Co to jest wrzodziejące zapalenie jelita grubego i jakie są przyczyny choroby? Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (łac. colitis ulcerosa, ang. ulcerative colitis) należy do tzw. nieswoistych chorób zapalnych jelit. W przebiegu choroby proces zapalny obejmuje błonę śluzową i podśluzową jelita grubego. W większości przypadków wrzodziejące zapalenie jelita grubego ma przebieg przewlekły, a długie okresy remisji są przerywane ostrymi nawrotami. Objawy pojawiają się po raz pierwszy zwykle między 15. a 25., a rzadziej między 55. a 65. rokiem życia. Dokładna przyczyna choroby nie jest znana. We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego obserwuje się aktywację układu immunologicznego z naciekiem błony śluzowej przewodu pokarmowego przez liczne komórki odpowiedzi immunologicznej, ale antygen wyzwalający te zjawiska pozostaje nieznany. Czynnikami wywołującymi nieprawidłową odpowiedź immunologiczną mogą być antygeny pokarmowe i zwykle niepatogenne drobnoustroje. Jak często występuje wrzodziejące zapalenie jelita grubego? W krajach Europy zachorowalność na wrzodziejące zapalenie jelita grubego wynosi ok. 10 przypadków na 100 000 ludności rocznie. Zachorowalność w Polsce szacuje się na około 700 przypadków rocznie. 15% krewnych pierwszego stopnia osób chorujących na nieswoiste choroby zapalne jelit również cierpi na te choroby; ryzyko zachorowania wynosi 8,9% u potomstwa, 8,8% u rodzeństwa i 3,5% u rodziców. Częstość występowania wrzodziejącego zapalenia jelita grubego u krewnych osób cierpiących na chorobę Leśniowskiego i Crohna również jest zwiększona. Jak się objawia wrzodziejące zapalenie jelita grubego? Dominującym objawem colitis ulcerosa jest biegunka, często krwista. Stolec może być oddawany często, ale o małej objętości, co jest wynikiem zmian zapalnych w odbytnicy. Często obserwuje się również: ból brzucha (zwykle w dolnym lewym kwadrancie brzucha lub w odbytnicy), gorączkę, osłabienie i zmniejszenie masy ciała. W przypadku zajęcia samej odbytnicy może się pojawić tylko krwista biegunka z towarzyszącym niekiedy silnym parciem, bólem i nietrzymaniem stolca. U starszych pacjentów sporadycznie może występować zaparcie jako wynik skurczu odbytu. U większości chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego choroba przebiega łagodnie. Jedynymi objawami mogą być: biegunka i krwawienie. Nie stwierdza się także żadnych nieprawidłowości w badaniu fizykalnym. Choroba o średniej aktywności, która występuje u około 1/3 pacjentów, charakteryzuje się 5–6 krwistymi stolcami dziennie, bólami brzucha, tkliwością powłok brzucha, podwyższoną temperaturą i osłabieniem. Ciężki przebieg dotyczy około 20% chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego i objawia się oddawaniem ponad 6 krwistych stolców dziennie, znacznym osłabieniem, zmniejszeniem masy ciała, wysoką temperaturą, zwiększeniem częstotliwości rytmu serca, obniżeniem ciśnienia tętniczego, znaczną tkliwością w obrębie jamy brzusznej, osłabieniem perystaltyki, niedokrwistością i małym stężeniem albumin w surowicy. Wzdęcie brzucha w ciężkiej postaci choroby może nasuwać podejrzenie toksycznego rozdęcia jelita grubego. Co robić w przypadku wystąpienia objawów? W przypadku krwawienia z przewodu pokarmowego, nawracającej biegunki, bólów brzucha, gorączki lub niewyjaśnionego i niezamierzonego zmniejszenia masy ciała należy zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu w celu przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki. Osoby, u których rozpoznano wrzodziejące zapalenie jelita grubego, i u których wystąpiło zaostrzenie objawów choroby, powinny niezwłocznie zgłosić do lekarza, który zadecyduje o konieczności leczenia szpitalnego lub o kontynuacji terapii w warunkach ambulatoryjnych. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego o ciężkim przebiegu może prowadzić do wystąpienia zagrażających życiu powikłań. Nasilone krwawienia z przewodu pokarmowego może prowadzić do znacznej niedokrwistości i konieczności przetoczenia krwi. Może dojść do rozszerzenia się światła jelita i tzw. toksycznego rozdęcia okrężnicy. Toksyczne rozdęcie okrężnicy Objawami tego powikłania są: gorączka >38°C, tętno >120/min, liczba białych krwinek >10 500/µl, odwodnienie, zaburzenia świadomości, zaburzenia elektrolitowe, obniżenie ciśnienia tętniczego, wzdęcie oraz ból i osłabiona perystaltyka. Toksyczne rozdęcie okrężnicy występuje zwykle u chorych z zajęciem całego jelita grubego, w niedługim czasie od zachorowania. Perforacja jelita grubego może wikłać toksyczne rozdęcie jelita grubego bądź występować niezależnie w ciężkiej postaci choroby. W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie? Na początku diagnostyki nieswoistych chorób zapalnych jelit należy wykluczyć infekcyjną przyczynę objawów. Trzeba zbadać kał w poszukiwaniu leukocytów, a także wykonać z niego posiew i hodowlę w kierunku Campylobacter, Shigella, Salmonella, Yersinia i innych drobnoustrojów oraz badania w kierunku Clostridium difficile. Ryc. 1. Obraz endoskopowy colitis ulcerosa Źródło: Szczeklik A. (red.): Choroby wewnętrzne. Wyd. 3. Kraków 2011 Badaniem, które pozwala na ustalenie ostatecznego rozpoznania i ocenę rozległości zmian, jest endoskopia jelita grubego z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego (zob. ryc.). W przebiegu choroby zmiany zapalne rozpoczynają się w odbytnicy i w sposób nieprzerwany rozciągają się w kierunku pozostałych odcinków jelita grubego. Łagodna postać choroby charakteryzuje się powierzchownymi nadżerkami, zatarciem rysunku naczyniowego błony śluzowej, jej granulowaniem, kruchością i wysiękiem zapalnym. W ciężkiej postaci mogą dominować głębokie owrzodzenia i obszary obnażonej błony śluzowej, pozbawionej nabłonka. Postać przewlekła choroby charakteryzuje się wygładzeniem fałdów błony śluzowej i rozwojem pseudopolipów zapalnych. Pseudopolipy nie są zmianami przedrakowymi i nie muszą być usuwane w ramach profilaktyki raka jelita grubego. Diagnostyka obrazowa (zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej) służy do diagnostyki zmian pozajelitowych i powikłań colitis ulcerosa. W badaniu histopatologicznym materiału biopsyjnego z jelita grubego za wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego przemawiają: kręty przebieg i atrofia krypt, ostry i przewlekły naciek zapalny błony podstawnej oraz kosmkowa powierzchnia błony śluzowej. Jakie są sposoby leczenia? Preparaty kwasu 5-aminosalicylowego (5-ASA - mesalazyna, sulfasalazyna) wykorzystuje się w przede wszystkim w leczeniu łagodnych i średnich rzutów choroby. Oprócz tabletek mamy do dyspozycji także inne postacie 5-ASA: wlewki i czopki doodbytnicze są skuteczne w leczeniu zajęcia odbytnicy i esicy. Doustnie przyjmowane glikokortykosteroidy (prednizon) są skutecznymi lekami w umiarkowanym wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego i pozwalają na uzyskanie poprawy w ciągu 3 tygodni. Podawany dożylnie metyloprednizolon stosuje się u chorych hospitalizowanych z powodu ciężkiego rzutu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Leki immunosupresyjne (azatiopryna i merkaptopuryna) – ich stosowanie jest wskazane w pewnych sytuacjach klinicznych, takich jak oporność na leczenie glikokortykosteroidami, a ponadto w celu zmniejszenia dawek podawanych glikokortykosteroidów oraz gdy występują ich ciężkie działania niepożądane. W ciężkich postaciach stosuje się także inne leki: cyklosporynę, takrolimus oraz przeciwcało monoklonalne - infliksymab. Czasami konieczne jest leczenie chirurgiczne, zwłaszcza gdy ciężki rzut choroby nie poddaje się leczeniu farmakologicznemu. Stosowane metody chirurgiczne to resekcja części lub całego jelita grubego. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie? Leczenie colitis ulcerosa ma charakter przewlekły i polega na zapobieganiu nawrotom oraz na łagodzeniu przebiegu zaostrzeń. Całkowite wyleczenie jest prawdopodobnie niemożliwe, ale istnieją łagodne postacie choroby przebiegające bez zaostrzeń. Rzadkim odległym skutkiem chorób zapalnych jelit jest rak jelita grubego. Czynnikami zwiększających ryzyko jego wystąpienia są: długi czas trwania choroby i zajęcie znacznej części jelita grubego. Stosowanie leków przeciwzapalnych stanowi profilaktykę rozwoju nowotworu. Co trzeba robić po zakończeniu leczenia? Nie wolno odstawiać leków samodzielnie, bez porozumienia z lekarzem, nawet jeśli objawy choroby dawno już ustąpiły, ponieważ przewlekłe leczenie podtrzymujące w okresie remisji jest najskuteczniejszą metodą zapobiegania nawrotom. Do nawrotu choroby może dojść po podaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych i antybiotyków oraz po infekcjach jelita grubego. Ważne jest także monitorowanie endoskopowe – u chorych, u których wrzodziejące zapalenie jelita grubego trwa ponad 10 lat, konieczny jest nadzór w kierunku raka jelita grubego (kolonoskopia co 2 lata). W trakcie przewlekłego leczenia lekarz zleca kontrolne badania (np. morfologia, próby wątrobowe, aktywność kreatyniny), które mają na celu wczesne wychwycenie ewentualnych powikłań stosowanych leków. Dieta chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego Nie ma specjalnej diety dla chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Dieta powinna być dietą zdrowego człowieka, czyli urozmaicona i bogata w składniki odżywcze, witaminy i minerały. Najważniejsze jest unikanie potraw, które wywołują dolegliwości lub je nasilają. Restrykcyjną dietę należy zastosować jedynie w przypadku ciężkich nawrotów. W stanach zaostrzenia powinno się unikać spożywania potraw bogatoresztkowych, takich jak razowy chleb, nasiona roślin strączkowych, warzywa (zwłaszcza kapusta), owoce i potrawy z dużą zawartością błonnika, które mogą nasilić biegunkę. Co robić, aby uniknąć zachorowania? Dokładna przyczyna powstawania choroby nie jest znana i nie wiadomo, jak jej zapobiegać. Można jednak zapobiegać nawrotom – najważniejsze jest przestrzeganie zaleceń lekarskich. Stowarzyszenia pacjentów Forum otwarte dla wszystkich chorych na nieswoiste zapalenia jelit, dla ich rodziców, partnerów i osób zainteresowanych "J-elita" Polskie Towarzystwo Wspierania Osób z Nieswoistymi Zapaleniami Jelita Polskie Stowarzyszenie Colitis Ulcerosa i Choroby Crohna Polskie Towarzystwo Stomijne POL-ILKO

Ten tekst przeczytasz w 3 Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego mogą manifestować się na skórze, np. poprzez rumień guzowaty, łuszczycę czy zgorzelinowe zapalenie skóry. U niektórych pacjentów zmiany skórne mogą być pierwszym objawem rozwijającej się choroby układu pokarmowego. Często to właśnie problemy dermatologiczne pojawiają się jako pierwsze w obrazie klinicznym, a dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego dołączają po pewnym czasie. Zmiany skórne stanowią jeden z elementów diagnostycznych, dlatego duże znaczenie w diagnostyce chorób układu pokarmowego ma zatem współpraca dermatologów i gastroenterologów. Jakie zmiany skórne mogą współistnieć z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit? Choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) należą do nieswoistych chorób zapalnych jelit. Schorzenia te często manifestują się również pozajelitowo, na skórze. Częstość występowania zmian skórnych w przebiegu nieswoistych chorób zapalnych jelit określa się w przedziale od 2 do 53 proc. Rumień guzowaty – występuje u około 15 proc. chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna lub WZJG. Zmiany charakteryzują się występowaniem tkliwych, czerwonobrunatnych guzów zapalnych o średnicy od 1 do 5 cm. W większości przypadków zmiany zlokalizowane są na przedniej części podudzi lub na przedramionach (rzadziej). Rumień guzowaty zazwyczaj ustępuje po około 2 tygodniach – zmiany spłaszczają się i bledną nie pozostawiając po sobie śladu. Ich występowaniu mogą towarzyszyć objawy ogólne, takie jak gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, złe samopoczucie. Piodermia zgorzelinowa (zgorzelinowe zapalenie skóry) – częściej obserwowana jest u pacjentów z WZJG (około u 5 proc.) niż z chorobą Leśniowskiego-Crohna (około 2 proc.). Zgorzelinowe zapalenie skóry charakteryzuje się błyskawicznie pojawiającymi się owrzodzeniami ze słabą granicą i uniesionym, nieregularnym brzegiem. Zmiany są bolesne lub tkliwe i utrzymują się przez wiele miesięcy lub lat, a także pozostawiają po sobie blizny. Owrzodzenia najczęściej pojawiają się na kończynach dolnych, jednak mogą objąć inne miejsca na ciele. Zespół Sweeta (pokrewna piodermii zgorzelinowej) – to rzadka neutrofilowa dermatoza, która również może współistnieć z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit. Schorzenie objawia się bolesnymi, rumieniowo-obrzękowymi lub guzowatymi naciekami zlokalizowanymi na skórze twarzy, tułowia, szyi lub kończyn. Na obwodzie zmian niekiedy obserwowane jest tworzenie się drobnych pęcherzyków lub krostek. Zmianom skórnym może towarzyszyć gorączka, bóle stawów i złe samopoczucie. Aftowe zapalenie jamy ustnej – w obrazie klinicznym obserwowane są liczne płytkie nadżerki śluzówki z sadłowatym dnem i rumieniową obwódką. Schorzenie jest przewlekłe, a pacjenci skarżą się na występowanie bolesności, która utrudnia przyjmowanie pokarmów. Łuszczyca – może występować nawet u 11 proc. pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit. Schorzenie objawia się występowaniem rumieniowych grudek i tarczek pokrytych warstwą łuski. Zmiany najczęściej zlokalizowane są na łokciach, kolanach, okolicach krzyżowo-lędźwiowych. Bielactwo – schorzenie może współwystępować z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit, chociaż nie wyjaśniono dotąd między nimi związku. Bielactwo występuje w dowolnej lokalizacji na ciele i objawia się plamami niedobarwliwymi. Pęcherzowe oddzielanie się naskórka EBA (epidermolysis bullosa aqusita) – również nie wyjaśniono związku występowania tego schorzenia wraz z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit. EBA objawia się występowaniem na skórze dobrze napiętych pęcherzy, najczęściej na łokciach, kolanach, stopach i rękach. Pękające pęcherze mogą pozostawiać po sobie rozległe nadżerki i owrzodzenia gojące się przez bliznowacenie. Acrodermatitis enteropatica – to choroba będąca powikłaniem choroby Leśniowskiego-Crohna i WZJG, wynikająca z zaburzeń wchłaniania witamin i minerałów, której istotą jest niedobór cynku. Schorzenie objawia się ostro odgraniczonymi plamami pokrytymi nadżerkami i strupami. Najczęściej zmiany zlokalizowane są w okolicach twarzy, narządów moczowo-płciowych, stopach i rękach. Choroba Dühringa – opryszczkowate zapalenie skóry o podłożu autoimmunologicznym. Zmiany skórne mogą przybierać postać rumienia, pęcherzyków, pęcherzy, grudek i krost o układzie opryszczowatym z towarzyszącym intensywnym świądem. Zmiany lokalizują się najczęściej w okolicach wyprostnych ciała (łokcie, kolana), a także na karku, ramionach, skórze owłosionej głowy i pośladkach, a niekiedy na śluzówkach jamy ustnej. Okołoodbytnicze ropnie, przetoki i szczeliny na rumieniowym tle – współistnieją z chorobą Leśniowskiego-Crohna. W praktyce klinicznej obserwowane są także przypadki torów brodawkowych przypominających kłykciny kończyste. Źródła: Przeczytaj także: Jaki związek mają zmiany skórne na ciele z chorobą jelit lub nowotworem? Przeczytaj bezpłatnie pokrewny artykuł w czasopiśmie „Forum Zakażeń”: Dalbawancyna – nowa opcja terapeutyczna w empirycznym leczeniu zakażonych zbiorników okołoodbytniczych u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Opis przypadku

Nieswoiste zapalenie jelit to grupa przewlekłych schorzeń przewodu pokarmowego o nieznanej przyczynie. Do najczęstszych należą: wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZGJ) i choroba na tę dolegliwość osoby obu płci, a w chorobie Leśniowskiego-Crohna głównie dzieci i młodzież do 24. roku życia. O ujawnieniu się zapalenia jelita grubego decyduje skłonność dziedziczna, czynniki środowiskowe, infekcja wirusowa lub bakteryjna, jako czynnik wyzwalający chorobę. Przyczyną może być uraz psychiczny lub duże napięcie nerwowe. Na wrzodziejące zapalenie jelita grubego częściej chorują osoby nie radzące sobie z emocjami, tłumiące uczucia i nie dopuszczające do ich śluzówkaWe wrzodziejącym zapaleniu skutki odczuwa śluzówka jelita grubego (okrężnicy), a zwłaszcza jej końcowy odcinek łączący się z odbytem. Chory ma bóle brzucha, chudnie, dokucza mu parcie na stolec i przewlekłe biegunki z krwią oraz śluzem. W okresach zaostrzeń - gorączka. Badanie jelita ujawnia stan zapalny i owrzodzenia błony śluzowej okrężnicy i odbytnicy. Mogą tworzyć się polipy pozapalne, a po wielu latach nawet może ujawnić się choroba nowotworowa Crohna, odcinkowe zapalenie jelit, może rozwinąć się w każdej części przewodu pokarmowego, od jamy ustnej po odbyt. Najczęściej w końcowym odcinku jelita cienkiego i jelita grubego. Jej objawy to: przewlekła biegunka, ból brzucha i utrata masy ciała. W chorobie Crohna stan zapalny obejmuje całą grubość ściany jelita, a nie tylko błonę śluzową, jak w zapaleniu wrzodziejącym, ale ogranicza się jedynie do określonych jego odcinków, między którymi znajdują się fragmenty jelita o prawidłowym wyglądzie. Stanom zapalnym jelit towarzyszą: osteoporoza, choroby oczu i skóry, niedokrwistość, kamica nerkowa, bóle i obrzęki stawów, a u dzieci zatrzymanie procesu wzrostu i dojrzewania. Od podejrzenia do diagnozyRzadko wszystkie objawy występują jednocześnie, rozpoznanie następuje po dłuższym okresie chorowania, w czasie którego pacjent jest leczony na zatrucia pokarmowe, niestrawność, zespół jelita nadwrażliwego. Ma to negatywne skutki, bo im bardziej jest ono zaawansowane, tym trudniejsze jego leczenie. Dlatego pacjenta lekarze kierują na specjalistyczne badania diagnostyczne, które pozwalają obejrzeć przewód pokarmowy od środka. Są to: rektoskopia, kolonoskopia i rtg badania diagnostyczne potwierdzą podejrzenie wrzodziejącego zapalenia jelita lub choroby Leśniowskiego-Crohna, trzeba rozpocząć łagodzi objawy Leczenie nieswoistego zapalenia jelit jest wyłącznie objawowe. Może jednak doprowadzić do cofnięcia się choroby na jakiś czas. W łagodnym jej przebiegu wystarczy podawanie leków. Są to przede wszystkim: sulfasalazyna i mesalazyna, a także leczony sterydami powinien systematycznie zgłaszać się na densytometrię (badanie gęstości kości), kontrolować poziom cukru we krwi i ciśnienie tętnicze. W bardzo nasilonych objawach i podwyższonej temperaturze leczenie musi odbywać się w szpitalu. Osoby cierpiące na nieswoiste zapalenie jelit wymagają często odżywiania przez kroplówkę, przetaczania krwi i innych płynów ustrojowych. W najcięższych przypadkach przeprowadza się operacje chirurgiczne. We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego polega ona na całkowitym jego usunięciu. Jeśli jest to możliwe, z fragmentu jelita cienkiego formuje się zbiorniczek zastępujący odbytnicę i łączy go z odbytem. Gdy nie jest to możliwe, tworzy się sztuczny odbyt, czyli wszywa koniec jelita w powłoki brzucha, skąd kał przez specjalny otwór wydalany jest do plastikowego woreczka. Jest to stomia. Życie ze sztucznym odbytem wymaga zmian w życiu codziennym i przestrzegania czynności higienicznych, ale umożliwia stopniowy powrót do normalności - podjęcia pracy zawodowej, życia seksualnego, uprawiania większości co jesz!Spożywane pokarmy nie przyczyniają się wprawdzie do wystąpienia przewlekłego zapalenia jelit, ale prawidłowe żywienie jest ważną częścią terapii. Objawy wrzodziejącego zapalenia jelita i choroby Crohna powodują bowiem utratę łaknienia, upośledzają wchłanianie pokarmu, a przewlekłe biegunki prowadzą do odwodnienia, utraty minerałów i witamin. Chory musi się więc tak odżywiać, aby uzupełnić braki potrzebnych składników. Powinien stosować dietę lekkostrawną, zawierającą dostateczne ilości białka i niezbyt dużo błonnika. Czasem trzeba przyjmować dodatkowe odżywki i zagęszczone pokarmy płynne. Lekarz prowadzący z pomocą dietetyka opracowuje indywidualną dietę dla biologiczneNadzieją dla osób chorych na wrzodziejące zapalenie jelita, ale przede wszystkim mających chorobę Crohna, jest nowa generacja leków, zwanych biologicznymi. Obniżają one stężenie czynników sprzyjających stanom zapalnym w organizmie. W Polsce dostępny jest jeden preparat z tej grupy - Infliximab, niestety, emocje, pesymistyczne nastawienie do życia mogą zaostrzać stan zapalny. Warto więc nauczyć się różnych technik pomagających zachować równowagę psychiczną: ćwiczeń oddechowych, medytacji, jogi, a nawet skorzystać z pomocy psychoterapeuty. Optymizm życiowy jest skuteczną bronią w walce z każdą w zapaleniu jelita grubegoSAŁATKA Z RYŻU I WĘDZONEJ RYBY (4 porcje, każda 265 kcal)300 g wędzonej ryby (makrela, śledź, łosoś), 1/2 szklanki ryżu, 1 średnia cebula, 1 ogórek kiszony, 1 jabłko, 4 łyżki oleju, 1 łyżka majonezu lub musztardy, 1 łyżka drobno posiekanej natki pietruszki lub koperku, sól i wsypać do dużej ilości osolonej, wrzącej wody i gotować 12 minut, wylać na sito, przykryć i pozostawić do jabłko i cebulę drobno pokroić, z ryby usunąć ości i rozdrobnić. Składniki włożyć do salaterki, przyprawić, dodać olej wymieszany z musztardą lub majonezem, posypać zieleniną. Podawać jako danie kolacyjne lub gorącą przystawkę. MAKRELA DUSZONA Z PIECZARKAMI (4 porcje, każda 312 kcal)300 g filetów z makreli, 150 g pieczarek, 1 łyżeczka mąki ziemniaczanej, 2 łyżki oleju, 5 łyżek białego wytrawnego wina, 2 łyżki masła, 1 łyżka drobno posiekanej natki pietruszki, szczypta tymianku, soli i oprószyć solą i pieprzem oraz mąką ziemniaczaną. Na patelni rozgrzać połowę oleju oraz połowę masła i szybko zrumienić ryby. Po zdjęciu z ognia zalać winem, a na pozostałym tłuszczu podsmażyć pokrojone pieczarki. Przyprawić pietruszką, tymiankiem, pieprzem i posolić. Pieczarki dodać do ryby i dusić je na wolnym ogniu przez 20 minut. Podawać z ziemniakami lub sypkim ryżem i Z JOGURTEM (8 porcji, każda 330 kcal)2 duże kubki jogurtu naturalnego, 200 g śmietany, 1 szklanka cukru, 1 stołowa łyżka żelatyny, 1/2 szklanki wody, 250 g dowolnych owoców jagodowych, 100 g łuskanych orzechów włoskich, cukier zalać w małym rondelku połową szklanki przegotowanej, ciepłej wody, wymieszać i odstawić na 30-40 minut do napęcznienia, gotować na małym ogniu, stale mieszając, aby dokładnie się rozpuściła, doprowadzić do wrzenia. Odstawić w chłodne miejsce, aby ostygła do temperatury śmietanę, cukier kryształ i cukier waniliowy wymieszać i ubić trzepaczką lub mikserem na gładką masę. Ubijając powoli wlewać rozpuszczoną i ostudzoną żelatynę. Ubijać do powstania gładkiej, jednolitej masy. Umyte i osączone owoce włożyć po kilka do pucharków lub salaterek. Wstawić do lodówki na 2-3 godziny, przed podaniem posypać deser orzechami.

Skip to content Przewlekłe zapalenie jelit Przewlekłe zapalenie jelit Przewlekłe zapalenie jelit to grono schorzeń, których wspólnym mianownikiem jest długotrwale utrzymujący się stan zapalny w obrębie jelita cienkiego i/lub jelita grubego, czemu nierzadko towarzyszą okresy remisji i zaostrzeń. Charakterystycznym objawem są biegunki oraz ból brzucha. Diagnostyką i leczeniem zajmuje się lekarz gastroenterolog. Przewlekłe zapalenie jelit – przyczyny Najczęściej bezpośrednią przyczyną przewlekłego zapalenia jelit są infekcje bakteryjne (np. spowodowane jadem kiełbasianym czy Salmonellą), rzadziej wirusowe, pasożytnicze czy grzybicze. Współcześnie na każdym kroku spotkać można warzywa i owoce zawierające pewne ilości pestycydów – także ich częste spożywanie może doprowadzić do zatrucia chemikaliami i w konsekwencji do rozwoju przewlekłego zapalenia jelit. Wśród możliwych przyczyn znajdują się również metale ciężkie, niektóre leki i używki. Szczególnie narażone są osoby z chorobami przewlekłymi, zwłaszcza dotyczącymi układu pokarmowego. Są to głównie: zespół jelita drażliwego, zespół jelita nieszczelnego, choroba Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Poważnym czynnikiem ryzyka jest nieodpowiednia dieta i błędny, niezdrowy styl życia, jak również znaczne spadki odporności, np. związane z zaburzeniem mikroflory jelitowej, chemioterapią, długotrwałą antybiotykoterapią lub AIDS. Przewlekłe zapalenie jelit – objawy Główną manifestacją przewlekłego zapalenia jelit, zwykle bez względu na jego podstawową przyczynę, są biegunki. Wraz z nimi pojawiają się dolegliwości bólowe brzucha, które w zależności od zajętego odcinka jelit mogą być miejscowe lub bardziej rozlane. Objawami towarzyszącymi są ponadto zazwyczaj: nudności; wymioty; utrata apetytu; stan podgorączkowy; stopniowy i postępujący spadek masy ciała bez konkretnej przyczyny; problemy z wypróżnianiem się, nieregularny rytm wypróżnień; osłabienie i przewlekłe zmęczenie. Powyższe objawy są jednak uzależnione od przyczyny przewlekłego zapalenia jelit. Przewlekłe zapalenie jelit – diagnostyka Aby móc rozpocząć skuteczne leczenie zapalenia jelit o charakterze przewlekłym w pierwszej kolejności należy zdiagnozować jego przyczynę. W tym celu wykonuje się badania krwi, badania moczu oraz gastroskopię i kolonoskopię. Wyniki tych badań dają stosunkowo jasny obraz stanu zdrowia pacjenta. Podczas badań endoskopowych pobiera się wycinek błony śluzowej jelit i żołądka, między innymi po to, aby określić złośliwość zaobserwowanych zmian czy stwierdzić obecność patogennych bakterii. Lekarz może podjąć decyzję o wykonaniu USG jamy brzusznej. Jeśli istnieje podejrzenie nieszczelności jelit należy zbadać poziom zonuliny w organizmie, zaś gdy podejrzewa się alergie pokarmowe, podstawą są testy alergiczne. Leczenie Leczenie przewlekłego zapalenia jelit zależy od jego przyczyny. W przypadku zakażeń bakteryjnych podejmuje się antybiotykoterapię, jest to jednak kwestia kontrowersyjna. Antybiotyki niszczą bowiem patogenne bakterie, jednak wraz ze sporą częścią pozytywnej mikroflory jelit, ponieważ nie posiadają zdolności działania wybiórczego. Efektem będzie wyleczenie infekcji, ale i znaczny spadek zdrowia jelit, co z kolei może przełożyć się na złe samopoczucie, problemy trawienne i spadek odporności. Z tego względu zaleca się bardzo dobre probiotyki, które należy stosować przed, w trakcie i po antybiotykoterapii. Probiotyki należy włączyć do codziennej diety bez względu na pozostałe metody lecznicze czy przyczyny dolegliwości. Ich działanie zawsze będzie korzystne. Zobacz również: Probiotyk przy antybiotyku. Dodatkowo w przypadku przewlekłego zapalenia jelit ważna jest zdrowa, lekkostrawna dieta, która nie obciąży nadmiernie układu pokarmowego. Jeśli pacjent wykazuje alergie pokarmowe, należy usunąć z niej wszelkie alergeny. Wysokie nawodnienie organizmu uchroni przed odwodnieniem się, szczególnie przy biegunkach i wymiotach. Jednocześnie należy zadbać o stałe uzupełnianie elektrolitów, czego można dokonać np. pijąc wodę z dodatkiem kilku ziaren soli kłodawskiej. Mając na uwadze fakt, że wszelkie dolegliwości jelitowe nasilają się przy braku snu oraz nadmiernym stresie, należy odpowiednio się wysypiać oraz unikać wszelkich źródeł sytuacji stresowych. Każdego dnia warto znaleźć chwilę na odpoczynek, medytację i głębokie oddychanie. Bezwzględnie należy przy tym przestrzegać zaleceń lekarza prowadzącego. Polecane produkty: Naturalne probiotyki bioalgi Probiotyki od bioalgi zawierają naturalne, wyselekcjonowane (150 milionów) żwywe szczepy bakterii. Uzupełniają niedobory w składniki probiotyczne takie jak Lactobacillus Sporogenesis (Bacillus Coagulans), Lactobacillus Acidophilus, Bifidobacterium Zobacz więcej... Bibliografia Lukyanovsky A., Samodzielnie wylecz nieswoiste zapalenia jelit, Wydawnictwo Vital, Białystok 2021. Kamińska B., Landowski P., Rola wybranych czynników środowiskowych w etiopatogenezie nieswoistych zapaleń jelit, Forum Medycyny Rodzinnej, 1/2009. Zawadzka P., Nieswoiste zapalenia jelit – wczoraj i dziś, Nowiny Lekarskie, 5/2006. Bartnik W., Zakażenia i nieswoiste zapalenia jelit, Gastroenterologia Kliniczna, 2/2013. Podobne wpisy

Zgodnie ze swoją misją, Redakcja dokłada wszelkich starań, aby dostarczać rzetelne treści medyczne poparte najnowszą wiedzą naukową. Dodatkowe oznaczenie "Sprawdzona treść" wskazuje, że dany artykuł został zweryfikowany przez lekarza lub bezpośrednio przez niego napisany. Taka dwustopniowa weryfikacja: dziennikarz medyczny i lekarz pozwala nam na dostarczanie treści najwyższej jakości oraz zgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Nasze zaangażowanie w tym zakresie zostało docenione przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, które nadało Redakcji honorowy tytuł Wielkiego Edukatora. Sprawdzona treść Konsultacja merytoryczna: Lek. Beata Wańczyk-Dręczewska ten tekst przeczytasz w 9 minut Wrzodziejące zapalenie jelita grubego to przewlekły proces zapalny, obejmujący błonę śluzową odbytu lub jelita grubego. Objawami schorzenia są owrzodzenia ze skłonnością do krwawień i zakażeń. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego bywa bardzo uciążliwe i nieprzyjemne, a leczenie może prowadzić jedynie lekarz. Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - charakterystyka Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - przyczyny i czynniki ryzyka Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - rodzaje Wrzodziejące zapalenia jelita grubego - objawy Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - wpływ na inne narządy Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - diagnostyka Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - powikłania Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - czy jest zaraźliwe? Wrzodziejące zapalenie jelita grubego a choroba Crohna Wrzodziejące zapalenie jelit - dieta Wrzodowe zapalenie jelita grubego - leczenie Czy istnieje szansa na całkowite wyleczenie? Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - charakterystyka Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC) jest chorobą zapalną jelit (IBD). IBD to grupa chorób, które atakują przewód pokarmowy. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego występuje, wówczas gdy w okrężnicy lub/i odbytnicy dochodzi do powstania zapalenia. W niektórych przypadkach może dojść do zapalenia obydwu organów. Zapalenie to, powoduje powstawanie małych owrzodzeń zwanych owrzodzeniami na wyściółce okrężnicy. Zwykle zapalenie, zaczyna się w odbytnicy i rozprzestrzenia się idąc w górę - może objąć całą okrężnicę. Stan zapalny powoduje, że komórki na powierzchni wyściółki jelita grubego obumierają, tworząc wrzody. One z kolei, powodują krwawienie oraz wydzielanie śluzu oraz ropy z kałem. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego dotyka ludzi w każdym wieku, większość chorych diagnozowana jest w wieku od 15 do 35 lat. Po 50 roku życia obserwuje się kolejny niewielki wzrost diagnozy tej choroby, zwykle u mężczyzn. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego może być wyniszczające i czasami może prowadzić do powikłań zagrażających życiu. Leczenie tej przypadłości może znacznie zmniejszyć objawy choroby, a nawet doprowadzić do długotrwałej remisji. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - przyczyny i czynniki ryzyka Dokładna przyczyna wrzodziejącego zapalenia jelita grubego pozostaje nieznana. Wcześniej podejrzewano dietę i stres, ale teraz lekarze wiedzą, że te czynniki mogą nasilać się, ale nie powodują wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Jedną z możliwych przyczyn jest nieprawidłowe działanie układu odpornościowego. Kiedy układ odpornościowy próbuje zwalczyć atakującego wirusa lub bakterię, nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna powoduje, że układ odpornościowy atakuje również komórki przewodu pokarmowego. Wydaje się, że dziedziczność również odgrywa rolę w tym, że wrzodziejące zapalenie jelita grubego występuje częściej u osób, których członkowie rodziny cierpią na tę chorobę. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego dotyka mniej więcej taką samą liczbę kobiet i mężczyzn. Czynniki ryzyka wrzodziejącego zapalenia jelita grubego mogą obejmować: wiek - wrzodziejące zapalenie jelita grubego zwykle zaczyna się przed 30 rokiem życia. Może jednak wystąpić w każdym wieku, a u niektórych osób choroba może rozwinąć się dopiero po 60 roku życia, rasa lub pochodzenie etniczne - pomimo tego, że rasa biała jest najbardziej zagrożona chorobą, historia rodzinna - prawdopodobnie czynniki genetyczne wpływają na rozwój choroby zwłaszcza, gdy chorobą obciążeni są rodzice bądź dziadkowie. Zobacz również: Działanie układu odpornościowego bywa przewrotne Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - rodzaje Lekarze często klasyfikują wrzodziejące zapalenie jelita grubego na podstawie jego lokalizacji. Rodzaje wrzodziejącego zapalenia jelita grubego obejmują: wrzodziejące zapalenie odbytnicy - zapalenie ogranicza się do obszaru znajdującego się najbliżej odbytu (odbytnicy). Jedynym z objawów choroby może być krwawienie z odbytu. Ta forma wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest najłagodniejsza, zapalenie odbytnicy i okrężnicy- zapalenie to obejmuje odbytnicę i esicę (dolny koniec okrężnicy). Objawy przedmiotowe i podmiotowe obejmują krwawą biegunkę, skurcze i ból brzucha oraz niemożność wypróżnienia pomimo takiej potrzeby (parcie), lewostronne zapalenie jelita grubego - zapalenie rozciąga się od odbytnicy do esicy i zstępującej okrężnicy. Objawy przedmiotowe i podmiotowe obejmują krwawą biegunkę, skurcze brzucha i ból po lewej stronie oraz niezamierzoną utratę wagi, pancolitis - ten rodzaj wrzodziejącego zapalenia jelita często atakuje całą okrężnicę i powoduje napady krwawej biegunki, które mogą być ciężkie, skurcze i ból brzucha, zmęczenie i znaczną utratę wagi, ostre, ciężkie wrzodziejące zapalenie jelita grubego -ta rzadka postać zapalenia jelita grubego atakuje całą okrężnicę i powoduje silny ból, obfitą biegunkę, krwawienie, gorączkę i niezdolność do jedzenia. Zobacz także: Leczenie biegunki rzadko wymaga antybiotyków Wrzodziejące zapalenia jelita grubego - objawy Diagnoza wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest poprzedzona objawami: kluczowym objawem jest biegunka z krwią; bolesne parcia na stolec z wielokrotnymi w ciągu dnia wypróżnieniami, są to tzw. stolce parskające, tzn. z jednoczesnym nagłym wydaleniem pewnej ilości gazów); kał różnej konsystencji (od wodnistej do półpłynnej), cuchnące, zawierające zazwyczaj domieszkę śluzu, treści ropnej i bardzo często pewną ilość świeżej krwi; uczucie wzdęcia brzucha i wzrost napięcia powłok; bóle skurczowe w miejscach zaatakowanych przez zapalenie jelita grubego; okresowe stany podgorączkowe lub gorączkowe. W wyniku powyższych objawów chory skarży się nie tylko na uciążliwe biegunki, ale także ogólne osłabienie, utratę łaknienia, obniżoną odporność, niedokrwistość. Diagnozę lekarz postawi na podstawie obserwacji szpitalnej oraz badań diagnostycznych: badania radiologicznego jelita grubego, wziernikowania odbytnicy i ewentualnie wyższych odcinków jelita grubego wraz z histopatologicznym badaniem pobranych wycinków oraz badaniami serologicznymi specyficznych przeciwciał. Masz problemy z wrzodami? Zamów NA WRZODY - suplement diety Herbapol w Krakowie dostępny w promocyjnej cenie na Medonet Market. Zobacz: Dlaczego warto badać kał? Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - wpływ na inne narządy Wrzodziejące zapalenie jelita grubego może powodować problemy poza jelitami. Problemy ze stawami, takie jak obrzęk i ból (zapalenie stawów), dotykają około jednej na 10 osób z zapaleniem okrężnicy. Najczęściej dotyczy to łokci, nadgarstków, kolan i kostek, ale może również dotyczyć stawów kręgosłupa i miednicy. Problemy ze stawami mogą przychodzić i odchodzić - u niektórych osób problemy ze stawami nasilą się podczas zaostrzenia, ale u innych mogą wystąpić nawet bez objawów jelitowych. Zapalenie okrężnicy może również powodować problemy skórne. Stan zwany rumieniem guzowatym dotyka około jednej na 10 osób z zapaleniem jelita grubego. Powoduje bolesne czerwone obrzęki, zwykle na nogach, które przechodzą w ślad przypominający siniak. Ten stan zwykle pojawia się podczas zaostrzeń i ogólnie ustępuje po leczeniu zapalenia okrężnicy. U niektórych osób z zapaleniem jelita grubego rozwija się stan zapalny oczu. Najczęstszym stanem jest zapalenie nadtwardówki, które atakuje warstwę pokrywającą białko oka, powodując zaczerwienienie, bolesność i stan zapalny. Zapalenie nadtwardówki ma skłonność do zaostrzeń w tym samym czasie co zapalenie okrężnicy i może wymagać leczenia przeciwzapalnego; czasami przepisywane są krople steroidowe. Zapalenie błony naczyniowej oka (zapalenie tęczówki) i zapalenie twardówki (które wpływa na białą zewnętrzną powłokę oka) również zostały powiązane z zapaleniem okrężnicy. Są to poważne zaburzenia, które nieleczone mogą prowadzić do utraty wzroku. Osoby z zapaleniem okrężnicy są bardziej narażone na rozwój cieńszych i słabszych kości. Może to wynikać z samego procesu zapalnego, słabego wchłaniania wapnia potrzebnego do tworzenia kości, niskiego poziomu wapnia wynikającego z unikania produktów mlecznych lub stosowania leków steroidowych. Palenie również zwiększa to ryzyko. Pomocna może być aktywność fizyczna z obciążeniem, suplementy wapnia i witaminy D - a także leczenie farmakologiczne dla niektórych osób. U niektórych osób z zapaleniem jelita grubego rozwija się zapalenie wątroby. Stan zwany pierwotnym stwardniającym zapaleniem dróg żółciowych (PSC) dotyka nie więcej niż jedną na 25 osób z zapaleniem jelita grubego. PSC powoduje zapalenie dróg żółciowych i może ostatecznie wpływać na komórki wątroby. Objawy obejmują zmęczenie, ból, swędzenie, żółtaczkę i utratę wagi. Leczenie zwykle polega na podaniu leku o nazwie kwas ursodeoksycholowy. Osoby z zapaleniem jelita grubego są około dwukrotnie bardziej narażone na powstawanie zakrzepów krwi w żyłach, w tym zakrzepicy żył głębokich (DVT) w nogach. Ryzyko jest większe podczas zaostrzenia choroby lub gdy jesteś przykuty do łóżka, na przykład w szpitalu. Zmniejsz ryzyko, rzucając palenie, zachowując możliwie jak największą mobilność, pijąc dużo płynów i nosząc pończochy podtrzymujące. Zobacz: Wirusowe zapalenie wątroby podane na talerzu Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - diagnostyka Lekarz na sam początek powinien wykluczyć infekcję jako przyczynę zapalenia. W tym celu bada się stolec, w którym szuka się obecności leukocytów, ale także wykonuje się posiew z kału i hodowlę w kierunku Campylobacter, Shigella, Salmonella, Yersinia i innych drobnoustrojów oraz badania w kierunku Clostridium difficile. Endoskopia jelita grubego: to badanie, które pozwala stuprocentowo zdiagnozować chorobę i jej rozległość. W trakcie badania lekarz pobiera wycinek jelita do badania histopatologicznego. TK (tomografia komputerowa), RTG jamy brzusznej, USG jamy brzusznej: to metody, które pomagają lekarzowi w rozpoznaniu zmian pozajelitowych oraz powikłań spowodowanych wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Chcesz wykluczyć potencjalne choroby mogące być przyczyną utrzymujących się objawów ze strony jelit? Możesz wykonać wysyłkowe badanie kału w kierunku przewlekłego zapalenia jelit, zamawiając je przez Medonet Market. Warto też wykupić Pakiet badań na choroby układu pokarmowego, dzięki któremu sprawdzisz zdrowie swojego układu pokarmowego. Przeczytaj: Tomografia komputerowa jamy brzusznej - wszystko co musisz wiedzieć Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - powikłania Wrzodziejące zapalenie okrężnicy zwiększa ryzyko raka okrężnicy. Im dłuższy czas trwania choroby, tym większe ryzyko zachorowania na raka. Inne potencjalne powikłania wrzodziejącego zapalenia jelita obejmują: pogrubienie ściany jelita, posocznica, poważne odwodnienie, ostre rozdęcie okrężnicy, krwawienie z jelit, kamienie nerkowe, zapalenie skóry, stawów i oczu, pęknięcie okrężnicy, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, które obejmuje zapalenie stawów między kośćmi kręgosłupa. Powikłania wrzodziejącego zapalenia jelita grubego są gorsze, jeśli stan nie jest odpowiednio leczony. Stałe zapalenie jelit może ostatecznie spowodować, rozwój komórek nowotworowych. Osoby ze wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego są dwa razy bardziej narażeni na raka jelita grubego. Ryzyko to głównie wzrasta wraz z długością trwania choroby ( 8 - 10 lat). Dla osób, które chorują na WZJG od ponad 8 lat, ważne jest, aby co 1 do 2 lat były poddawane badaniu przesiewowemu za pomocą kolonoskopii. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - czy jest zaraźliwe? Wrzodziejące zapalenie jelita grubego nie jest zaraźliwe. Niektóre przyczyny zapalenia okrężnicy lub zapalenia jelita grubego mogą być zaraźliwe. Obejmuje to stany zapalne wywołane przez bakterie i wirusy. Jednakże, wrzodziejące zapalenie jelita grubego nie jest spowodowane niczym, czym można zarazić drugą osobę. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego a choroba Crohna Wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna to dwie główne postacie nieswoistych chorób jelit. Oba schorzenia charakteryzują się przewlekłym zapaleniem przewodu pokarmowego. Chociaż mają wiele podobieństw, istnieją między nimi kluczowe różnice. Oto w jaki sposób wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego - Crohna są podobne: obie choroby często rozwijają się u nastolatków i młodych dorosłych, chociaż choroba może wystąpić w każdym wieku, wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego - Crohna dotykają w równym stopniu mężczyzn i kobiety, objawy wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego - Crohna są bardzo podobne, przyczyny zarówno UC, jak i choroby Leśniowskiego - Crohna nie są znane, a obie choroby mają podobne typy czynników, takich jak środowiskowe, genetyczne i niewłaściwa odpowiedź układu odpornościowego organizmu. Różnice między wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego a chorobą Leśniowskiego -Crohna to: wrzodziejące zapalenie okrężnicy ogranicza się do okrężnicy, podczas gdy choroba Leśniowskiego - Crohna może wystąpić w dowolnym miejscu między jamą ustną a odbytem, w chorobie Leśniowskiego - Crohna zdrowe części jelita są wymieszane między obszarami objętymi stanem zapalnym. Z drugiej strony wrzodziejące zapalenie jelita grubego to ciągłe zapalenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego wpływa tylko na najbardziej wewnętrzną wyściółkę okrężnicy, podczas gdy choroba Leśniowskiego - Crohna może wystąpić we wszystkich warstwach ścian jelita. Monitorowanie chorób zapalnych jelit umożliwia marker stanu zapalnego jelita. Chcesz zbadać jego poziom? Zamów badanie wysyłkowe kalprotektyny na podstawie próbki kału. Przeczytaj: Jak żyć z chorobą Leśniowskiego - Crohna? Wrzodziejące zapalenie jelit - dieta Osoba z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego może uznać, że musi zmienić dietę, aby złagodzić objawy. Nie ma jednej diety ani planu posiłków, który byłby odpowiedni dla wszystkich z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, a diety są indywidualnie dostosowywane dla każdego pacjenta. W zależności od objawów zalecane są różne rodzaje diet, takie jak: dieta wysokokaloryczna: wiele osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego traci na wadze i mogą rozwinąć się oznaki niedożywienia. Dieta wysokokaloryczna może zapobiec tym problemom, dieta bez laktozy: osoby z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego mogą również mieć nietolerancję laktozy, dieta niskotłuszczowa: wrzodziejące zapalenie jelita grubego może zakłócać wchłanianie tłuszczu, a spożywanie tłustych potraw może wywoływać objawy. Jest to często zalecane podczas zaostrzenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, dieta o niskiej zawartości soli: ta dieta jest stosowana, gdy pacjenci są poddawani terapii kortykosteroidami w celu zmniejszenia retencji wody, dieta bezglutenowa: osoby z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego mogą być wrażliwe na gluten. Zwracanie uwagi na odżywianie jest ważne dla pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, ponieważ objawy biegunki i krwawienia mogą prowadzić do odwodnienia, zaburzeń równowagi elektrolitowej i utraty składników odżywczych. Być może konieczne będzie przyjmowanie suplementów diety, jeśli objawy nie pozwalają na stosowanie diety zbilansowanej pod względem odżywczym. Wysokiej jakości suplement diety Regenerat Imun od marki Dr Jacob’s, kupisz w atrakcyjnej cenie na Medonet Market. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, jakie suplementy przyjmować. Wiele osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego uważa, że najłatwiej jest jeść mniejsze, częstsze posiłki niż kilka dużych. Może to również pomóc w zwiększeniu ilości składników odżywczych wchłanianych przez spożywaną żywność. Pamiętaj o leczniczym działaniu różnego rodzaju ziół. Przy wrzodach żołądka i jelita oraz w innych problemach z układem pokarmowym korzystaj z rumianku i bergamotki, które znajdziesz w ekologicznej herbatce ziołowej Sielskie aromaty. Wypróbuj również Herbatkę jelitową składającą się z ziela rdestu ptasiego, pięciornika, dziurawca, przywrotnika, liści babki lancetowatej, korzenia kobylaka, kwiatu nagietka. Aby sprawdzić, czy w naszych jelitach obecny jest stan zapalny, warto wykonać Wysyłkowe badanie na stężenie kalprotektyny w kale. Wrzodowe zapalenie jelita grubego - leczenie W leczeniu niezbędna jest farmakoterapia, a w niektórych przypadkach zabiegi operacyjne. Ponadto: w okresie zaostrzenia choroby podaje się 5-7 razy na dobę w małych ilościach dietę płynną lub półpłynną, bez mleka (często z powodu współistniejącego uczulenia na białka mleka krowiego), w miarę cofania się biegunki - dietę bardziej bogatoenergetyczną i bardziej bogatobiałkową ze zmniejszeniem ilości tłuszczów, wyeliminowaniem dań bogatoresztkowych, surowych owoców, jarzyn, ostrych przypraw i alkoholu. W okresie remisji dietę się rozszerza, w powikłaniach takich jak: zapalenie otrzewnej, pęknięcie ściany jelita, ropnie, przetoki, krwotoki, niezbędne są zabiegi operacyjne, w osiągnięciu skuteczności leczenia bardzo pomagają środki łagodzące reakcje nerwicowe, zdiagnozowane braki uzupełnia się w razie potrzeby odpowiednimi kroplowymi wlewami dożylnymi oraz przetaczaniami krwi. Podstawowymi lekami stosowanymi w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego są mesalazyna lub sulfasalazyna oraz glikokortykosteroidy. W cięższych przypadkach stosuje się leki immunosupresyjne, cyklosporynę lub takrolimus, a nawet lek biologiczny - infliksimab. Gdy farmakologiczne metody nie dają żadnych efektów, konieczna jest operacja. W trakcie zabiegu lekarz dokonuje resekcji części lub całego jelita grubego. Profilaktycznie oraz wspomagająco w okresie leczenia pij 2 razy dziennie Na wrzody - herbatkę ziołową dostępną na Medonet Market w korzystnej cenie. Czy istnieje szansa na całkowite wyleczenie? Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest schorzeniem o charakterze przewlekłym, a jego leczenie w dużej mierze ma za zadanie zapobiegać nawrotom objawów, albo łagodzić ich przebieg. Mówi się, że całkowite wyleczenie tego schorzenia nie jest do końca możliwe. Pozytywne pozostaje jednak to, że są bardzo łagodne postacie wrzodów jelita grubego, którym nie towarzyszą uciążliwe objawy. Niestety są sytuacje, w których długi czas trwania choroby i jej rozległy obszar, w konsekwencji prowadzą do nowotworu jelita grubego. Dlatego istotne jest przyjmowanie leków przeciwzapalnych jako w celu profilaktyki przed rozwojem raka. zapalenie jelita grubego proces zapalny stan zapalny układ pokarmowy układ trawienny choroby układu pokarmowego błona śluzowa krwawienia z odbytu jelito grube choroby jelita grubego choroby jelit przewlekła biegunka krew w stolcu Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (Colitis Ulcerosa) - objawy, leczenie Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (CU - colitis ulcerosa)) jest obok choroby Leśniowskiego-Crohna (CD – ang. Crohn`s Disease) zaliczane do tzw. przewlekłych... Tomasz Gosiewski Przewlekłe wrzodziejące zapalenie jamy ustnej Przewlekłe wrzodziejące zapalenie jamy ustnej są zmianami nadżerkowymi i wrzodziejącymi w obrębie jamy ustnej o wybitnie przewlekłym przebiegu, związane ze... Rak jelita grubego może być zapisany w naszych genach. Komu najmocniej zagraża? Rak jelita grubego (okrężnicy) ma podłoże genetyczne, czyli rozwija się z powodu nagromadzenia zmian genetycznych w komórkach. Może być dziedziczny, co oznacza,... Adrian Dąbek Potrzebujesz gastrologa? Zapłać 3 tys. albo czekaj… 442 dni [LIST DO REDAKCJI] Rekordowa inflacja i rosnące ceny coraz bardziej uderzają w zwykłych Polaków. Dotyczy to nie tylko kosztów produktów żywnościowych, paliwa czy mediów, ale także... Codzienne nawyki, które prowadzą do dysbiozy jelit Na mikrobiotę jelit składa się ponad 1000 różnych gatunków bakterii. Ich równowaga wpływa na właściwe wchłanianie i trawienie pokarmów. Zaburzenie składu i ilości... Rektoskopia - wskazania, przebieg, wyniki. Jak się przygotować do rektoskopii? Rektoskopia jest badaniem endoskopowym, które umożliwia ocenę błony śluzowej jelita grubego, a szczególnie odbytnicy i esicy. Wykonuje się ją zarówno w celach...

napisał/a: Zdrowe jelitko 2014-12-17 20:59 g69 napisal(a):Takie informacje pokazują ,że jest światełko w miał zaczynać wszystko od początku,to jakbyś obecnie rozegrał walkę z tą chorobą? Gdy bym posiadał obecną wiedzę, chorował bym pół roku krócej, nie spędził prawdopodobnie Świąt i Nowego Roku w szpitalu, ale to właśnie te ostatnie doświadczenia dały mi wraz ze sterydami najwiękrzego "kopa". Choroba sprowadziła mnie do parteru, wycieńczyła fizycznie ale to był bodziec by jeszcze intensywniej myśleć o zdrowiu. Każdego stać na tak skromny wysiłek jak rozplanowanie przyjmowania leków, tak by codziennie redukować ich ilość. Zrezygnować z żywności przetworzonej na rzecz posiłków bezresztkowych, rozdrobnionych i jak najbardziej naturalnych. Jelita bez chemicznego balastu, podjęły w moim przypadku normalną pracę już w trzy miesiące po odstawieniu leków. Po lekach piłem zioła, podstawowe ale lepsze i zdrowsze niż leki bo po nich nie miałem pustki w głowie. Nie ma nic gorszego moim zdaniem niż uzależnienie, nie ważne od alkoholu, narkotyków czy leków. Uzależnienie jest jak kosmiczna czarna dziura, która zaczyna od wysysania umysłu, powodując zanik instynktów samoobronnych. Tak to wtedy odbierałem i to była moja metoda by samemu zapanować nad swoim zdrowiem. Zapewniam - organizm leczy się sam, nie należy mu tylko przeszkadzać. Zdrowe Jelitko napisał/a: g69 2014-12-18 07:33 Zdrowe napisal(a): Mąkę żytnią razową na chleb kupuję w młynie, słonecznik, dynia, siemię lniane Rozumiem ,że z tych składników pieczesz chleb? Więc w twoim przypadku informacje o szkodliwości glutenu na jelita nie mają miejsca. Wspomniałeś ,też o jakiś ziołach,jakie używałeś? Używasz terminu pokarm bezresztkowy,co to znaczy? Ogólnie poszukuję osób ,które w tym schorzeniu radzą sobie bez leków(trudno ,to słowo przechodzi przez gardło) Już parę jaskółek znalazłem,tyle ,że o wielu na chwilę obecną nie wiem jak sobie radzą. A czy na tym forum jest więcej osób ,które grają w podobnych tonacjach,co Ty? napisał/a: Zdrowe jelitko 2014-12-18 10:04 Nie zdiagnozowano u mnie celiakli więc nie wiem nic o szkodliwym wpływie glutenu na mój organizm. Jeśli mówimy o chlebie przemysłowym, myślę że nie sam gluten jest najbardziej szkodliwy tylko pozostałe dodatki. Oczywiście osoby chore powinny unikać glutenu pod każdą postacią, ale nie ma przeszkód by piec chleb np; z amarantusa, kaszy gryczanej itp. Co do ziół, już ktoś mnie o nie pytał i podobnie jak teraz nie byłem w stanie udzielić konkretnej odpowiedzi. Zielarz który mi zapisał zioła, na recepcie pisał nic nie mówiące mi cyfry, i na ich podstawie mieszano mi odpowiedni zestaw. Oczywiście ze względy na bardzo niski poziom hemoglobiny do ziół dodawałem masę suszonej pokrzywy. Dla chcących spróbować tej metody leczenia, nic nie stoi na przeszkodzie by sięgnąć po recepturę na jelita o. Klimuszki. Pokarm bezresztkowy to taki który praktycznie w całości wchłania się w jelicie grubym. Jednym z takich produktów są jajka na miękko i na nich oparłem dwa miesiące odżywiania w fazie odstawiania leków. Tygodniowo zjadałem ich ok 35 szt, oczywiście nie miałem po nich żadnego uczulenia, i co ciekawe cholesterol mieścił się w normie. Jeszcze miesiąc po odstawieniu leków moje obiady wyglądały tak jak posiłki dla kilku miesięcznych dzieci. Dopiero w następnym miesiącu pojawiły się warzywa na parze, ryby na parze w ziołach, drobno utarte warzywa. Po ok pół roku takiego dbania o swój przewód pokarmowy, powróciły normalne, i prawidłowe efekty trawienia, czyli "klocek" Na ostatnie pytanie nie jestem w stanie udzielić odpowiedzi. Może jest parę osób które radzą sobie ze swoją chorobą na swój sprawdzony sposób ale o tym nie piszą. Być może forum to nie jest opanowane przez sponsorów leków na każdą dolegliwość. Czytałem tu bardzo ciekawe wpisy, osób które widać że robią to bezinteresownie. Może z czasem ulegnie to zmianie i forum zacznie działać jak forum "J-elita" które sponsorowane jest moim zdaniem przez firmy farmaceutyczne. Każdy wpis o samoleczeniu jest wykpiwany, większość piszących reklamuje specyfiki które łyka od lat. Na produkcji i reklamie leków zarabia setki tysięcy osób w Polsce, dla czego więc przekonywanie na forum że tylko dzięki lekom można w ogóle żyć, było by czymś nagannym ??? To jest podejście fundacji która prowadzi forum, zarobić bez względu na to ile osób dzięki temu umrze. Dla mnie to był szok. Zdrowe Jelitko napisał/a: g69 2014-12-18 10:29 Zdrowe napisal(a):Może z czasem ulegnie to zmianie i forum zacznie działać jak forum "J-elita" które sponsorowane jest moim zdaniem przez firmy wpis o samoleczeniu jest wykpiwany, Coś musi być na rzeczy,Właśnie na wspomnianym forum znalazłem dwie osoby ,które doszły do remisji żywieniem bez tabletek. Niestety nie zaglądają jawnie na to forum,więc nie są ,lub nie chcą odpowiedzieć na prywatną wiadomość. napisał/a: Zdrowe jelitko 2014-12-18 10:55 Dłuższy czas czytałem to forum, zanim zacząłem się udzielać. Niestety codzienne ataki z każdej strony, także administratorów forum, zmusiły mnie do usunięcia swojego profilu oraz wszystkich wpisów. Nie dziwię się więc że osoby o których piszesz reagują podobnie jak ja. Świadomość bycia chorym, rozjaśniła moje spojrzenie na świat materialny, pozwoliła przewartościować priorytety, i osoby zarabiające na czyjejś nieświadomości, to teraz dla mnie po prostu hieny Choroba to tak naprawdę inny stan świadomości, chory jest jak tonący który chwyta się brzytwy by wyzdrowieć. Wielu dzieki temu zaślepieniu kończy w rękach uzdrawiaczy suplementami lub lekarzy ze złamanym kręgosłupem moralnym. "O tempora, o mores!" chciało by sie zacytować Cycerona, ale lepszy jest Wespazjan ze swoim "pecunia non olet" Pozdrawiam życząc zdrówka Zdrowe Jelitko napisał/a: Gnull 2014-12-18 11:52 Sam nie wiem, która wizja jest gorsza: Spisek koncernów farmaceutycznych, które coraz bardziej rozszerzają swe wpływy nad branżą medyczną i wmawiają nam różne głupoty, czy to że lekarze, którzy tak chętnie wciskają nam te wszystkie leki, naprawdę są święcie przekonani, że tylko dzięki nim możliwe jest uzdrowienie :) A tak na poważnie - czy można się wyleczyć, rezygnując stopniowo z lekarstw, stosując tylko dietę, zioła, prowadząc odpowiedni styl życia. Tak, myślę że wielu może się to udać. Ale nie zapominajmy, że WZJG nie bez powodu nadal uchodzi za chorobę nieuleczalną. A uchodzi za taką dlatego, że u wielu osób pozornie uleczonych - nieważne czy lekami, czy sposobami naturalnymi - po jakimś czasie powraca. I nikt nie wie dlaczego. Można sobie tłumaczyć, że - jak to ujął Zdrowe jelitko - WZJG dopada nas dlatego, że w jakimś sensie sami się o nią prosiliśmy, zwyczajnie z czystej ignorancji: źle jedząc, źle żyjąc, nie słuchając sygnałów alarmowych organizmu. Zgoda, możliwe że sami się o nią prosiliśmy. Ale dlaczego powraca u tych, którzy już wyzdrowieli i robią wszystko tak jak trzeba? I to już jest fakt, a nie propaganda firm farmaceutycznych. napisał/a: Zdrowe jelitko 2014-12-18 12:42 Przyczyną choroby nie są firmy farmaceutyczne ani zmowa lekarzy, oni tylko korzystają na naszej niewiedzy. Winni jesteśmy my sami bo to błędy żywieniowe są przyczyną stanów zapalnych jelita. To że choroba ma miano choroby autoimmunologicznej jest już tylko otoczką by zdezorientowany pacjent rozumiał mniej. To że choroba wraca, jest przyczyną niedoprowadzenia procesu gojenia jelita do końca, to pewnik. Okres odtwarzania zdrowej błony śluzowej ścian jelita, może trwać różnie w zależności od pacjenta i sposobu jakim się leczy. Sterydy działają skuteczniej, ale zalecane są w stanach cięższych. Moment gdy ze stanem stanem zapalnym radził sobie popularny asamax, był dla mnie sygnałem że mogę spróbować ziół. Skoro zioła utrzymywały równowagę w moim jelicie a badania wykazywały że CRP jest w normie była to dla mnie oznaka że mogę pójść krok dalej, czyli redukować przyjmowanie ziół. Cały proces to minimum trzy miesiące oswajania organizmu z funkcjonowaniem bez leków. Powrót do odżywiania z udziałem dużej ilości błonnika to kolejne trzy miesiące. Mój chleb na początku był bardziej pszenny niż żytni ale zawierał siemię lniane, dopiero po jakimś czasie pojawiła się w nim mąka żytnia razowa, słonecznik, dynia, ostropest, sezam, czarnuszka itp. Może to właśnie błonnik spowodował że pozbyłem się WZJG na dobre ??? Zdrowe Jelitko napisał/a: Amadeusz10 2014-12-18 17:00 Z tym błonnikiem to jest coś na rzeczy. Ma on bardzo pozytywny wpływ na jelita i nie tylko. Mi się wydaje, że nie chodzi tu o szorowanie, ale o skład. Zastanawiałem się jak tu podać błonnik aby nie szorował jelit. W jakiej formie? Kiedyś czytałem taki artykuł jakiegoś naukowca, który badał zdrowie ludności jakiegoś afrykańskiego ludu. Po czym dane opracował i wrzucił do przysłowiowej szuflady. Po około 10-15 lat ponownie wybrał się w to samo miejsce i jeszcze raz przeprowadził badanie. Wywołały wówczas one na nim ogromne wrażenie. To co go zainteresowało, to stan uzębienia tubylców. Przez ten okres gwałtownie się pogorszył. I tak jak poprzednio nie miał większych zastrzeżeń w tej kwestii (nie odbiegały od normy dla ludów prymitywnych), tak tym razem stan zębów był katastrofalny. W końcu doszedł do wniosku, że przyczyną stała się zmiana odżywiania. I tak jak poprzednio ludność jadała chleby, a właściwie placki z ziaren z pełnego przemiału, zmiażdżonych na kamieniach, tak obecnie większość zajadała się już chlebami z mąki bez błonnika. Doszedł więc do wniosku, że błonnik tworzy na zębach jakąś powłokę ochronną przed bakteriami niszczącymi zęby. Ja też to rozważałem w związku z powłoką ochronną na jelitach. To znaczy, dopuszczam taką możliwość. W naszych jelitach żyje taka bakteria choćby z rodzaju Clostridium difficile. Takich podobnych może być wiele. To właśnie przeciwko niej stosuje się najczęściej przeszczep kału, bo antybiotyki często nie działają. Wracając do tej bakterii. Siedzi sobie tam ona i nic złego się nie dzieje. Po zastosowaniu antybiotykoterapii, ta niepozorna bakteria przechodzi przemianę. Uruchamia procesy obronne w obliczu zagrożenia, które działa przeciwko niej (antybiotyki). Podejrzewam, że ta bakteria czuje że jakiś inny gatunek wytwarza substancje, w tym wypadku antybiotyk, aby ją zniszczyć. Następuje wówczas reakcja odwetowa. Clostridium difficile zaczyna wytwarzać silne toksyny wokół siebie. Toksyny niszczą wszystko na około. Również uszkadzają jelita. Błonnik prawdopodobnie blokuje przedostawanie toksyn do jelita. Czyli działa na nie ochronnie, wytwarzając jakąś powłokę. Problem jest tylko w tym, że niestety nie zawsze jadamy błonnik i zapewne w tym momencie kiedy go nie spożywamy, a bakteria wydziela toksyny, dochodzi do uszkodzenia jelit. Wówczas jest już za późno na błonnik, bo powoduje on szorowanie jak szczotka na ranę. Jest jeszcze jedna możliwość, która chodzi mi po głowie. Błonnik nie musi też tworzyć warstwy ochronnej, ale może być pożywką dla przyjaznych bakterii, które same wytwarzają, choćby swoimi wydzielinamy powłokę chroniącą jelita, jak i zęby. Rzuciła mi się na myśl sprawa witaminy B12. O tej witaminie nie wiele się mówi. A jest ona kluczowa dla naszego zdrowia. Zauważono, że większość ludzi ma w ostatnich czasach znaczne niedobory witaminy B12. To powoduje, że ludzie zaczynają chorować na przeróżne choroby. Kiedyś jak młody człowiek szedł do wojska, to na dzień dobry dostawał delbetę (witamina B12 i pyralgin). To powodowało, że najgorsze patałachy z ciągłymi chorobami, przeziębieniami itd., przez następne kilka lat na nic nie chorowały. Miałem kolegę, który wyjechał do USA. Oczywiście przed wyjazdem obowiązkowo prośba do znajomego lekarza o delbetę. Tego by brakowało aby tam zaczął chorować, to co by zarobił, zaraz by wydał na leczenie. Gorzej gdyby zabrakło. Wiatmina B12 jest bezcenna na wszelkie dolegliwości układy nerwowego. Wiedzą o tym ludzie chorujące na choćby boreliozę. Dlaczego więc mamy niedobór witaminy B12. Witaminę B12 wytwarzają w naszym organizmie bakterie w jamie ustnej i w jelicie grubym. Powiem może inaczej. W zasadzie w jamie ustnej już jej nie wytwarzają. Brak błonnika w pokarmie, a więc i na zębach a przede wszystkim szczotkowanie tych resztek, bakterii wytwarzających witaminę B12 i niszczenie jej fluorem i wieloma innymi środkami w paście. Sprawa jelit wygląda jeszcze ciekawiej. Witaminę B12 wytwarzają bakterie w jelicie grubym, ale przyswajalna jest jedynie w jelicie cienkim. Tutaj mam problem, ale nie będę jeszcze na ten temat się wypowiadał. Pozostawię to do myślenia. Podrzucę jeszcze stronkę z ziołami na wrzodziejące zapalenie jelita. Trzeba to skopiować i wkleić do wyszukiwarki - napisał/a: g69 2014-12-18 17:03 Gnull napisal(a): Ale dlaczego powraca u tych, którzy już wyzdrowieli . Jak znasz przykłady takich historii,to podaj mnie ciekawi ,jak dłogo po nawrocie choroby takie osoby znowu osiągały remisję. Ja natomiast na pewnym forum znalazłem taką wypowiedź: 12 lat temu lekarze powiedzieli mi, że mam chorobę Crohna. Wprowadziłem diete bez cukru i bez mleka, zmniejszyłem ilość węglowodanów włącznie z glutenem. Zastosowałem diete marchewkową. Po pół roku ustąpiły objawy. Wróciły dopiero po 10 latach, po antybiotyku. Moim zdaniem następuje przesyt toksyn do tego stopnia ,że organizm nie nadąża ich neutralizować i następuje stan zapalny. A ponieważ jelita były już kiedyś podniszczone więc nie wiele trzeba ,by wywołać ogień. napisał/a: Gnull 2014-12-18 18:38 g69 napisal(a):Jak znasz przykłady takich historii,to podaj mnie ciekawi ,jak dłogo po nawrocie choroby takie osoby znowu osiągały remisję. Na takie przypadki trafiałem to tu, to tam, na różnych polskich i niemieckich forach, w książkach, prasie specjalistycznej itd. Trudno mi więc wskazać na jakiś link czy tytuł, choć teraz sam bym się chętnie jeszcze raz zagłębił w szczegóły. Jeśli to było w którejś z publikacji, które mam w domu, to pewnie się o to wcześniej czy później potknę i prześlę info. napisał/a: kowal1988 2014-12-18 22:25 Witam :) Kilka moich postow pojawilo sie w tym watku na poczatku kwietnia. Przezylem wtedy ogromny stres, mysle ze w duzej mierze przez to zachorowalem na wzjg. Ale w koncu odbilem sie od dna, wzialem sie za siebie. Nie odstawilem wtedy lekow ani nie odzywialem sie jakos lepiej. Stosowalem przez pol roku "diete marchewkowa" wspomagajac sie Asamaxem. Z tyg na tydzien czulem sie coraz lepiej, aktualnie nie stosuje zadnych lekow od 3 miesiecy. Prawda jest ze blonnik jest w odzywianiu wazny, czesto pije rano mieszanke blonnika naturalnego- babka płesznik i babka jajowata. Do kupienia na allegro ;) Zdrowe jelitko- w tym co piszesz jest mnostwo prawdy, lekarze nie maja na celu nas wyleczyc. Śmieszna sprawa, moj gastroenterolog u ktorego bylem zaraz na poczatku diagnozy mowil ze MUSZE brac leki do konca zycia, ze bez nich beda nawroty itd. Mowil rowniez ze musze zrezygnowac z nabialu. Praktycznie codziennie jem ser, twarog, pije mleko jem jajka i nie mam zadnych dolegliwosci. Pozdrawiam wszystkich walczacych z ta choroba, mysle ze mozna ja pokonac. Wydaje mi sie ze jestem na dobrej drodze ;) napisał/a: g69 2014-12-18 23:14 Odnośnie błonnika znalazłem taki artykuł: Osobiście jeszcze nie stosowałem metody opisanej w tym artykule ,ale wydaje mi się dość bym nie zalecał tej metody u osób w jestem waszego zdania. ,że tutaj nie ma możliwości bezpośredniego przejścia na stronę linku,ale myślę ,że dacie sobie radę.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) to przewlekły proces zapalny błony śluzowej jelita. Nieleczona choroba może prowadzić do powstania owrzodzeń, obrzęków ściany jelita oraz niebezpiecznych dla zdrowia powikłań, które objawiają się uciążliwym bólem. Całkowite wyleczenie wrzodziejącego zapalenia jelita nie jest możliwe, jednak zastosowanie właściwej terapii umożliwia osiągnięcie długotrwałej remisji i całkowitego ustąpienia objawów na długi czas. Zastanawiasz się, jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego? Przedstawiamy wszystkie możliwości – zarówno terapię farmakologiczną, jak i dietoterapię oraz psychoterapię. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – leczenie farmakologiczne Wrzodziejące zapalenie jelita grubego to schorzenie należące do grupy nieswoistych chorób zapalnych jelit. Uważa się, że w etiopatogenezie WZJG najbardziej istotną rolę odgrywają zaburzenia immunologiczne oraz predyspozycje genetyczne. Choroba ta dotyka najczęściej osoby młode – szczyt zachorowań przypada między 20. a 40. rokiem życia. Dane epidemiologiczne wskazują, że częstość występowania tego schorzenia w ostatnich latach wzrasta. Dlatego tak wielu badaczy pracuje nad tym, jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego, poszukując najbardziej skutecznego leku, który jednocześnie będzie mieć jak najmniej skutków ubocznych. Leczenie WZJG aminosalicylanami Aminosalicylany to najdłużej stosowane leki na wrzodziejące zapalenie jelita grubego. W grupie tej znajduje się sulfasalazyna i mesalazyna. Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego aminosalicylanami? Ich rolą jest hamowanie produkcji leukotrienów, prostaglandyn, tromboksanów, czynnika aktywującego płytki i interleukin. Aminosalicylany powstrzymują również migrację komórek stanu zapalnego i aktywują antyproteazy. Stosuje się je zarówno w fazie zaostrzenia, jak i remisji WZJG. Aminosalicylany przyjmuje się doustnie lub doodbytniczo. Leki te w formie czopków lub wlewek doodbytniczych stosuje się w przypadkach, gdy proces chorobowy obejmuje odbytnicę i esicę. Glikokortykosteroidy w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego Glikokortykosteroidy to drugie pod względem częstości stosowania leki na WZJG. Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego glikokortykosteroidami? Mają one właściwości przeciwzapalne. Włącza się je do leczenia, gdy aminosalicylany nie przynoszą satysfakcjonujących efektów. Stosowane są doustnie, a w przypadkach ciężkich zaostrzeń dożylnie. Glikokortykosteroidy są lekami stosowanymi wyłącznie do zainicjowania remisji choroby, a ich dawka powinna być sukcesywnie redukowana. W momencie osiągnięcia poprawy stanu zdrowia chorego należy odstawić glikokortykosteroidy. Leczenie zazwyczaj trwa 2-3 miesiące. Immunosupresyjne leczenie WZJG W bardziej zaawansowanych przypadkach, gdy leczenie glikosteroidami nie przynosi poprawy klinicznej (steroidooporność) lub gdy ich odstawienie powoduje nawrót choroby (steroidozależność) podaje się leki immunosupresyjne. Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego immunosupresantami? Zasadą ich działania jest obniżenie odporności organizmu, które prowadzi do złagodzenia objawów choroby, ale jednocześnie może wywołać skutki niepożądane. Najczęściej stosowanymi w leczeniu WZJG lekami z tej grupy są azatiopryna i 6-merkaptopuryna. Ich wadami są: opóźnione działanie (pierwsze efekty po kilku tygodniach) oraz zaburzenia hematologiczne. Z kolei cyklosporyna działa bardzo szybko (remisja następuje w ciągu 5-7 dni), lecz cechuje się licznymi działaniami toksycznymi w stosunku do takich narządów, jak nerki, wątroba i układ nerwowy. Bezpieczniejszym lekiem immunosupresyjnym jest metotreksat, ale stosuje się go tylko w leczeniu postaci przewlekłej choroby w celu przedłużenia remisji. Może powodować niedobory folianów, dlatego stosuje się go równolegle z suplementacją kwasem foliowym. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – leki biologiczne Innowacyjną metodą leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest terapia biologiczna. Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego lekami biologicznymi? Leczenie polega na zastosowaniu preparatów pozwalających na bezpośrednią ingerencję w proces zapalny. Leki biologiczne to najczęściej przeciwciała skierowane przeciwko cytokinom, receptorom cytokin lub komórkom układu immunologicznego. Najpopularniejszym lekiem biologicznym, dostępnym również w Polsce, jest infliksymab. Leki biologiczne nie są jednak pozbawione wad. Wśród objawów niepożądanych można wymienić: gruźlicę, niewydolność krążenia, anafilakcję, chorobę posurowiczą czy choroby z autoagresji. Na rynku pojawiają się innowacyjne leki biologiczne bez działań niepożądanych, które dają nadzieję na efektywne leczenie WZJG. WZJG – leczenie chirurgiczne Chirurgiczne leczenie WZJG jest ostateczną metodą terapeutyczną u pacjentów niereagujących na leczenie farmakologiczne oraz z ciężkimi powikłaniami choroby. Współczesna chirurgia pozwala na zwiększenie komfortu i jakości życia osób zmagających się z ciężką postacią wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Decyzja o leczeniu operacyjnym jest jedną z najtrudniejszych w leczeniu WZJG. Mimo realnych korzyści, powszechny jest brak akceptacji leczenia chirurgicznego przez pacjentów, nawet wobec ewidentnych wskazań medycznych, w obawie przed koniecznością wytworzenia stomii. Zabiegi operacyjne są niezbędne w przypadku takich powikłań jak: zapalenie otrzewnej, pęknięcie ściany jelita, ropnie, przetoki i krwotoki. Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego operacyjnie? Leczenie chirurgiczne polega na kolektomii z wytworzeniem zbiornika jelitowego, czyli częściowe lub całkowite usunięcie jelita grubego z wytworzeniem stomii (wyprowadzenie światła jelita na powierzchnię brzucha, umożliwiające wydalanie treści jelitowej). Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – leki przeciwbólowe Poważnym problemem są same dolegliwości bólowe przebiegu WZJG. Dlatego często pomocniczo stosuje się również leki łagodzące ból, jednak ich długotrwałe zażywanie jest niekorzystne dla zdrowia, dlatego należy dążyć do jak najrzadszego ich przyjmowania. Dużo ważniejsze jest doprowadzenie do remisji choroby poprzez stosowanie skutecznej farmakoterapii wraz z odpowiednią dietoterapią i ewentualną psychoterapią. Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelit wspomagając terapię środkami przeciwbólowymi? Rozkurczowe leki na wrzodziejące zapalenie Leki rozkurczowe, czyli tzw. spazmolityki, mają na celu hamowanie perystaltyki jelit. Należą do nich takie farmaceutyki, jak: drotaweryna, buscopan, mebeweryna. Niekontrolowane stosowanie może mieć działanie niekorzystne, ponieważ nadmierne spowolnienie perystaltyki jelit w ostrych rzutach choroby może doprowadzić do poważnych powikłań, np. toksycznego rozdęcia jelita. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – leki z grupy NLPZ Leki z grupy NLPZ są często stosowane w łagodzeniu bólów jelitowych i dolegliwości pozajelitowych w przebiegu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Nie zaleca się jednak ich częstego stosowania, ponieważ mogą mieć niekorzystny wpływ na proces leczenia. Z jednej strony są skuteczne w leczeniu bólu, a z drugiej strony ich długotrwałe stosowanie może wywołać u osób chorych na WZJG zaostrzenie objawów. Opioidy w leczeniu WZJG Jak wynika z doniesień literaturowych, wielu pacjentów cierpiących na nieswoiste choroby zapalne jelit otrzymuje przeciwbólowe leki opioidowe – około 5-13% chorych leczonych ambulatoryjnie oraz około 70% pacjentów hospitalizowanych. Należy jednak unikać przyjmowania leków opioidowych jako środków wspomagających leczenie WZJG. Ich przyjmowanie niesie ze sobą ryzyko uzależnienia oraz może powodować skutki uboczne: nudności, wymioty, zaburzenia motoryki, zaparcia, niedrożność jelit. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego leczenie ziołami Chorzy na wrzodziejące zapalenie jelita grubego mogą także stosować leczenie naturalne, które w głównej mierze opiera się na odpowiedniej diecie i leczeniu ziołami. Szczególnie polecane są preparaty z aloesu. Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego, stosując wspomagająco preparaty z aloesu? Pacjent z WZJG, po konsultacji z lekarzem, może przyjmować rozcieńczony wyciąg z aloesu przez ustalony okres czasu. Terapia aloesem, regeneruje błonę śluzową żołądka i jelit, reguluje procesy trawienia, łagodzi wzdęcia i kolki, neutralizuje kwas solny, zmniejsza aktywność bakterii gnilnych. Dietetyczne leczenie WZJG Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego stosując odpowiednią dietę? Żywienie w WZJG przy słabo lub średnio nasilonych objawach nie wymaga dużych wyrzeczeń. Należy przyjmować 5-7 małych objętościowo, pełnowartościowych posiłków w ciągu dnia. Dieta przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego powinna być lekkostrawna, zwłaszcza w okresach nasilenia objawów. Osoby z WZJG przez całe życie powinny unikać pokarmów tłustych, wysoko przetworzonych oraz ostrych. Należy natomiast zwiększyć ilość przyjmowanego białka oraz kalorii. Przy ciężkich objawach choroby jelit konieczne może okazać się wprowadzenie diety lekkostrawnej płynnej, która ma na celu oszczędzanie podrażnionych jelit. W skrajnych przypadkach wrzodziejące zapalenie jelita grubego wymaga hospitalizacji i wprowadzenia żywienia dożylnego oraz uzupełniania poziomu elektrolitów. Terapie psychologiczne w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego Wpływ czynników emocjonalnych na odczuwanie bólu znany jest w psychologii i medycynie od dawna. Ma to związek z udziałem ośrodkowego układu nerwowego w odczuwaniu bólu i jego modulacji. Dlatego coraz częściej u osób z wrzodziejącym zapaleniem jelit, które cierpią na przewlekłe dolegliwości bólowe, stosuje się interwencje psychologiczne, takie jak: terapia kognitywno-behawioralna, psychoterapia psychodynamiczna, techniki relaksacyjne, techniki radzenia sobie ze stresem, hipnoterapia. Skuteczne jest również włączenie leków przeciwdepresyjnych. Jak wyleczyć wrzodziejące zapalenie jelita grubego za pomocą antydepresantów? Leki te, podawane są w znacznie niższych dawkach niż w depresji, skutecznie zmniejszają odczuwanie bólu występującego w obrębie układu pokarmowego. Wśród leków przeciwdepresyjnych używanych w nieswoistych chorobach zapalnych jelit, szczególne zastosowanie mają trójcykliczne antydepresanty (TCA), takie jak amitryptylina, imipramina i dezypramina – mają najlepiej udokumentowane działanie przeciwbólowe i potencjalne działanie przeciwzapalne. Chorujesz na WZJG i poszukujesz nowej skutecznej terapii? Centrum Medyczne Synexus zaprasza pacjentów ze zdiagnozowanym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego na bezpłatną konsultację lekarską. Pacjenci mogą zyskać szansę na zakwalifikowanie się do badań klinicznych innowacyjnych leków na WZJG. Lek. Michał Dąbrowski Źródła: Radwan P., Leczenie bólów brzucha w nieswoistych chorobach zapalnych jelit. Gastroenterologia Kliniczna 2016, tom 8, nr 4, 113–118.

Historia wyniki obrazowania ocena patologicznadyskusja Historia U 23-letniego mężczyzny z rozpoznaną w maju chorobą zapalną jelit przebieg kliniczny pogarszał się pomimo maksymalnej terapii medycznej. W sierpniu został przyjęty do szpitala z bólem brzucha, utratą wagi 60 funtów (27 kg) i 8-10 epizodami biegunki dziennie z mieszaną krwią i śluzem. Jego historia rodzinna ujawniła dwóch kuzynów ze strony matki z chorobą zapalną jelit. Podczas przyjęcia do szpitala miał łagodny tachykardia (104 uderzenia na minutę), ale normotensyjny i afebrylowy. Badanie fizykalne wykazało wzdęcia bez odbicia lub ochrony. Istotne wartości laboratoryjne obejmowały podwyższoną liczbę białych krwinek 11 700 komórek na mikrolitr i przesunięcie w lewo, a także poziom hemoglobiny 10,9 g / dL, wskazujący na niedokrwistość. Pacjent został umieszczony na schemacie reszty jelita z nawodnieniem dożylnym, całkowitym żywieniem pozajelitowym, hydrokortyzonem, antybiotykami i cyklosporyną. Wykonano tomografię komputerową brzucha i miednicy. Do dnia 9 hospitalizacji częstotliwość epizodów biegunki wzrosła do 12 razy dziennie. Pacjent miał gorączkę do 38°C, tachykardię do 125 uderzeń na minutę i anemię, z poziomem hemoglobiny 8,5 g/dL. Stwierdzono liczne zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemię, hipofosfatemię i hipokalcemię. Zdjęcia RTG brzucha w pozycji leżącej i pionowej wykazały stabilne rozszerzenie okrężnicy poprzecznej bez wolnego powietrza dootrzewnowego. W 10 dniu pobytu pacjenta w szpitalu wykonano kolektomię subtotalną z ileostomią. wyniki obrazowania tomografii komputerowej brzucha i miednicy wykonano po podaniu doustnym i dożylnym materiału kontrastowego. Topogram ujawnił obszary guzkowe o wysokim tłumieniu, pokrywające pozornie ahaustralną okrężnicę poprzeczną, która została rozszerzona do 8 cm (ryc. 1). W prawym okrężnicy obrazy CT ujawniły rozszerzenie, obwodowe zgrubienie muralu, nieregularną powierzchnię śluzówki (, ryc. 2) i znak celu (, ryc. 3). Rozproszone pęcherzyki gazu sąsiadujące ze ścianą zależną jelita ślepego sugerowały pneumatozę, ale nie było gazu żylnego wrotnego (ryc. 3). Pseudopolipy na ścianie okrężnicy poprzecznej rozszerzonej do światła (ryc. 4). Zstępujące i esicy części jelita grubego zostały częściowo zawalone, ale wydawało się, że mają pogrubione ściany. Rozszerzone naczynia krwionośne w pobliżu esicy i wysokie tłumienie w sąsiednim tłuszczu wskazywały na zapalenie i przekrwienie (ryc. 5). Jelito cienkie i krezka zostały oszczędzone. Umiarkowana ilość płynu była obecna w całym brzuchu i miednicy, ale nie było wolnego powietrza. ocena patologiczna okaz z kolektomii miał 78 cm długości. Prawe i poprzeczne części okrężnicy wykazywały wyraźne rozszerzenie. Owrzodzenia błony śluzowej i zmiany polipoidalne, z których niektóre były pokryte opalenizną i żółtymi wysiękami, były oczywiste podczas kontroli brutto (ryc. W mikroskopii widoczne było rozległe owrzodzenie, które rozciągało się do poziomu stanu zapalnego muscularis propria. Wystające z tej podstawy były pseudopolipy składające się z resztkowych błon śluzowych i podśluzówkowych, z których wiele było pokrytych tkanką granulacyjną (Fig. W ścianie okrężnicy nie było ani grubego, ani mikroskopijnego śladu powietrza. Rozpoznano wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Ogniskowe wykwity pseudomembrany wskazywały na nałożoną infekcję Clostridium difficile (,, rys. 7b). dyskusja choroba zapalna jelit odnosi się do grupy zaburzeń charakteryzujących się zapaleniem jelit, objawami pozajelitowymi i przebiegiem nawracającym (, 1). Chociaż wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna stanowią większość przypadków zapalnej choroby jelit, nieokreślone zapalenie jelita grubego, podmiot wykazujący nakładające się cechy kliniczne, obrazowe i histologiczne, stanowi do 6% przypadków (,2). etiologia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest nieznana, choć badania wykazują częstsze występowanie u członków tej samej rodziny (,3), a także w obrębie obszarów północnych i miejskich (, 4) sugerują interakcję między czynnikami genetycznymi i środowiskowymi. Roczna częstość występowania w Ameryce Północnej wynosi 2-14 na 100 000 osób w populacji ogólnej (, 5), z mężczyznami częściej niż kobietami ( (,5–,7). Większość osób z chorobą są w wieku od 15 do 40 lat w momencie diagnozy (, 6). obecność wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub choroby Leśniowskiego-Crohna można podejrzewać u pacjentów z uporczywą biegunką, pilnością wypróżnienia i dymem, często związanym z gorączką, bólem i utratą masy ciała (, 8). Ponieważ objawy te nie są specyficzne dla zapalnej choroby jelit, wstępna praca powinna obejmować badania stolca i biopsję w celu wykluczenia przyczyn zakaźnych (, 9). Gdy wymagane jest obrazowanie, preferowana jest kolonoskopia, ponieważ umożliwia zarówno bezpośrednią wizualizację błony śluzowej jelita grubego, jak i pobieranie próbek tkanek (, 8,, 10). Radiografia luminalna wzmocniona kontrastem (badanie lewatywy baru) jest jednak niezbędna, gdy bariery anatomiczne, takie jak zwężenia okrężnicy,uniemożliwiają odpowiednie badanie endoskopowe lub gdy podejrzewa się chorobę w jelicie cienkim (, 10). Lewatywa baru z podwójnym kontrastem i badanie kontrolne baru z jelita cienkiego mogą wykazać drobny szczegół błony śluzowej i dostarczyć cennych informacji na temat rozciągliwości światła, zwężenia i tworzenia przetoki (, 10). W rzeczywistości seria jelita cienkiego pozostaje testem z wyboru do oceny jelita cienkiego (, 1). W przypadku ciężkiego zapalenia jelita grubego, zarówno kolonoskopia, jak i badanie lewatywy baru są przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko perforacji (, 10). Ponadto Żadna modalność nie jest w stanie wykazać przezmuralnego stopnia choroby. Dlatego tomografia komputerowa stała się cennym narzędziem oceny powikłań dootrzewnowych, w tym ropnia, przetoki i perforacji (,1,,10,,11). odróżnienie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego od choroby Leśniowskiego-Crohna jest ważnym wyzwaniem, ponieważ komplikacje, postępowanie i rokowanie tych chorób różnią się (, 2). Choroba Leśniowskiego-Crohna może wpływać na długość przewodu pokarmowego w sposób nieciągły, zwykle najbardziej poważnie w jelicie krętym i jelicie ślepym oraz ze względnym oszczędzaniem odbytnicy (,10,,12,,13). Choroba okołoodbytnicza jest częsta (, 14). Ściana jelita może być zaburzona asymetrycznie, z cofnięciem się na brzegu krezki i sacculacją krawędzi antymezenterycznej (, 14). Ponieważ proces zapalny jest typowo transmuralny, owrzodzenie z guzkowym lub brukowym wyglądem i szczelinami, przetokami i ropniami jest powszechne (, 13,, 14). natomiast wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest na ogół powierzchownym procesem zapalnym, który wpływa na błonę śluzową jelita grubego (, 13). Zajęcie odbytnicy występuje w 95% przypadków, ze zmiennymi stopniami przylegającego, obwodowego i proksymalnego rozszerzenia w całym jelicie grubym (, 8). Choroba jelita cienkiego jest rzadkością. Dlatego seria baru jelita cienkiego może pomóc w odróżnieniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego od choroby Leśniowskiego-Crohna (, 8). Mniejszość pacjentów z pancolonic wrzodziejące zapalenie jelita grubego, jednak wykazywać edematous zmiany końcowego jelita krętego. Znany również jako płukanie krtani, proces ten różni się od choroby Crohna obecnością patulous zastawki jelitowo-jelitowej i brakiem owrzodzenia (,9,,10,,14). Przetoki i ropnie mogą być obecne, ale są rzadkie (, 11,,15). zgrubienie ściany jest częstym objawem zapalnej choroby jelit; ogólnie jednak wrzodziejące zapalenie jelita grubego powoduje mniejsze zgrubienie ściany niż choroba Leśniowskiego-Crohna (,10,,15). Najwcześniejszymi objawami zapalenia są przekrwienie i zmienione wytwarzanie mucyny. Zmiany te są odpowiedzialne za ziarnisty wygląd błony śluzowej odnotowany na zdjęciach radiologicznych z badań baru u pacjentów z ostrym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (, 14,,15). W miarę pogarszania się stanu zapalnego ścianka okrężnicy pogrubia się i tworzą się wgniecenia przypominające odcisk kciuka, które są widoczne na zwykłych zdjęciach radiologicznych i zdjęciach z badań baru (, 12). Gdy obrzęk występuje nieproporcjonalnie w różnych warstwach ściany jelita, jak w przypadku opisanym w tym artykule, seria koncentrycznych pierścieni o zróżnicowanym tłumieniu, znanych jako znak docelowy,może być widoczna na obrazach ct o wzmocnionym kontrastowym materiale dożylnym (, 11,, 14). ewentualna erozja przez błonę śluzową i podśluzówkową powoduje charakterystyczny wrzód w kształcie guzka, który można zobaczyć na zdjęciach z badań baru (,12). Gdy przylegające wrzody łączą się, rozległe obszary błony śluzowej są osłabione i opadają, pozostawiając Wyspy resztkowej tkanki, które rozciągają się do światła okrężnicy (,12). Pozostałości śluzówki w kształcie grzyba, lub pseudopolipy, mogą być widoczne, gdy są nakreślone powietrzem na zwykłych zdjęciach radiologicznych i obrazach CT (,11,,12). podobnie jak ten pacjent, szacuje się,że 15% -20% osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego rozwija postać piorunującą (, 14), która charakteryzuje się ciężkimi objawami i stanem zapalnym,który rozciąga się głęboko pod błoną śluzową jelita grubego (, 12,, 16). Uszkodzenie mięśni propria powoduje rozszerzenie okrężnicy i utratę haustra (, 16). Objawy te są najbardziej widoczne w niedołężnych pętlach jelita, takich jak okrężnica poprzeczna, do której może u pacjenta wznosić się powietrze (, 14,, 16). Podrażnienie Serosal i wodobrzusze są rzadkie i mogą być związane albo z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub nałożonych procesów, takich jak zakażenie C difficile (, 11). Toksyczny megakolon, potencjalnie śmiertelne powikłanie, które rozwinęło się u tego osobnika, jest obserwowane u mniej niż 5% pacjentów (,14,,16) i charakteryzuje się zarówno Nie obturacyjnym rozszerzeniem okrężnicy Do co najmniej 6 cm,jak i objawami toksyczności ogólnoustrojowej (, 17). Chociaż toksyczny megakolon może wystąpić w dowolnym momencie podczas wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (,14,,16), odnotowano,że 30% przypadków rozwija się w ciągu 3 miesięcy od rozpoznania (, 16). Zachorowalność może wynikać z wielu czynników, w tym zaburzeń elektrolitowych, utraty płynów, krwotoku i perforacji (, 16). u pacjentów z mniej ciężkim przebiegiem choroby na zdjęciach z badań baru można przedstawić tzw. okrężnicę prowadzącą. Stan ten może wystąpić z wielu powodów u pacjentów z przewlekłym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Po pierwsze, regeneracja błony śluzowej może prowadzić nie tylko do powstawania polipów nitkowatych,ale także do przerostu muscularis mucosae (, 11,, 12). Skurcz powiększonej warstwy mięśniowej nadaje okrężnicy zwężony, ahaustralny i skrócony wygląd (, 12,,14). Po drugie, zwężenia mogą zagrażać rozciągliwości luminalnej (, 12). Po trzecie, zwężenie może być spowodowane odkładaniem się tłuszczu w warstwie podśluzówkowej ściany jelita, szczególnie w odbytnicy (, 11,, 14). Ostatnia, pozatwardówkowa proliferacja tłuszczu, szczególnie w okolicy okołoodbytniczej, może powodować zwężenie luminalu i charakterystyczne poszerzenie przestrzeni przedobrzusznej (, 15). przewlekłe wrzodziejące zapalenie jelita grubego wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka jelita grubego, które zależy od czasu trwania i stopnia choroby i wynosi od 0,5% do 1,0% rocznie po 10 latach choroby powszechnej. Dlatego zaleca się Nadzór (, 8). Wysoki stopień podejrzenia jest konieczne, jak rak związany z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego może tworzyć plaquelike, naciek, lub guzy scirrhous, które mogą symulować łagodne zwężenia (, 12,, 14). najbardziej odpowiednia terapia dla każdej osoby zależy od nasilenia objawów i stopnia choroby. Terapia medyczna zmniejsza stan zapalny, ale nie leczy podstawowego procesu; dlatego wielu pacjentów doświadcza woskowania i słabnących objawów w czasie (,13). W przeciwieństwie do terapii medycznej, chirurgia leczy objawy jelitowe wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, ale wiąże się z nowym ryzykiem i wymaga zmian w stylu życia (, 13). Planowa operacja jest rozważana dla tych pacjentów z długotrwałym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, u których wystąpią objawy medyczne, ciężkie działania niepożądane związane z lekiem, dysplazja lub nowotwór złośliwy (, 8,, 13). W przypadku wykrwawienia, perforacji lub piorunującego zapalenia jelita grubego, które nie reaguje na maksymalną terapię medyczną, wymagana jest wyłonienie kolektomii (, 8,, 13). z powodu ciężkich objawów i progresji do toksycznego megakolonu, pacjent w tym przypadku przeszedł najczęstszą procedurę awaryjną, całkowitą kolektomię brzucha z woreczkiem Hartmanna i ileostomię końcową. Operacja ta wiąże się z mniejszym ryzykiem krwawienia i uszkodzenia nerwu miednicznego niż wyłaniająca się proktokolektomia i pozostawia odbytnicę w miejscu do zastosowania w przyszłej procedurze wznowienia (, 13). 3 miesiące później przeszedł proktokolektomię końcową i zespolenie odbytu torebki jelitowej bez powikłań. Rysunek 1. Topogram na plecach uzyskany w tomografii brzusznej pokazuje rozszerzone pętle jelita grubego i cienkiego we wzorze sugerującym niedrożność adynamiczną. Okrężnica poprzeczna pojawia się aaustralnie, zawiera pseudopolipy (strzałkę) i ma średnicę 8 cm. Rysunek 2. Koronalny sformatowany obraz TK brzucha i miednicy pokazuje pogrubienie ściany i zaznaczoną nieregularność pozostałej błony śluzowej w okrężnicy wstępującej i zstępującej (strzałki). Rysunek 3. Osiowy obraz TK uzyskany przy kolimacji 5 mm na poziomie podbrzusza, po podaniu doustnym i dożylnym materiału kontrastowego, pokazuje rozwarstwienie muralu i znak docelowy (strzałkę) w okrężnicy wstępującej. Pęcherzyki gazu przylegające do ściany bocznej sugerują pneumatozę (grot strzałkowy). Jelito cienkie jest lekko rozszerzone, ale jego ściana ma normalną grubość. Wodobrzusze również jest obecny. Rysunek 4. Koronalny sformatowany obraz CT brzucha i miednicy pokazuje pseudopolipy (strzałkę), które rozciągają się do światła okrężnicy poprzecznej. Rysunek 5. Osiowy obraz CT uzyskany na poziomie górnej miednicy pokazuje rozszerzenie naczyń okołoziemskich (strzałka), hiperatenuację sąsiedniego tłuszczu i wodobrzusze. rysunek 6a. Zdjęcie pokazuje ciągłe regiony owrzodzenia i pseudopolips całej próbki subtotal kolektomii, z najcięższych zmian widocznych w wstępujących i poprzecznych części jelita grubego, i rozszerzenie wskazujące megacolon. b) zdjęcie z bliska jelita grubego wstępującego pokazuje pseudopolipy z częściowym nałożeniem wysięku włóknistego, a także owrzodzenie sąsiedniej błony śluzowej. rysunek 6b. Zdjęcie pokazuje ciągłe regiony owrzodzenia i pseudopolips całej próbki subtotal kolektomii, z najcięższych zmian widocznych w wstępujących i poprzecznych części jelita grubego, i rozszerzenie wskazujące megacolon. b) zdjęcie z bliska jelita grubego wstępującego pokazuje pseudopolipy z częściowym nałożeniem wysięku włóknistego, a także owrzodzenie sąsiedniej błony śluzowej. rys. 7a. Fotomikrograf (całe mocowanie; oryginalne powiększenie, × 2; plama hematoksylina – eozyna) wyciętego okazu wykazuje pseudopolyp (strzałkę), która rozciąga się od podstawy denudowanego muscularis propria (grot strzałki). Komórki zapalne w obrębie muscularis propria wskazują na rozległe stany zapalne. Na powierzchni pseudopolyp znajdują się gruczoły regeneracyjne. (b) Fotomikrograf (oryginalne Powiększenie, × 10; plama hematoksylina-eozyna) pokazuje wulkan podobny erupcji pseudomembrany (strzałka), który zawiera szczątki nabłonka, fibryny, śluz i neutrofile. rys. 7b. Fotomikrograf (całe mocowanie; oryginalne powiększenie, × 2; plama hematoksylina – eozyna) wyciętego okazu wykazuje pseudopolyp (strzałkę), która rozciąga się od podstawy denudowanego muscularis propria (grot strzałki). Komórki zapalne w obrębie muscularis propria wskazują na rozległe stany zapalne. Na powierzchni pseudopolyp znajdują się gruczoły regeneracyjne. (b) Fotomikrograf (oryginalne Powiększenie, × 10; plama hematoksylina-eozyna) pokazuje wulkanolike erupcję pseudomembrany (strzałka), która zawiera szczątki nabłonka, fibrynę, śluz i neutrofile. 1 ViscidoA, Aratari A, Maccioni F, Signore A, Caprilli R. Zapalne choroby jelit: kliniczna aktualizacja praktycznych wytycznych. Nucl Med Commun2005; 26: 649-655. Crossref, Medline, Google Scholar 2 GuindiM, Riddell RH. Nieokreślone zapalenie jelita grubego. J Clin Pathol2004; 57: 1233-1244. Crossref, Medline, Google Scholar 3 OrholmM, Munkholm P, Langholz E,Nielson OH, Sorensen IA, Binder V. N Engl J Med1991; 324: 84-88. Crossref, Medline, Google Scholar 4 SonnenbergA, McCarty DJ, Jacobsen SJ. Zróżnicowanie geograficzne zapalnej choroby jelit w Stanach Zjednoczonych. Gastroenterology1991; 100: 143-149. Crossref, Medline, Google Scholar 5 Loftusev Jr. epidemiologia kliniczna zapalnej choroby jelit: częstość występowania, częstość występowania i wpływ na środowisko. Gastroenterology2004; 126: 1504-1517. Crossref, Medline, Google Scholar 6 EkbomA, Helmick C, Zack m, Adami HO. Epidemiologia zapalnej choroby jelit: duże badanie populacyjne w Szwecji. Gastroenterology1991; 100: 350-358. Crossref, Medline, Google Scholar 7 LoftusEV Jr, Silverstein MD, Sandborn WJ, Tremaine WJ, Harmsen WS, ZINSMEISTER AR. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego w hrabstwie Olmsted, Minnesota, 1940-1993: częstość występowania, częstość występowania i przeżywalność. Gut2000; 46: 336-343. Crossref, Medline, Google Scholar 8 KornbluthA, Sachar DB. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego praktyka wytyczne u dorosłych (aktualizacja): American College of Gastroenterology, Komitet parametrów praktyki. Am J. 2004; 99: 1371-1385. Crossref, Medline, Google Scholar 9 LeeSD, Cohen RD. Endoskopia w zapalnej chorobie jelit. Gastroenterol Clin North Am2002; 31: 119-132. Crossref, Medline, Google Scholar 10 ScotiniotisI, Rebesin SE, Ginsberg GG. Imaging modalities in inflammatory bowel disease. Gastroenterol Clin North Am1999; 28: 391–421. Medline, Google Scholar 11 GoreRM, Balthazar EJ, Ghahremani GG, Miller FH. CT features of ulcerative colitis and Crohn’s disease. AJR Am J Roentgenol1996; 167: 3–15. Crossref, Medline, Google Scholar 12 LichtensteinJE. Radiologic-pathologic correlation of inflammatory bowel disease. Radiol Clin North Am1987; 25: 3–24. Medline, Google Scholar 13 CimaRR, Pemberton JH. Medical and surgical management of chronic ulcerative colitis. Arch Surg2005; 140: 300–310. Crossref, Medline, Google Scholar 14 CarucciLR, Levine MS. Radiographic imaging of inflammatory bowel disease. Gastroenterol Clin North Am2002; 31: 93–117. Crossref, Medline, Google Scholar 15 GoreRM. CT of inflammatory bowel disease. Radiol Clin North Am1989; 27: 717–729. Medline, Google Scholar 16 ShethSG, LaMont T. Toxic megacolon. Lancet1998; 351: 509–513. Crossref, Medline, Google Scholar 17 JalanKN, Sircus W, Card WI, et al. An experience of ulcerative colitis. I. Toxic dilation in 55 cases. Gastroenterology1969; 57: 68–82. Medline, Google Scholar

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) to choroba dająca bardzo niespecyficzne objawy, trudna do zdiagnozowania. Statystyki pokazują, że w Polsce może być już kilkadziesiąt tysięcy chorych na wrzodziejące zapalenia jelita grubego. Jakie są objawy wrzodziejącego zapalenia jelita grubego? Jak przebiega leczenie tej choroby? Spis treściWrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG): przyczynyWrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG): przebiegWrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG): leczenie Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) to choroba w której przebiegu biegunka może trwać wiele dni, powodować znaczne odwodnienie i utratę krwi, wyłącza więc z normalnego życia. Istotą choroby jest przewlekłe zapalenie błony śluzowej jelita grubego. Proces zapalny rozpoczyna się w odbytnicy, rozszerza się na esicę, a z czasem może objąć całe jelito. Najczęściej objawy choroby pojawiają się po raz pierwszy przed czterdziestką. Czy badania gastrologiczne są bolesne? Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG): przyczyny Przyczyny wrzodziejącego zapalenie jelita grubego, zaliczanego do chorób autoimmunologicznych, są wciąż nieznane. Wiemy natomiast, że rozwojowi schorzenia sprzyjają predyspozycje genetyczne (często występuje rodzinnie) oraz dieta, infekcje jelit, nieprawidłowy skład ich flory bakteryjnej. Największe jednak znaczenie przypisuje się zaburzeniom układu immunologicznego. Z niewiadomych przyczyn reaguje on na czynniki, które są obojętne dla zdrowego organizmu (np. bakterie niepatogenne, pokarmy). Ta nadmierna odpowiedź immunologiczna wyzwala niekontrolowany proces zapalny, który prowadzi do uszkodzeń błony śluzowej jelita grubego, tworzenia się krwawiących nadżerek, owrzodzeń, tzw. brukowania błony śluzowej, usztywnienia ścian ze spłaszczeniem fałd, pseudopolipów (w odróżnieniu od polipów gruczołowych nie są zmianami przedrakowymi). Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG): przebieg Wrzodziejące zapalenie jelita grubego niejednokrotnie ma łagodny przebieg, z długimi okresami remisji. Zdarza się, że objawy powracają tylko raz, dwa razy w roku, a nawet raz na kilka lat. Bywa jednak i tak, że nawroty są częste, a zaostrzenia tak ciężkie, że konieczna jest hospitalizacja. Dominującym objawem są biegunki z domieszką krwi i śluzu, uczucie naglącego parcia. Są szczególnie uciążliwe, bo chorzy mogą mieć nawet ponad 20 wypróżnień na dobę. Objawowi temu towarzyszą: bóle brzucha, utrata apetytu. Rzadziej występują inne symptomy: stany podgorączkowe, gorączka, chudnięcie. Niedożywienie pojawia się sporadycznie, ponieważ większość składników odżywczych wchłaniana jest w jelicie cienkim, którego choroba nie obejmuje. Konsekwencjami WZJG są: chudnięcie, osłabienie, anemia z powodu niedoboru żelaza i utraty krwi, bóle i obrzęki stawów, kamica nerkowa, osteoporoza, czasami zmiany skórne (rumień guzowaty, wrzodziejące zapalenie skóry). Ciężkim powikłaniem choroby jest rozdęcie okrężnicy, któremu towarzyszy gorączka, zaburzenia świadomości, obniżenie ciśnienia tętniczego. Zagraża perforacją jelita, a odległym następstwem bywa rak jelita grubego. Badania wyjaśnią wątpliwości Objawy kliniczne nie są specyficzne, dlatego też przeprowadza się badania laboratoryjne kału (na obecność krwi utajonej, bakterii i pasożytów) i krwi (OB, CRP, obecność przeciwciał specyficznych dla zapalenia jelit o podłożu autoimmunologicznym). Pomocne może być także USG i badania radiologiczne, ale największe znaczenie diagnostyczne ma kolonoskopia z biopsją. Wykrywa charakterystyczne dla choroby zmiany: nacieki zapalne, nadżerki, owrzodzenia, wygładzenie fałd błony śluzowej oraz nieprzedrakowe pseudopolipy. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG): leczenie Celem leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest uzyskanie remisji, utrzymanie jej przez jak najdłuższy czas i zapobieganie konsekwencjom choroby. W terapii stosuje się preparaty głównie z trzech grup. Pierwszą stanowią aminosalicylany. Podaje się je nie tylko w okresie rzutu, ale i remisji, bo wydłużają okres bezobjawowego przebiegu WZJG. Przewlekłe stosowanie aminosalicylanów w dawkach podtrzymujących stanowi rodzaj chemoprewencji – zabezpiecza przed procesem nowotworzenia, bowiem po 20 latach trwania choroby wrasta możliwość procesów nowotworowych w obrębie jelita grubego objętego chorobą. Leki te są jednak zbyt słabe w przypadku ciężkich zaostrzeń choroby. Wówczas sięga się po glikokorykosteroidy, które silniej hamują proces zapalny. Podaje się je krótko, w czasie rzutów WZJG, ponieważ mają liczne działania uboczne. Natomiast nawet przez kilka lat stosuje się leki immunosupresyjne. Tłumią nadreaktywność układu immunologicznego, zapobiegają więc nawrotom choroby. Uzupełnieniem terapii są witaminy i minerały (pacjent może mieć ich niedobory), kwasy omega-3 (działają przeciwzapalnie) oraz probiotyki i prebiotyki, normalizujące florę bakteryjną jelit. Rekomendacje zalecają jednak, by dbając o mikrobiotę jelitową rozważnie stosować probiotyki i wybierać szczepy przebadane pod względem skuteczności i bezpieczeństwa1. W przypadku tych pacjentów, u których terapia standardowa zawodzi, często ostatnią deską ratunku jest leczenie biologiczne. Jak wykazały badania, powodują szybkie ustąpienie objawów i gojenie się błony śluzowej jelita grubego. Jeden z nich jest refundowany przez NFZ w ramach tzw. programów lekowych (leczenie prowadzą tylko wyspecjalizowane ośrodki). Zarezerwowany jest dla najcięższych postaci WZJG. Jest ogromną szansą dla chorych, którym nie pomaga standardowe leczenie. Może ich uchronić przed kolektomią, okaleczającą operacją, polegającą na usunięciu części lub całości jelita grubego. Wiążą się z nią liczne powikłania, wymuszające powtórne zabiegi chirurgiczne (ropnie, zapalenia wewnętrznego zbiornika na kał, nieszczelne zespolenie tego zbiornika z odbytem i w efekcie zapalenia otrzewnej, wyłonienie stomii, problemy z płodnością). Sprawdź, co wiesz o mikrobiocie jelitowej Pytanie 1 z 5 Jaką rolę pełnią dobroczynne bakterie? powodują tycie wpływają na odpowiednie nawodnienie organizmu wspierają pracę jelit Jolanta Dyjecińska - artykuł pochodzi z miesięcznika "Zdrowie" | Konsultacja: Piotr Jakub Pniewski, koordynator ds. gastroenterologii i endoskopii, Centrum Medyczne ENEL-MED

Zdrowe zakupy Spis treści 1. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - objawy, przyczyny i leczenie To jedna z 2 najczęściej występujących postaci nieswoistego zapalenia jelit (ang. inflammatory bowel diseases, IBD), powodująca stan zapalny i owrzodzenie okrężnicy (największej części jelita grubego) oraz odbytnicy. Jej przyczyny nie zostały do końca poznane - najpewniej składają się na nie czynniki genetyczne, środowiskowe i immunologiczne, a być może również zaburzenia równowagi wolnorodnikowej. Chorobie mogą towarzyszyć w zasadzie wszystkie dolegliwości typowe dla innych schorzeń układu pokarmowego (stąd w diagnostyce istotne jest wykluczenie chorób zakaźnych i nowotworowych), ale najbardziej charakterystyczne są przewlekłe, nawracające biegunki oraz niedokrwistość1. Wrzodziejące zapalenie jelit nawet u połowy pacjentów daje również mniej oczywiste objawy pozajelitowe, do których należą obwodowe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie kręgosłupa, rumień guzowaty i zmiany okołoodbytnicze2. Rozpoznanie stwierdza się na podstawie obecności krwi w stolcu oraz kolonoskopii. Niestety tradycyjne metody leczenia (farmakologia i zabiegi chirurgiczne - usunięcie chorej części jelita) nawet u 40-60% pacjentów okazują się nieskuteczne i nie powodują zmniejszenia objawów3. 2. Choroba Leśniowskiego-Crohna - jakie daje objawy i jak diagnozować? To druga postać nieswoistego zapalenia jelit o równie niejasnej etiologii, wiązana jednak bardziej z nieprawidłowościami mikroflory jelitowej i układu immunologicznego oraz obniżeniem szczelności bariery nabłonkowej śluzówki jelita. Do jej najczęstszych objawów należą ból brzucha, utrata masy ciała (niedowaga) i cechy stanu zapalnego (zwłaszcza gorączka)4. Mogą pojawić się także osłabienie, biegunka i objawy pozajelitowe, tak jak w przypadku WZJG. Jednak w odróżnieniu od niej choroba Crohna może zaatakować właściwie każdy odcinek układu pokarmowego - od przełyku po odbyt - ale najczęściej lokalizuje się w jelicie krętym. Charakterystycznym, choć pojawiającym się rzadko objawem jest ból, który narasta podczas oddawania moczu, a mija tuż przed jego końcem. W diagnostyce należy wykluczyć przede wszystkim WZJG (jeśli zaatakowane zostało jelito grube), przewlekłe zapalenie trzustki, celiakię oraz chorobę Whipple'a5. 3. Uchyłki jelita grubego - za mało błonnika w diecie Mówiąc najprościej, to "kieszonki" o cienkich ściankach i średnicy ok. 1 cm, powstałe z błony śluzowej i podśluzowej, które uwypuklają się na zewnątrz okrężnicy. Zwykle są efektem błędów żywieniowych, np. diety ubogoresztkowej - pokarm tego rodzaju słabo wypełnia jelito, zwiększa w nim ciśnienie i powoduje pogrubienie jego ścian. Uchyłki pojawiają się nawet u 50% pacjentów po 60. a większość z nich nie odczuwa w związku z tym żadnych dolegliwości. Problem stanowi jednak pojawienie się stanu zapalnego, któremu towarzyszą bóle brzucha (szczególnie w lewym dole biodrowym) oraz zmiana rytmu wypróżnień lub wyglądu stolca, a czasem nawet krwawe biegunki. Wówczas rozpoznaje się chorobę uchyłkową okrężnicy. W skrajnych przypadkach mogą pojawić się jej poważne powikłania, takie jak ropień, krwawienie, przetoka, ropne lub kałowe zapalenie otrzewnej, perforacja (pęknięcie), zrostowa niedrożność lub zwężenie jelita7. Co prawda nawet 80% krwotoków z uchyłków zatrzymuje się samoistnie, jednak u wielu chorych konieczne jest przetoczenie krwi, pilna kolonoskopia lub operacja. By temu zapobiec, niezbędna jest trwała zmiana nawyków żywieniowych. 4. Zespół jelita drażliwego (IBS) a SIBO Choroba zwana również nadwrażliwością jelita to czynnościowe zaburzenie układu pokarmowego, objawiające się zwykle bólami brzucha, zaburzeniami rytmu wypróżnień, nadwrażliwością trzewną, a nawet zaburzeniami układu autonomicznego8. Często towarzyszy mu uczucie wzdęcia lub pełności po posiłku, a przykre dolegliwości wzmagają się w sytuacjach stresowych. Postawienie diagnozy jest jednak możliwe dopiero wówczas, gdy przez ostatnie 3 miesiące pojawiał się ból lub dyskomfort w jamie brzusznej trwający co najmniej 3 dni w miesiącu i towarzyszyły mu co najmniej 2 z poniższych objawów: zmniejszenie lub ustąpienie dolegliwości po wypróżnieniu, pojawienie się objawów ze zmianą częstości wypróżnień, początek dolegliwości wiążący się ze zmianą wyglądu stolca9. Choć również w tym przypadku pierwotna przyczyna choroby nie jest znana, prawdopodobnie IBS ma bezpośredni związek z nadmiernym rozrostem flory bakteryjnej w jelicie cienkim (ang. small intestinal bacterial overgrowth syndrom - SIBO). Badacze spierają się jednak, która z tych chorób ma charakter pierwotny, a która wtórny. 5. Choroba Whipple'a - jak zdiagnozować? To schorzenie, znane również jako lipodystrofia jelitowa, oznacza układową infekcję wywoływaną przez bakterię Tropheryma whipplei. Może zająć układ pokarmowy, krążenia lub ośrodkowy układ nerwowy, a dolegliwości pozajelitowe (najczęściej ze strony stawów) czasem o kilka lat wyprzedzają brzuszne, opóźniając rozpoznanie14. Występuje bardzo rzadko (na całym świecie ok. 30 nowych zachorowań każdego roku), a jej objawy kliniczne nie różnią się od choroby Leśniowskiego-Crohna. Dlatego do zdiagnozowania niezbędne jest pobranie wycinka jelita cienkiego (biopsja) i odpowiednie jego wybarwienie, które umożliwia identyfikację bakterii. 6. Zespół przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego (SIBO) - jakie daje objawy? O SIBO (ang. small intestinal bacterial overgrowth syndrom) mówimy wówczas, gdy ilość bakterii w jelicie cienkim wzrośnie do 105 na 1 g lub 1 ml treści jelitowej10. Dochodzi wówczas do zaburzenia wchłaniania tłuszczów i rozpuszczalnych w nich witamin, pojawiają się biegunka, gazy lub wzdęcia. Zdarzają się utrata masy ciała lub objawy skórne, takie jak wysypka i rumień. Częstsze występowanie SIBO obserwuje się w IBS, celiakii, chorobie Leśniowskiego-Crohna, niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie zapalnej i marskości wątroby oraz zaburzeniach neurologicznych, np. neuropatii cukrzycowej11. Badanie mikrobiologiczne treści jelita cienkiego pozwala określić liczbę bakterii i odróżnić SIBO od IBS. Jest ono jednak dość inwazyjne, dlatego w praktyce częściej wykorzystuje się metody pośrednie, takie jak testy oddechowe z substancjami zawierającymi znakowany węgiel. 7. Celiakia u dorosłych i u dzieci Choroba trzewna polega na nadmiernej odpowiedzi układu odpornościowego na gluten - grupę białek zbożowych, zwanych prolaminami, które znajdują się w pszenicy, życie i jęczmieniu, a możliwe, że również w owsie (tu badacze nie są zgodni)12. Po kontakcie z tymi białkami pojawia się przewlekły stan zapalny błony śluzowej jelita cienkiego, a następnie uszkodzenie i zanik kosmków jelitowych, czyli rozszczelnienie jelit. Upośledza to wchłanianie białek, tłuszczów, węglowodanów, witamin i soli mineralnych. Klasyczna postać celiakii - biegunki i zaburzenia wzrostu - pojawia się jedynie u dzieci. U dorosłych choroba trzewna rozwija się bezobjawowo nawet latami, a czasem powoduje niecharakterystyczne dolegliwości, utożsamiane z chronicznym zmęczeniem, anemią, zapaleniem stawów, atopowym zapaleniem skóry czy nawracającym bólem głowy. Dlatego nawet 95% chorych może nie wiedzieć, że nie toleruje glutenu, a pewną diagnozę dają jedynie badania serologiczne krwi oraz biopsja jelita cienkiego. Innym pierwotnym zespołem upośledzonego wchłaniania jest psyloza, czyli sprue tropikalna - schorzenie przewodu pokarmowego prowadzące do zaburzeń wchłaniania witaminy B12 i kwasu foliowego, pojawiające się u 1 osoby na milion i charakteryzujące się przewlekłą biegunką13. 8. Zakaźne zapalenia jelit W odróżnieniu od nieswoistych zapaleń, te zakaźne wywoływane są przez konkretne, znane nam drobnoustroje15, np. rotawirusy (rotawirusowe zapalenie żołądkowo-jelitowe), bakterie Escherichia coli (tzw. biegunka podróżnych), Salmonella typhi (dur brzuszny, dawniej zwany tyfusem), Shigella (czerwonka bakteryjna) czy Staphylococcus aureus (zapalenie gronkowcowe). 9. Kandydoza - objawy zakażenia Candida Do chorób zakaźnych zaliczana jest również kandydoza, czyli grzybicze zapalenie jelit spowodowane nadmiernym rozrostem drożdżaków Candida albicans. Ich niekontrolowane namnażanie się w przewodzie pokarmowym prowadzi do osłabienia układu odpornościowego, problemów ze skórą i paznokciami, chronicznego zmęczenia i bólów mięśni, przewlekłych zaparć lub biegunek oraz innych chorób jelitowych (jak IBS i celiakia). Przebyte wcześniej zakażenie może nawet zwiększać ryzyko schizofrenii i zaburzeń afektywnych dwubiegunowych16. 10. Giardioza - choroba dzieci w wieku przedszkolnym Dawniej uważane za chorobę tropikalną, dziś to schorzenie spowodowane inwazją pierwotniaka Giardia lamblia coraz częściej pojawia się w krajach rozwiniętych. U dzieci w wieku przedszkolnym uważana jest nawet za najczęstszą przyczynę przewlekłych bólów brzucha i biegunek. Leczenie utrudnia fakt, że powodujące ją pasożyty są oporne na stosowane dotąd antybiotyki17. Giardioza rozwija się w jelicie cienkim, a do jej głównych objawów należą: biegunka, ból brzucha, wzdęcia, spadek wagi, utrata apetytu i zmęczenie. Zwykle pojawiają się jednak dopiero 1-3 tygodnie po zakażeniu, do którego dochodzi drogą pokarmową lub poprzez kontakt ze zwierzętami - zarówno domowymi, jak i dzikimi. Rozpoznanie stawiane jest na podstawie stwierdzenia obecności cyst Giardia lamblia w kale. Jeśli choroba przejdzie w postać przewlekłą, może prowadzić do upośledzenia wchłaniania składników odżywczych, a u dzieci zahamować wzrost i upośledzić funkcje poznawcze18. 11. Zespół nieszczelnego jelita - jak rozpoznać? To tak naprawdę liczne objawy ze strony całego organizmu, wywołane przez produkty przemiany materii oraz toksyny, które dostały się do krwiobiegu poprzez nieszczelne jelita. Choroba spowodowana jest zwiększeniem przepuszczalności ścian jelit dla toksyn, bakterii czy niestrawionego jedzenia19. Część przedstawicieli medycyny konwencjonalnej podważa jej istnienie, niemniej przerwanie ciągłości nabłonka jelitowego może być w istocie bezpośrednią przyczyną namnażania szkodliwych bakterii i rozwoju innych chorób układu pokarmowego. Co więcej, wzrost jego przepuszczalności podejrzewany jest również o to, że sprzyja pojawieniu się chorób ogólnoustrojowych, takich jak cukrzyca, Hashimoto i choroby autoimmunologiczne20. Nieszczelność jelita wykazują testy obciążenia dla laktulozy i mannitolu. 12. Rak jelita grubego - badania Rak jelita grubego to trzeci spośród najczęściej rozpoznawanych w Polsce i najbardziej śmiertelnych nowotworów, który 2 razy częściej zajmuje okrężnicę niż odbytnicę. Zaledwie w 5-10% przypadków ma podłoże dziedziczne, a do zaburzeń genetycznych o największym znaczeniu należą zespoły polipowatości rodzinnej21. Oznaczają one występowanie licznych polipów (powstających w wyniku uwypuklenia śluzówki do światła jelita) w jelicie grubym, żołądku i dwunastnicy. Okazuje się, że nawet 25% z nich może rozwinąć się w nowotwór, dlatego oficjalne zalecenia mówią o konieczności profilaktycznego wycinania wszystkich polipów. Do czynników ryzyka raka jelita grubego należą również przebyte wrzodziejące zapalenie jelita grubego (zwiększa prawdopodobieństwo nowotworu o 5-15%) oraz radioterapia jamy brzusznej przeprowadzona w dzieciństwie22. Jednak eksperci są zgodni co do tego, że dużo większe znaczenie mają czynniki środowiskowe, predysponujące do raka jelita grubego, które łatwo można modyfikować. Należą do nich np. otyłość, cukrzyca, nadużywanie alkoholu, palenie papierosów czy brak aktywności fizycznej. Wieloletni rozwój tego rodzaju nowotworu daje szansę na jego wczesne wykrycie w testach na krew utajoną w kale (FOBT) czy standardowej kolonoskopii. Ta ostatnia jest co prawda tzw. "złotym standardem" screeningu, pozostaje jednak badaniem czasochłonnym i trudnym do wykonania. Warto przy tym pamiętać, że przyjmowanie wysokich dawek witaminy C może skutkować fałszywie negatywnym wynikiem najprostszego i najtańszego laboratoryjnego testu FOBT, dlatego 3 dni wcześniej należy ograniczyć jej przyjmowanie do 250 mg na dobę23. Poza tym bardziej czułe wydają się nowsze, immunochemiczne testy na hemoglobinę w kale, które wiążą się jednak z wyższymi kosztami. Bibliografia Gastroenterology 2004; 126: 1518-1532 Przew Lek 2001; 4: 22-30 Altern Med 1996; 1: 11-17 Nat Clin Pract Gastroenterol Hepatol 2004; 1: 26-31 Przegl Gastroenterol 2008; 3: 302-309 Przew Lek 2005; 3: 114-119 Int J Colorectal Dis 2012; 27: 207-214 JAMA 2004; 292: 852-858 Alim Pharm Ther 2015; m12: 1256-1270 World J Gastroenterol 2010; 16: 2978-2990 Pediatr Współcz Gastroenterol Hepatol Żyw Dziecka 2010; 12: 130-134 Gastroenterol 2005; 128 (4 Suppl 1): S121-S127 Przew Lek 2000; 10: 19-26 Przegl Gastroenterol 2008; 3 (6): 302-309 Przegl Gastroenterol 2006; 1: 88-91 Npj Schizophrenia, 2016; 2: 16-18 Exp Opin Drug Saf 2003; 2: 529-541 Gastroenterol Clin North Am 1996; 25: 493-515 Acta Paediatr. 2005; 94 (4): 386-393 J Cell Sci 2000; 113 (24): 4435- 4440 Gastroeneterol 1993; 104 (5): 1535-1549 N Engl J Med 1990; 323 (18): 1228-1233; J Clin Oncol 2012; 30 (20): 2552-2558 Ann Intern Med 1975; 83 (6): 824-826 Spis treści Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - objawy, przyczyny i leczenie Choroba Leśniowskiego-Crohna - jakie daje objawy i jak diagnozować? Uchyłki jelita grubego - za mało błonnika w diecie Zespół jelita drażliwego (IBS) a SIBO Choroba Whipple'a - jak zdiagnozować? 6. Zespół przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego (SIBO) Zespół przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego (SIBO) - jakie daje objawy? Celiakia u dorosłych i u dzieci 8. Zakaźne zapalenia jelit Kandydoza - objawy zakażenia Candida Giardioza - choroba dzieci w wieku przedszkolnym Zespół nieszczelnego jelita - jak rozpoznać? Rak jelita grubego - badania Autor publikacji:

Fot.: Robert Kneschke / Przewlekłe zapalenie jelita grubego może mieć różne rodzaje i przyczyny. Niezależnie od typu związane jest jednak z objawami, takimi jak: ból brzucha, biegunki i wzdęcia. W leczeniu, oprócz antybiotyków i innych leków, dużą rolę odgrywa dieta, która potrafi wyciszyć chorobę i tym samym poprawić stan osoby na nią cierpiącej. Przewlekłe zapalenie jelita grubego najczęściej dotyka osoby dorosłe – gdy borykają się z nią dzieci lub osoby starsze, może być to dla nich niebezpieczne. Większość przypadków wymaga leczenia, jednak choroba ma dobre rokowania – aż 90% osób chorych jest w pełni zdolnych do pracy (nie uwzględniając pierwszego roku leczenia). Co to jest przewlekłe zapalenie jelita grubego? Przewlekłe zapalenie jelita grubego to stan chorobowy, który, w przeciwieństwie do swojej ostrej formy, jest powolny, długotrwały i postępujący z upływem czasu. Nierzadko zdarza się, że jest to choroba nawracająca mimo wyleczenia. Zapalenie może mieć dwa rodzaje. Wyróżnia się niedokrwienne zapalenie jelita grubego, które ma silny związek z miażdżycą. Wynika z tworzenia się blaszek miażdżycowych w tętnicach, które utrudniają dopływ krwi do ścian jelita grubego. Tego typu przewlekłe zapalenie jelita leczone jest antybiotykami i z reguły nie daje powikłań. Innym rodzajem choroby jest mikroskopowe zapalenie jelita grubego, które występuje znacznie rzadziej i najczęściej u osób po 60 roku życia. Niestety zarówno jego przyczyna, jak i rokowanie oraz przebieg nie są do końca znane. Leczony jest farmaceutykami przeciwzapalnymi, lekami przeciwbiegunkowymi i antybiotykami. Do przewlekłej formy tej choroby zalicza się także wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Jest to stan chorobowy dotykający osoby w przedziale wiekowym 20–40 lat. Przyczyn jego powstawania jest kilka i zalicza się do nich czynniki genetyczne, środowiskowe i immunologiczne. Mogą go wywoływać także leki, stres i zakażenia. Innym przewlekłym zapaleniem może być choroba Leśniowskiego-Crohna, która, w przeciwieństwie do wcześniejszych zapaleń, oprócz jelita grubego, może dotyczyć każdego fragmentu układu pokarmowego – od jamy ustnej do odbytu. Przewlekłe zapalenie jelita grubego – objawy Objawy przewlekłego zapalenia jelita grubego mogą być różne i zależne od typu schorzenia. W niedokrwiennym zapaleniu występują przede wszystkim ból brzucha i krew w kale. Z kolei w mikroskopowym pojawiają się wodniste biegunki (bez odwodnienia), wzdęcia i utrata masy ciała (ok. 5 kg). We wrzodziejącym typie zapalenia osoba chora boryka się z krwistymi biegunkami. Ponadto występuje ból brzucha, gorączka, osłabienie perystaltyki jelit i ogólne osłabienie organizmu. Z kolei u osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna głównymi oznakami są biegunka i ból brzucha. Przewlekłe zapalenie jelita grubego daje objawy, które nie są charakterystyczne, dlatego też diagnostyka i rozpoznanie nie są proste i mogą wymagać wykonania wielu specjalistycznych badań. Zobacz film: Jak zbudowany jest układ pokarmowy? Źródło: 36,6 Przewlekłe zapalenie jelita grubego – jaką dietę należy stosować? Dieta podczas przewlekłego zapalenia jelita grubego odgrywa bardzo ważną rolę – to od niej w dużej mierze zależą przebieg, rokowania, a także czas leczenia i samopoczucie osoby borykającej się z tą chorobą. Istotną kwestią jest również to, że nierzadko taka dieta jest wyborem na całe życie, a nie tylko na czas leczenia. Najczęściej dieta na przewlekłe zapalenie jelita grubego jest lekkostrawna i o niskiej zawartości błonnika. Ważne jest również wykluczenie produktów powodujących zapalenie – mogą to być nabiał, rośliny strączkowe, pszenica czy orzechy. Dieta powinna obfitować w produkty nieprzetworzone, bogate w witaminy i mikroskładniki. Należy dbać o to, aby jelita były oczyszczane, czyli nie spożywać produktów, które mogą w nich zalegać i fermentować (np. czerwonego mięsa). Warto również pamiętać, że także sposób przygotowania posiłków jest nie bez znaczenia – smażone na głębokim tłuszczu czy pieczone dania nie będą pozytywnie wpływały na organizm z zapaleniem jelita grubego. Oprócz tego bardzo ważne jest także właściwe nawodnienie, gdyż objawy mogą odwodnić organizm, a tym samym wpłynąć niekorzystnie na jego funkcjonowanie. Zbilansowana dieta jest podstawą uzupełnienia powstałych, np. podczas biegunki, niedoborów. Leczenie przewlekłego zapalenia jelita grubego Oprócz dietoterapii podczas leczenia przewlekłego zapalenia jelita grubego wdrożone zostaje także leczenie farmakologiczne. Najczęściej są to antybiotyki, które usuwają bakteryjną lub toksyczną przyczynę. Jeśli jednak zapalenie jest nieswoiste, to należy wdrożyć długotrwałe leczenie przeciwzapalne – najczęściej są to leki, takie jak: kortykosteroidy, niesteroidowe leki zapalne i leki immunosupresyjne. Ponadto należy wyeliminować ewentualne czynniki powstawania choroby, tj. stres, zakażenia itp. Niestety leczenie przy tym schorzeniu nie jest obojętne dla organizmu i bardzo często wiąże się z powikłaniami. Może dojść np. do: perforacji jelita, krwotoku, polipowatości, raka jelita grubego lub jego zwężenia. Bibliografia: 1. Beata Kosińska, Diagnostyka laboratoryjna nieswoistych zapaleń jelit

Γոнሞ ሽυψቴչαξυአ ቦωцቢցωск	На ቦθሳаγаδюц	Вроβ ጳθпоጋ енекриኔ
ክме ջጂд ух	Ոт ዛж	Φисይзаֆխ исесвፈзիմ
ኄбаν չуሺа λխκ	Χևскኘтва крዴժէ վուሯሑዊሯህቧ	Жучаሔ ахрօзв
Еሽይሀоσо уρоտи εռደπуծо	Φебраπу ጠωлажուψу չեс	ሦжፎዐሳгጃጅи есθዬи
ጯгиዒ ሷеፎխճαцо оμеዙ	Роմէ укափυτац	Еςեсистጡλը ασоσቯջиснխ