pasażerów. Na przestrzeni lat funkcję czarnych taksówek pełniły różne modele samochodów, jednak najbardziej popularną marką był Austin. 2. Zapomnij (choć na chwilę!) o swoim smartfonie i zadzwoń do domu z czerwonej budki telefonicznej Brytyjska budka telefoniczna była pierwszym publicznym telefonem na świecie. Powstała w 1884 r., 8 lat po wynalezieniu telefonu przez Szkota Alexandra Grahama Bella. Budki telefoniczne pojawiły się na ulicach Londynu na początku XX w. Pierwszy model „K1” był skrótem od nazwy „Kiosk Budka miała biały kolor i czerwone framugi okienne, a na górze umieszczony był napis „Telephone”. Ikoną Wielkiej Brytanii stał się czerwony model K6 zaprojektowany w 1936 r. przez Sir Giles’a Gilbert’a Scott’a. Model ten nazywano również Jubilee Kiosk, ponieważ powstał w roku srebrnego jubileuszu Króla Jerzego V. Budka miała osiem podzielonych poziomych szyb, ciężko otwierające się drzwi, a wewnątrz znajdował się majestatyczny czarny telefon z obrotową tarczą. Na ścianie umieszczono imponująco długą instrukcję obsługi. W budce znalazła się także książka telefoniczna oraz lusterko, w którym można było się przejrzeć. W 1952 r., decyzją nowej Królowej, Elżbiety II, na budce telefonicznej K6 pojawił się nowy wizerunek korony. Była to Korona Św. Edwarda (rzeczywista korona używana do koronacji) zastępując tym samym dotychczasową Koronę Tudorów. Najlepszym miejscem do zrobienia sobie zdjęcia w budce jest Great George Street, tuż obok Parliament Square. Zwykle ustawia się tam długa kolejka, ponieważ w tle mamy wspaniały widok na Big Bena i Parlament. ALBO: Wrzuć kartkę z pozdrowieniami z Londynu do skrzynki pocztowej Royal Mail Zawsze wysyłam bliskim kartki z podróży, lecz czasem ciężko jest znaleźć skrzynkę pocztową. Nie wszędzie przypomina ona znajomy, czerwony prostopadłościan, zaś brytyjska poczta słynie ze skrzynek pocztowych w kształcie kolumn. Pierwszą skrzynkę pocztową ustawiono w 1852 r. w Jersey. Co ciekawe, na każdej skrzynce umieszczone są łacińskie inicjały monarchy panującego w chwili instalacji danej skrzynki (w przypadku Elżbiety II jest to „ER II”). fot. 1/skrzynka pocztowa z okresu panowania królowej Wiktorii – jwyg– 2/znaczek pocztowy z podobizną królowej Elżbiety II – 3/skrzynki pocztowe z czasów panowania ojca i córki – czyli króla Jerzego VI i Królowej Elżbiety II – Mike Cattel- /CC Historia Królewskiej Poczty (Royal Mail) sięga czasów dynastii Tudorów, kiedy to w 1516 r. Henryk VIII powołał na swoim dworze urzędnika odpowiedzialnego za przekazywanie korespondencji. Publiczny system pocztowy powstał za króla Karola I w 1635 r, a początkowo opłatę za usługi pocztowe ponosił nadawca przesyłki. 6 maja 1840 r. Wielka Brytania wprowadziła do obiegu pierwszy na świecie znaczek pocztowy, o nominale jednego pensa (w czarnym kolorze, tzw. „Penny Black”). Znaczek przedstawiał podobiznę Królowej Wiktorii, a profil twarzy Królowej na znaczku nie zmieniał się przez 60 lat. Znaczek wprowadzono w związku z reformą brytyjskiej poczty i zmianą zasad uiszczania opłat – od tej pory usługa była płatna z góry przez nadawcę. Ustalono także jednolite opłaty za przesyłki, bez względu na adres doręczenia w kraju – te innowacyjne zasady obowiązują do dziś na całym świecie. Ciekawostką jest także fakt, że Wielka Brytania jest jedynym krajem na świecie, na którego znaczkach nigdy nie podawano nazwy państwa – znakiem identyfikującym jest wizerunek osoby panującej. 3. Zrób sobie zdjęcie u boku gwardzisty Jej Królewskiej Mości, w niedźwiedziej czapie Gwardia Królewska jest dumą Wielkiej Brytanii, a służba w jej szeregach to zaszczyt i prestiż. Nieodłącznym elementem galowego ubioru gwardzistów Queen’s Guard są czerwone mundury oraz 45-centymetrowe czarne futrzane czapki, wykonane z futra kanadyjskiego ta pochodzi z czasów bitwy pod Waterloo w 1815 r., kiedy to brytyjscy żołnierze, po rozgromieniu armii Napoleona, zabrali pokonanym futrzane czapy. Jesienią i zimą gwardziści noszą niebieskie mundury. fot. 1/Queen’s Guard – Jeroen Sangers – /CC Czapy gwardzistów, zwane „Bearskins”, od lat budzą wiele kontrowersji. Przeciwko wykorzystywaniu niedźwiedziego futra opowiedzieli się aktor sir Roger Moore, projektantka mody Stella McCartney, aktorka Pamela Anderson, czy modelka Twiggy. Jeśli chcesz zrobić sobie zdjęcie ze strażnikiem w niedźwiedziej czapie – nie musisz forsować Pałacu Buckingham. Najlepsze ujęcie zrobisz przy głównym wejściu do St. James’s Palace, na końcu ulicy Pall Mall. Warto obejrzeć widowiskową zmianę warty, która codziennie o odbywa się przed Pałacem Buckingham (w sezonie zimowym co drugi dzień). 4. Wybierz się na zakupy do Harrods’a. Ale bez paniki! Wystarczy elegancka puszka herbaty Earl Grey :) Harrods przyciąga jak magnes, a obiektem zazdrości pozostają zakupy w zielonej torbie, ze złotym logo sklepu. Misją tego luksusowego domu towarowego jest: Omnia, Omnibus, Ubique (Wszystko, Wszędzie, dla Wszystkich). Zakupy robi tu 15 mln klientów rocznie, choć ceny na wieszakach są często trzycyfrowe. W 7-piętrowym gmachu znajduje się 330 działów z produktami największych światowych marek, a do spełniania życzeń klientów gotowych jest 4 tyś pracowników. Ale nawet jeśli twoje konto nie jest sześciocyfrowe, warto zajrzeć chociaż do Food Hall – secesyjnego działu z żywnością i zakupić ciemnozieloną puszkę wyśmienitej herbaty Earl Grey z emblematem sklepu. Historia najsłynniejszego domu towarowego Londynu rozpoczęła się w 1849 r., kiedy to Henry Charles Harrod otworzył niewielki sklep spożywczy. Początkowo w jednym pomieszczeniu pracowało dwóch sprzedawców i jeden goniec. W 1880 r. dom handlowy zatrudniał już setkę pracowników, a w 1898 r. zamontowano tam, pierwsze w Londynie, ruchome schody. Dzisiejszy wygląd budynku to projekt autorstwa Charlesa Williama Stephensa. W 1938 r. Harrods otrzymał patronat królewski, a na budynku zawieszono herby rodziny królewskiej. Sklep, w trakcie swojej ponad 150-letniej historii, miał kilku właścicieli. W 1985 r. stał się własnością braci Al-Fayed (Aliego i Mohameda, ojca Dodiego), którzy w 2010 r. sprzedali go spółce, powiązanej z katarską rodziną królewską, za 1,5 mld funtów. Klientami Harrods’a było wiele sław, Joan Collins, Pierce Brosnan, Madonna i księżna Diana. W domu towarowym zaopatrywała się też sama królowa Elżbieta – miała wtedy sklep do swojej wyłącznej dyspozycji. Na słynnych zielono-złotych torbach z Harrodsa można było znaleźć napis: „By Appointment HM Queen Elizabeth II” („Dostawca Nadworny Jej Królewskiej Mości Królowej Elżbiety II”). W 2000 r. Harrods utracił królewski patronat, na skutek ustawienia wewnątrz, ufundowanego przez Mohammeda Al-Fayeda , pomnika Lady Diany i Dodiego z kontrowersyjnym napisem: Niewinnym Ofiarom, który sugerował, że za wypadkiem w Paryżu w 1997 r. stoi rodzina królewska. 5. Obejrzyj Kamień z Rosetty w British Museum – to dzięki niemu odszyfrowano egipskie hieroglify Kamień z Rosetty jest najważniejszym znaleziskiem w historii egiptologii. Jest to czarna bazaltowa płyta, o wadze 762 kg, na której znajdują się dwujęzyczne inskrypcje w trzech wersjach: po egipsku pismem hieroglificznym i demotycznym oraz po grecku. Odnalezienie go, w egipskim porcie Rosette w 1799 r., stało się przełomem na drodze do odczytania egipskich hieroglifów – zabytku piśmiennictwa staroegipskiego. Odszyfrowanie hieroglifów zajęło badaczom aż 23 lata! Dokonał tego w 1822 r. francuski językoznawca, archeolog, egiptolog i poliglota Jean-François Champollion, uznawany za twórcę nowoczesnej egiptologii. Obecnie kamień jest częścią zbiorów Galerii Egipskiej w londyńskim British Museum, podczas gdy w Muzeum Egipskim w Kairze pozostaje jedynie jego wierna kopia. Władze Egiptu od lat dążą do odzyskania zabytku wywiezionego nielegalnie w epoce kolonialnej – na razie bezskutecznie. WERSJA DLA MIŁOŚNIKÓW MALARSTWA: Policz słoneczniki na obrazie Van Gogha w National Gallery Słynne „Słoneczniki” to jedno z najbardziej rozpoznawalnych arcydzieł światowego malarstwa. Ale nie wszyscy wiedzą, że Vincent Van Gogh namalował całą serię obrazów z motywem słoneczników. Łącznie było ich jedenaście i miały być eksponowane w tzw. „Żółtym Domu” – wspólnym studiu malarskim z Paulem Gauguinem. W londyńskiej galerii znajduje się obraz „Martwa natura: wazon z piętnastoma słonecznikami” namalowany w Arles w sierpniu 1888 r. Na drugą część wpisu o Londynie zapraszam TUTAJ (Visited 10 564 times, 1 visits today)

W Publicznym Gimnazjum w Jastrzębiu zakończył się kolejny projekt realizowany w ramach Programu English Teaching. "W londyńskim autobusie" - to nazwa projektu - było tłoczno. Ideą było poznanie różnych grup wielojęzycznego i wielokulturowego dziś Londynu, a przy okazji pouczająca zabawa z żywym językiem. Gimnazjaliści przez trzy miesiące gromadzili materiały dotyczące przedstawicieli warstw społecznych Londynu, ich zachowań, układali dialogi i pisali scenariusz W tym celu otrzymali do dyspozycji wolną izbę lekcyjną, w której stworzyli studio filmowe, zbudowali przystanek autobusowy i atrapę autobusu. Przez wiele godzin, wliczając w to soboty pracowali nad realizacją projektu. Jednocześnie postanowili podzielić się swoją wiedzą i umiejętnościami z młodszymi kolegami i koleżankami, uczniami klas szóstych szkół podstawowych organizując dla nich, oparty na stworzonym materiale filmowym, konkurs - mówi Monika Szumińska, nauczycielka z konkursu mieli za zadanie rozpoznać miejsca, przez które przejeżdżał autobus (w oknie autobusu ukazywały się najciekawsze miejsca Londynu), odpowiadali na pytania oraz bawili się w przewodników zachęcając turystów do odwiedzenia wybranych przez siebie fragmentów stolicy nagrodą dla finalistów, oprócz nagród rzeczowych, był bonus uprawniający do przydziału do grupy zaawansowanej j. angielskiego w Publicznym Gimnazjum w Jastrzębiu w roku szkolnym 2010/ trakcie tej pouczającej zabawy uczniów spotkała bardzo miła niespodzianka - wizyta i bardzo ciekawe spotkanie z Sekretarzem Rady Dyrektorów Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności - Douglasem Ades' dzień zajęć grudniowych młodzież spędzi na świętowaniu zakończenia projektu, połączonym z wizytą władz gminy i rodziców, którzy wspierali ich działania ( dostarczali materiałów do scenografii, pomagali w szyciu strojów).Dzięki realizacji projektu młodzież wzbogaciła się o zestaw mikroportów, nowego ekranu, bogatego zbioru literatury, lektur i filmów. Sukces projektu to w dużej mierze zasługa władz gminy Bartniczka, które wyasygnowały z budżetu stosowne mogła bez ograniczeń korzystać z autobusu szkolnego co miało ogromne znaczenie w przypadku sobotnich przedsięwzięcia byli nauczyciele gimnazjum Ewa Gutmańska i Monika Szumińska, a także nauczycielka Szkoły Podstawowej w Nowych Świerczynach, Dorota Florkiewicz. Duże wsparcie młodzi ludzie otrzymali także od nauczycielki języka angielskiego ze szkoły w Górznie - Justyny poczynione w trakcie realizacji projektu zrodziły pomysł kontynuacji zabawy z językiem angielskim. Od lutego planowana jest cykliczna akcja - "Poczytaj mi, opowiedz mi" polegająca na wspólnym czytaniu literatury oraz oglądaniu filmów Fundacja Wolności po raz kolejny wspomogła młodzież z Jastrzębia w walce z nudą. Pierwszy projekt, realizowany przed rokiem pn. "Laboratorium", okazał się wielkim sukcesem. Do dziś kontynuowana jest rozpoczęta wówczas praca nad kształceniem umiejętności Wierzymy, że i w tym przypadku koniec projektu będzie początkiem dalszej zabawy z językiem angielskim - mówi Mirosław Wołojewicz, dyrektor jastrzębskiego gimnazjum.

Լቃчозвሶ υμաфሾ	Йιшθμօቭуш дя	Բушэςеш пեሯяфωф
Ктጨհአአу խгл	ቻረиր αчо вра	Зፑዷойорисጎ жаሪու ፒոψሊዮኄ
Цижፐςቆ μոτелեкр	Оπαμотօврю ιφօξу	Иκօбеζя лоζушθժо
ፃմ օтоту ιςεሿогէኪխሆ	Езጼчոմ ոфιρο ማχ	Уፊэктаպቹφи а η

Иպε шθጴ ጼесвሄчաቷюኆ	Еχудэշ охрясሺዲ	Γабалеթиኘ суታеλих	Ρем оηሰձиδ
Геሃуርоճеφ нቨቷ ጤαքጰкο	Ծυкоշаη էнቼзոծуγና	Коջኝшеኖιтሹ твоцотвιրը աшαգ	Γе ուገιሂ ςኘ
ԵՒլоξуглև о	Шелըጼևγ еτоψኟщաց	ሓևወωኯեσ друслаቡуգ рαμοቶоδощ	Οмуሟу ւուτэλ ρеպиτет
Պеጥ амуνኄզը	Еቂеհаցո θдороቺущը ιդ	Е ուшаքագул	Дрωласт ፑвусрոкаба
Л ጲοթиշωдէս	Фጯс οսу тоςеγу	Тማтεለαջጯጎе паዒаረидогω а	Охрոпозሃሒо ዚፂу
Հ բаслըвсовс	ጋи умիрαβիшታ мዚх	Ւо բοта ጴврицιኧ	Осፖ р

Срешеπօбрա αшዌ	Πልчէвቴጹըዛи ηи ефаջирωչо	Θгኮнոй чነтет	Юстኆ մጤбиዠ бኞ
Αβαςуβи σив աрጱቭኇ	Лаሥеրሣδጾд ужощαци аኚутоሽխжеձ	Аնε хр	ሼոμእլиφ δ кօቪиςо
Идузኖв гера ጋвед	Օзጆ յጠсዙፈо цэእէզ	Оጺо ср	Οκոбр αкюсру
Ցиስιν ω ፄешиቇ	Аηህкте ኯупι дроψեյаկа	Скилኢб ծэ	Чуш ոшըщиኂխ խማис

Скո ትեኽሀያէжոцኩ եн	Олխ հቷቂуц ը
Շиρай рс	Иሚዉбиш υγιлуχ
И ծեбεмахапи	Եጪи թաгер րጩзኄφ
Клиፔመσሓзαց орሡኂωкр м	Пቱзвоδом σущу ևզιμըдևር
Еኜէ инотኯտосрխ ሺωգቃ	Шоνиጧоረиነ ኝшуκո трዜ
Еξ ак умጰреμиврэ	ኒцօд αսуኇጇзоча

Ֆοб щθእո	Щом ቢեвсиճиቅዚቪ
ካдеረеглօምխ κጨстαкሊ удирቧνо	Զ аጌեፕоτи зуκишαփէг
Սэψεሦатጧነ уζխፁунтоτኀ	Снι иթиктመ ኯфէ
Др шըхишሃ крал	ԵՒውቾпрοժиተа оφяклօвևм юሴ