morze egejskie, znajduje się nad Morzem Śródziemnym, przechowuje wiele informacji o historii cywilizacji od początków istnienia człowieka, wraz z kulturą, wojnami, krajobrazami, miejscami i nie tylko. Wskaźnik1 morze egejskie2 Charakterystyka Morza Egejskiego3 Formacja Morza Egejskiego4 Archipelag Morza Egejskiego5 Fauna i flora6 Wyspy Morza Egejskiego w eposach starożytnej Grecji7 Miejsca narodzin bogów olimpijskich8 Podróże Argonautów El Morze Egejskie jest to kraniec Morza Śródziemnego, który jest większy. Bogactwo historii i kultury sprawia, że jest to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc. Była to także scena wielkich wojen, przygód na spacerach i poszukiwań „cywilizacji” takich jak minojska i mykeńska. To miejsce ogromnych kultur nie jest dokładnie znane, skąd pochodzi jego nazwa; są ludzie, którzy wierzą, że to zasługa miasta Egas lub jakiejś postaci z mitologii. Charakterystyka Morza Egejskiego Morze znajduje się na północ od równika ziemskiego, w środku Republiki Tureckiej i kraju greckiego, to morze zawiera wiele wysp o różnej wielkości, około nie licząc kluczy i innych linii, które są w jego morze. Duża część pochodzi z Grecji, podobnie jak: Lesbos. Rodos. Kreda. Santoryn. Lesbos. Mykonos. Samos. Eubea. Z północnego wschodu kierujemy się na Morze Marmara wjeżdżając przez Cieśninę Dardanelską. Połączenie z Morzem Czarnym przez wspomnianą cieśninę Marmara i Bosfor lub Cieśninę Stambułską. Morze Egejskie nie jest duże iw południowej części jest szersze, otoczone kilkoma zatokami, portami, redami i licznymi wyspami. Grunt jest nieregularny o skalistym pochodzeniu. Zarejestrowany obszar to ( 400 kilometrów kwadratowych), z odległością (440 km). Najszerszy koniec (XNUMX-XNUMX km) biegnie z zachodu na wschód. Morze jest małe, ale głębokie, w miejscach, gdzie jest najgłębsze, mierzy około metrów w punkcie leżącym na wodach wybrzeża północno-wschodniej Grecji i na wybrzeżu Krety na około metrów. m). Odległość od wybrzeża Grecji wynosi około ( km), natomiast Turcji około (679 km). Morze Egejskie dzieli się na trzy akweny o różnej charakterystyce: pierwsza warstwa. Ma około 40 do 50 metrów, a temperatura w sezonie letnim wynosi (21 do 26°C) Druga warstwa. Znajduje się pośrodku, ma długość (40 do 50 m) sięgającą (200 do 300 m) o temperaturze od (11 do 18°C). Trzecia warstwa. Jest to niższy, który ma temperaturę (13 do 14°C), przechodząc z głębokości (300 do 500 m). Mimo wszystkiego, co zostało powiedziane, widać, że należy do najcieplejszych mórz. To morze ma trzy podrejony z kilkoma mniejszymi morzami: Kreta. Tracja. Mirty. Kilka Rzeki z Europy i Azji posiadają ujścia na tych wodach jak: Maritza. Mest. Strymon. Wardarowie. Formacja Morza Egejskiego Mówi się, że dno morskie to kawał opadłego lądu, a wyspy są górzystymi miejscami, które odstają od morza. Dokładnie tak, w głębinach widać różne spadki i otwory, w miejscu często dochodzi do przemieszczenia płyt tektonicznych. Z pewnością geologicznie są to wody niedawne, żyjące w długiej fazie przemieszczania się skorupy ziemskiej, które otwierały obszary, które wznosiły się w różnych miejscach, z zapadaniem w innych miejscach, a powstanie wulkanów i ich aktywacje nastąpiły później. Ziemia w końcu zatonęła, pokrywając się morzem. Depresje na lądzie są często wstrząsane trzęsieniami ziemi i aktywacją wulkanów, podobnych do tych, które miały miejsce w minionych stuleciach, które zniszczyły wyspę Thera i stworzyły kalderę. Archipelag Morza Egejskiego Na tym morzu jest wiele wysp, na które składają się: Wyspy położone w Zatoce Sarońskiej, zwane Saronic. Sąsiadują z Atenami. Wśród grupy wysp jest tutaj Egina, która niegdyś była rywalem Aten. Oraz Salamina, szanowana ze względu na swój zwyczaj jako ojczyzna Ajaxa Wielkiego, bohatera walczącego w wojnie trojańskiej. Te dwie wyspy są największe. Wyspy Cyklad. Składa się z 220 wysp. Jego nazwa pochodzi od okrągłej figury otaczającej wyspę „Delos”, która jest w grupie wysp. Wszystkie wyspy należące do tej grupy mają również duże znaczenie w historii, mitologii i turystyce. Cywilizacja Cyklad powstała tutaj w latach od do pne. Wyspa Eubea. Znaczenie jego imienia to „bogaty w bydło”. Jest to druga co do wielkości wyspa w Grecji. Jego kształt jest wydłużony, cienki i ma wiele gór. Wyspy położone na północy, zwane Sporadami. Wśród najwybitniejszych wysp są: Esciro należy do prefektury Eubea, pozostałe wyspy należą do prefektury Magnesia. Skiatos, Skópelos Alonissos. Wyspy położone na północy, ich nazwa to Morze Egejskie. Archipelag Dodekanez. Rodos jest jego stolicą. Jej nazwa oznacza dwanaście wysp, jest więcej wysp tworzących ten archipelag. Najważniejsze z nich to: Nisyros Kasos Tilos Astypalea Rodos Karpathos Symi Patmos kalymnos zakupy Leros Kastelorizo wyspa kreta. Jest to największa wyspa na morzu i dała początek kulturze minojskiej, która zdominowała wschodnią część Morza Śródziemnego w epoce brązu. Stolicą jest Heraklion. W tym miejscu znaleziono dowody archeologiczne z epoki brązu. Wyspy Cyklad. Grupa wysp objęta tą nazwą to te, które przylegają do wybrzeża Anatolii i nie reprezentują indywidualnie archipelagu. Nazywa się je również Południowymi Sporadami. Fauna i flora Morze nie jest bardzo duże, pomimo tego, że ma dużą różnorodność „fauny i flory”. Wśród odmian, które można znaleźć to: Delfiny Kaszaloty (Macrocephalus Physeter) Mniszki, które są również na Morzu Śródziemnym (monachus monachus) Wieloryby Morświny są powszechne (Phocoena phocoena) Zamieszkują również niektóre bezkręgowce, takie jak skorupiaki, dziesięcionogi i mięczaki. Są glony, które mają ogromne znaczenie w Morza i oceany. Ponieważ jest to teren skalisty, proporcje nie są takie same jak na Morzu Karaibskim. Osoby, które odwiedziły obie strony i twierdzą, że różnica nie jest duża. Na stałym lądzie obfitują drzewa oliwne. Wyspy Morza Egejskiego w eposach starożytnej Grecji W pracach Iliady kilka wysp, które to morze nazwano, znajdowało się po stronie milicji, która była przeciwnikami Troi. Miejsca narodzin bogów olimpijskich Mitologia grecka określa wyspy Morza Egejskiego jako miejsce, w którym narodzili się bogowie olimpijscy. Legendy otaczające greckie wyspy kwalifikują je jako kolebkę bogów olimpijskich. Podróże Argonautów Podczas wyprawy Argonautów w poszukiwaniu „złotego runa” przekroczyli po drodze najbardziej Morze Egejskie. W tej wyprawie przeszli przez wyspę Lemnos, byli zaskoczeni, widząc, że są tylko kobiety, wymordowali wszystkich mężczyzn. Argonauci spędzili czas na tej wyspie, dołączając do kobiet z tego miejsca i zwiększając populację tego miejsca. Historia głosi, że Argonauci przeszli przez wyspy Samotraki, tam rozpoczęli swoją tajemnicę, na prośbę Orfeusza. Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

Jaki jest klimat Malty? Gdzie leży Malta? Jakie wyspy wchodzą w jej skład? Poznaj ukształtowanie i budowę geologiczną Malty. Poczytaj o faunie i florze Malty i Gozo. Gdy pierwszy raz wybieraliśmy się na Maltę byliśmy ciekawi wszystkiego. Począwszy od dokładnych odległości od sąsiednich krajów, przez ukształtowanie terenu i jego powierzchnię, po miejscową zwierzynę, etc. Zebraliśmy więc dla tych z Was, którzy jeszcze na Malcie nie byli, ale przygotowują się do wyjazdu, trochę podstawowych faktów. SPIS TREŚCIMALTA POŁOŻENIEARCHIPELAG MALTAŃSKIPŁYTA POŁUDNIOWO-SYCYLIJSKAGEOLOGIAPORY ROKUWIATRYRZEKI NA MALCIEFLORA MALTYFAUNA MALTY MALTA POŁOŻENIE Malta to jedno z najmniejszych państw świata leżące w Europie Południowej, na Morzu Śródziemnym. Malta leży na: 35°50′ N, 14°35′ E, 75 km na południe od Sycylii i 240 km na północ od wybrzeży Libii. Jest położona w południowej Europie, w środkowej części Morza Śródziemnego. Poprzez wody terytorialne Morza Śródziemnego od północy graniczy z Włochami (z Sycylią), a jej linia brzegowa wynosi 140 km. Powierzchnia kraju wynosi 316 km². Malta jest drugim najbezpieczniejszym państwem na świecie, jeśli chodzi o prawdopodobieństwo wystąpienia klęski żywiołowej. Położenie względem innych miejsc na świecie, doskonale obrazuje niniejsza tabela. ARCHIPELAG MALTAŃSKI W skład archipelagu Wysp Maltańskich wchodzą wyspy: Malta, Gozo, Comino, Cominotto, Wyspa Św. Pawła (dwie wysepki połączone z sobą) i Filfla. Główną częścią archipelagu jest Malta, której powierzchnia wynosi 246 km². Ma wydłużony kształt, szerokość około 10 i długość 30 km. Drugą co do wielkości wyspą jest Gozo o powierzchni 67 km², leżąca tuż obok Malty. Linia brzegowa jest dość urozmaicona, licznie występują tu głębokie zatoki i półwyspy, ponadto część wybrzeża została przeobrażona przez człowieka. Wybrzeża mają charakter abrazyjny i są mocno rozczłonkowane. Przeważającym typem wybrzeża jest klif i inne formacje skaliste. Niewielką część (poniżej 5%) zajmują plaże i sztuczne nabrzeże. PŁYTA POŁUDNIOWO-SYCYLIJSKA Malta jak i sąsiednie wyspy stanowią fragment zanurzonej Płyty Południowo-Sycylijskiej. Zbudowane są z trzeciorzędowych wapieni, występuje tu powszechnie rzeźba krasowa. Archipelag Wysp Maltańskich stanowią w istocie wierzchołki podwodnych masywów. Wybrzeża urozmaicają liczne groty np. Grota Błękitna, będąca atrakcją turystyczną kraju. Powierzchnia jest pofalowana i pagórkowata oraz silnie zniszczona wskutek krasowienia i denudacji. Obszary wysp są poprzecinane dolinami rzecznymi. Kraj jest nizinny, a maksymalna wysokość to 258 m – jest nim wzniesienie Dingli na Malcie. Pozostałe wyspy są wybitnie nizinne. GEOLOGIA Archipelag ma warstwową strukturę, skały osadowe zostały zdeponowane 40-15 milionów lat temu z Oceanu Tetydy. Kolejność warstw od powierzchni: wapienie koralowe, zielony piaskowiec, niebieska glina, wapień i wapienie koralowe. Wyspy Maltańskie zostały utworzone z osadów morskich – skał osadowych – głównie wapieni koralowych, powstałych w okresie oligo-miocenu. PORY ROKU Malta jest jednym z nielicznych krajów w Europie, w których zima jako pora roku nie występuje, a lata są długie suche i gorące. Leży niemal na granicy stref klimatycznych: zwrotnikowej i podzwrotnikowej, co bardzo dobrze oddaje roczny przebieg pogodowy kraju. Na jej terytorium występuje ciepła i sucha odmiana klimatu śródziemnomorskiego, który cechuje się bardzo łagodnymi zimami i długimi, suchymi latami. Nie występują tu ostre wiatry, mgły, śnieg czy mróz. Nasłonecznienie wynosi odpowiednio 6:46 godzin zimą i 10:11 godzin latem. Temperatury zimą wynoszą od 12 do 14 °C, najchłodniejszym miesiącem jest styczeń. Latem, które zaczyna się już w maju, temperatury wynoszą średnio od 26 do nawet 32 °C. Kończy się ono mniej więcej w październiku, następnie pogoda przechodzi w okres, który pod względem aury przypomina polski kwiecień lub październik. Temperatury latem osiągają w ciągu dnia wartości powyżej 30 °C, dochodząc do 40 °C z uwagi na suchy i gorący wiatr. Więcej o pogodzie i temperaturach na Malcie napisaliśmy TUTAJ. WIATRY Wiatry na Malcie są umiarkowane. W miesiącach zimowo-wiosennych może zdarzyć się silniejszy wiatr – mistral, który wieje z północno-zachodniej Europy (głównie Francji) oraz w rzadkich przypadkach, wiatr gregale wiejący z północnego wschodu przynosząc chłodniejsze powietrze z Bałkanów. Sporadycznie w tych miesiącach występuje tu również wiatr sirocco, który wieje od Sahary, przynosząc piach, wyższą wilgotność i wyższe temperatury. RZEKI NA MALCIE Wody powierzchniowe są bardzo ubogie. Malta jako jedyny kraj Europy posiada sieć rzek okresowych. Głównymi tego przyczynami są sezonowość opadów, które nie występują latem, oraz skrasowiałe podłoże. Część wód opadowych gromadzona jest w podziemnym krasie. Geologiczny upad warstw powoduje niedobory wody w części południowej. Woda częściowo jest pozyskiwana poprzez odsalanie wody morskiej. Głównymi zasobami są wody podziemne. FLORA MALTY Flora Malty składa się z ok. 1000 gatunków roślin naczyniowych, w tym ok. 800 rodzimych. Endemitów maltańskich tj. roślin znanych tylko z tych wysp jest 14 gatunków i kilka odmian. Ze względu na centralne położenie wysp maltańskich w basenie Morza Śródziemnego występują tu gatunki typowe zarówno dla jego wschodniej, jak i zachodniej części, północnej i południowej. Lasy na wyspach zostały niemal doszczętnie zniszczone. Zachowały się ich niewielkie tylko pozostałości z dębem ostrolistnym (Quercus ilex). Stosunkowo dużą powierzchnię zajmuje makia, wszędzie tu jednak wtórnego pochodzenia. Najbardziej charakterystyczną formacją roślinną dla tutejszego krajobrazu jest garig. Bogate gatunkowo suche zarośla krzewinek i bylin podobnie jak kwietne stepy dominują na obszarach z naturalną i półnaturalną roślinnością. Mniejsze powierzchnie zajmuje roślinność typowa dla klifów, wydm, solnisk i innych mokradeł. Liczne są gatunki i zbiorowiska roślinne synantropijne, związane z siedliskami przekształconymi przez człowieka. FAUNA MALTY Świat zwierząt jest dość ubogi, występuje tylko drobna zwierzyna (brak dużych ssaków). Z ssaków na Malcie żyją głównie ryjówki i inne gryzonie, krety i nietoperze. Rodzimymi gatunkami są poza nietoperzami także łasice i jeże. Malta jest wyspą tranzytową dla ptaków migrujących z Afryki do Europy i z powrotem. Z ptaków występują głównie czaple i kormorany i liczne ptactwo morskie. Niektóre gatunki zwierząt jak białe króliki i myszy zostały sprowadzone przez człowieka. Na Malcie występuje też kilka gatunków gadów, głównie jaszczurki. W wodach okalających wyspy żyją foki i morświny. Zainteresował Cię ten artykuł? Zapraszamy do dyskusji w komentarzach. Spodobał Ci się nasz tekst? Udostępniaj go do woli korzystając z opcji „Podziel się”.👇 Źródło

Wideo: Las śródziemnomorski: charakterystyka, flora, fauna, rzeźba terenu Wideo: MEDITERRANEAN FOREST Šijanska šuma || Walk through summer park forest || @Pula, Croatia Zawartość: Charakterystyka ogólna- OgieńAdaptacje- Struktura roślinyDolna warstwa i podszytSkład lasu- PodłogaRodzaje lasów śródziemnomorskich- Lasy basenu Morza Śródziemnego (strona europejska)- Lasy basenu Morza Śródziemnego (stok afrykański)- śródziemnomorskie lasy kalifornijskie- Chilijskie lasy śródziemnomorskie- Australijski las śródziemnomorskiWpływ antropicznyBasen Morza ŚródziemnegoChilijski peelingLokalizacjaBasen Morza ŚródziemnegoAmerykaAustraliaUlgaFlora- Las basenu Morza ŚródziemnegoZachodnia część Morza Śródziemnego (stok europejski)Zachodnia część Morza Śródziemnego (stok afrykański)Wschodnia część Morza ŚródziemnegoUnderstory- śródziemnomorskie lasy kalifornijskieZmienność biotypowa- Chilijskie lasy śródziemnomorskieZaroślaLas twardolistnyWysokie lasy- Australijski las śródziemnomorskiFauna- Las basenu Morza ŚródziemnegoZachodnia część Morza Śródziemnego (stok europejski)Zachodnia część Morza Śródziemnego (stok afrykański)Wschodnia część Morza Śródziemnego- śródziemnomorskie lasy kalifornijskie- Chilijskie lasy śródziemnomorskie- Australijski las śródziemnomorskiPogodaBibliografia Plik Śródziemnomorski las Jest to biom zdominowany przez biotyp drzewa, który rozwija się w śródziemnomorskich warunkach klimatycznych. Klimat ten charakteryzuje się łagodnymi i deszczowymi zimami, suchymi latami (gorące lub umiarkowane), ciepłą jesienią i zmiennymi śródziemnomorskie są domem dla około 10% światowej flory. Rośliny zamieszkujące te lasy są narażone na stres wywołany gorącym, suchym latem i pożarami gatunków roślin rozwija różne adaptacje, takie jak gruba kora korka i sztywne liście (rośliny twardolistne).Istnieje 5 obszarów planety o klimacie śródziemnomorskim, którymi są basen Morza Śródziemnego, Kalifornia (USA), Chile, RPA i Australia. Jednak w RPA nie ma formacji leśnej, tylko krzewiaste (fynbos).W basenie Morza Śródziemnego występują różne typy lasów, od niskich i średnich lasów śródziemnomorskich po lasy wysokie. W niektórych typach lasów dominują rośliny okrytonasienne, w innych nagonasienne, a także Kalifornii śródziemnomorski las to chaparral i lasy iglaste w głębokich dolinach. Chaparral ma niski baldachim o wysokości do 6-10 mi podszyt traw i półkuli południowej chilijskie lasy śródziemnomorskie obejmują tak zwane zarośla, a także lasy twardolistne o różnym rozwoju. W regionie tym dominują krzewy i niski las z koroną od 6 do 15 mi krzewiastym śródziemnomorskich lasach Australii dominują drzewa i krzewy z rodzaju śródziemnomorskie ekosystemy występują w bardzo zróżnicowanych rzeźbach, od płaskich po górskie. Występują na przybrzeżnych równinach, dolinach, płaskowyżach i górach do 1000 m śródziemnomorskich lasach półkuli północnej dominują gatunki z rodzaju Quercus przeważają gatunki iglaste Pinus i wschodniej części Morza Śródziemnego emblematyczny jest cedr libański, natomiast w lasach australijskich dominują drzewa eukaliptusowe. W runie obficie występują zioła i krzewy labiatae i wrzosowate, takie jak rozmaryn, mirt, wrzos i zamieszkująca regiony śródziemnomorskie jest bardzo zróżnicowana, aw basenie Morza Śródziemnego występuje lis, ryś iberyjski, wiewiórka ruda i dzik. Liczne są również gatunki ptaków śpiewających, żurawi i zaroślach kalifornijskich występuje kojot i zając kalifornijski, a u chilijskiego kojota lub fałszywa wydra, koszatniczka i lisa culpeo. W australijskim regionie Morza Śródziemnego przeważają torbacze, takie jak numbat, chudchit i woylie lub kangur szczurów o długich śródziemnomorski charakteryzuje się tym, że deszcze występują głównie zimą, wiosną i jesienią. Średnie roczne opady wynoszą od 350 do 900 mm rocznie (w Australii do 1500 mm). Jeśli chodzi o temperaturę, średnie roczne zakresy wahają się między 13 a 19 ° C, a średnia miesięczna nigdy nie jest niższa niż 10 ° ogólnaPodstawowym ograniczeniem klimatu śródziemnomorskiego są długie, gorące i suche lata oraz ogień. Dlatego wiele roślin ma liście twardolistne (sztywne, z obfitą tkanką mechaniczną).- OgieńRoślinność śródziemnomorska wiąże się z wpływem pożarów lasów, które występują okresowo w sposób naturalny lub w wyniku działalności człowieka. Jego działanie jest zróżnicowane i jest przedmiotem wielu badań i wykazano, że u niektórych gatunków ułatwia przystosowania roślin do ognia to obecność grubej, subkryfikowanej kory (korka), podziemnych struktur rozmnażania i twardych liści. Przykładem tego jest dąb korkowy (Quercus suber), z którego kory wydobywa się naturalny Struktura roślinyLas śródziemnomorski tworzy warstwa nadrzewna o wysokości od 6 do 70 m, w zależności od obszaru geograficznego. Najniższy baldachim występuje w chilijskim zaroślach, najwyższy w lasach wschodniego basenu Morza drzewa wraz z gatunkiem znajdują się w głębokich lasach dolin Kalifornii Sequoia sempervirens (do 70 m).W zachodniej części Morza Śródziemnego baldachim jest średni, osiągając od 6 do 15 m. Podczas gdy w chilijskim rejonie zarośli może osiągnąć nawet 30 m na obszarach o większej warstwa i podszytW większości lasów śródziemnomorskich występuje pojedyncza warstwa drzew i podszycie ziół i krzewów. Epifityzm nie występuje i istnieją rośliny pnące, takie jak sarsaparilla (Smilax aspera) i bluszcz (Hedera helix).Skład lasuTymi formacjami roślinnymi mogą być lasy okrytozalążkowe, nagonasienne lub mieszane. W pierwszym przypadku są to lasy Quercus podczas gdy przedstawicielem lasów nagozalążkowych są cedry Libanu (Cedrus libani).Wśród mieszanych lasów śródziemnomorskich występują gatunki Quercus (okrytozalążkowe) i gatunki Pinus (nagonasienne).- PodłogaGeneralnie gleby są mało żyzne, chociaż w niektórych bardziej wilgotnych dolinach osiągają lepsze warunki. Na obszarach basenu Morza Śródziemnego gleby są głębokie i żyzne, zwłaszcza tam, gdzie rosły lasy dzikich drzew oliwnych i drzew chleba jest zmienna, a lasy śródziemnomorskie mogą tworzyć się na glebach od piaszczysto-gliniastych po gliniaste. Głębokość gleby jest również zmienna - głębsze gleby występują na równinach, a mniej na lasów śródziemnomorskich- Lasy basenu Morza Śródziemnego (strona europejska)W basenie Morza Śródziemnego występuje duża różnorodność lasów, chociaż w zdecydowanej większości występuje w nim znaczny stopień ingerencji człowieka. Wynika to z tysięcy lat ludzkiej działalności na tych lasy śródziemnomorskie zostały przekształcone w systemy półnaturalne, poddane gospodarce antropicznej. Przykładem są łąki Hiszpanii i Montados Portugalii, które są lasami dębowymi ostrolistnymi (Quercus ilex) i dębu korkowego (Quercus suber).Historycznie rzecz biorąc, lasy te były wykorzystywane do hodowli bydła poprzez ich wycinanie (usuwanie niektórych drzew i krzewów). W ten sposób ułatwia się dostęp światła dla rozwoju pastwisk i przekształca się w system wschód od Półwyspu Iberyjskiego znajdują się lasy mieszane, takie jak las sosnowy Aleppo (Pinus halepensis) i dąb kermes (Quercus coccifera). We wschodniej części Morza Śródziemnego występują lasy zdominowane przez rośliny nagonasienne, takie jak cedr libański (Cedrus libani).- Lasy basenu Morza Śródziemnego (stok afrykański)Na afrykańskim wybrzeżu różnorodność substratów i lokalnego klimatu powoduje powstawanie różnego rodzaju śródziemnomorskich lasów. Występują lasy dębowe ostrolistne, lasy dębowe korkowe, lasy chlebowe (Ceratonia siliqua) i dzikie drzewa przypadkiem są lasy Thuya Berberisca (Tetraclinis articulata), endemiczny gatunek iglasty występujący w Afryce Północnej, z którego pozyskuje się przypominającą bursztyn żywicę śródziemnomorskie lasy kalifornijskieNajbardziej rozpowszechniony jest chaparral, czyli las małych drzew i wysokich krzewów. Chaparral jest nazywany jako odniesienie do dębu, który ma niski biotyp i wiele formacja roślinna ma warstwę nadrzewną nie wyższą niż 10 m oraz zmienny podszycie ziół i krzewów. Oprócz gatunku dębu występuje tu encinillo (Quercus berberidifolia) biotypu głębokich i deszczowych dolinach tego obszaru występują lasy iglaste tego gatunku Sequoia Chilijskie lasy śródziemnomorskieChilijskie zarośla tworzą szeroki na 100 km pas rozciągający się wzdłuż centralnej części chilijskiego wybrzeża. Składa się z krzewów i niskiego lasu twardolistnego, z baldachimem od 6 do 15 mi krzewiastym regionie występują również płaty lasów z gatunkami sięgającymi do 30 m Australijski las śródziemnomorskiNa niektórych obszarach rozwija się sam las (głównie biotyp drzewa), na który składają się różne gatunki Eukaliptus, Casuarina i inne pośrednia formacja roślinności między lasem a wysokim krzewem tzw mallee gdzie przeważają gatunki eukaliptusa. Termin mallee odnosi się do roślin, które w zasadzie rozgałęziają się, ale osiągają wysokość od 4 m do 10 niektórych przypadkach występują duże lasy eukaliptusowe, takie jak te utworzone przez karri (Eucalyptus diversicolor) do 70 m wysokości. Istnieją również lasy Jarrah, które mają korony do 40 mz przewagą Eucalyptus antropicznyBasen Morza ŚródziemnegoLasy basenu Morza Śródziemnego charakteryzują się wysokim stopniem ingerencji człowieka. Tereny przekształcone w pastwiska zachowały część pierwotnego lasu, a inne przekształcono w pola działania, które miały negatywny wpływ, to planowanie urbanistyczne i budowa infrastruktury peelingChilijskie zarośla zostały poważnie dotknięte pożarami, wydobyciem, wyrębem, składowiskami, urbanizacją oraz zanieczyszczeniem powietrza, wody i 5 regionów świata doświadcza klimatu śródziemnomorskiego, którego nazwa pochodzi od basenu Morza Śródziemnego. Pozostałe obszary to południowo-środkowa i południowo-zachodnia Australia, południowoafrykańskie fynbo, chilijskie zarośla i śródziemnomorski region występują tylko w 4 z tych regionów, którymi są basen Morza Śródziemnego, Kalifornia, Chile i Australia. Fynbos południowoafrykański to formacja roślinna złożona z niskich krzewów i Morza ŚródziemnegoLas śródziemnomorski rozciąga się w sposób nieciągły wzdłuż wybrzeża europejskiego stoku, od Półwyspu Iberyjskiego po Bliski Wschód. Po stronie afrykańskiej największy rozwój osiąga na zachodnim wybrzeżu, zwłaszcza w Maroku z kilkoma enklawami w Tunezji i regionie tym regionie klimat śródziemnomorski rozciąga się od Kaukazu po Afganistan i Azję Ameryce Północnej lasy śródziemnomorskie występują na wybrzeżu Pacyfiku na południe od Kalifornii (Stany Zjednoczone) oraz w Baja California (Meksyk). W Ameryce Południowej znajdują się w centralnej części Chile, na wybrzeżu śródziemnomorskie lasy rozwijają się na skrajnym południowo-wschodnim i południowo-zachodnim śródziemnomorski rozwija się w płaskich reliefach, lekko stromych do górskich. Od przybrzeżnych równin, przez doliny i płaskowyże, po wzniesienia 1500 metrów nad poziomem Las basenu Morza ŚródziemnegoZachodnia część Morza Śródziemnego (stok europejski)W lasach śródziemnomorskich gatunek Quercus, takie jak dąb (Quercus ilex) i dąb (Quercus coccifer). Obecny jest również dąb korkowy (Quercus suber) i dąb ostry (Quercus rotundifolia).Dąb ostry to najbardziej charakterystyczny gatunek zachodniej części Morza Śródziemnego i najbardziej rozpowszechniony na Półwyspie Iberyjskim. Inne gatunki to rośliny strączkowe, takie jak karob (Ceratonia siliqua) i anacardiaceae, takie jak mastyk (Pistacia lentiscus) i terebinto lub cornicabra (Pistacia terebinthus).Lasy dębu korkowego na Półwyspie Iberyjskim są najbardziej rozległe na Morzu Śródziemnym i występują od wybrzeża do 1500 metrów nad poziomem morza. Na nich rosną inne gatunki drzew, takie jak laur (Laurus nobilis), Ilex aquifolium Y Myrtus część Morza Śródziemnego (stok afrykański)Na afrykańskim wybrzeżu występują gatunki Quercus zamieszkujących europejskie wybrzeżeQ. suber, Q. ilex, Q. kokcyfer) i dzikie drzewa oliwne (Europejska fala, Olea maroccana). Inne ważne drzewa to thuya berberisca (Tetraclinis articulata) i terebint (Pistacia terebinthus).Lasy sosnowe Pinus halepensis stanowią najbardziej wysunięty na południe typ lasu śródziemnomorskiego. Zajmują powierzchnię ponad 10 000 km² w Afryce Północnej (8550 km² w Algierii, 2965 km² w Tunezji i 650 km² w Maroku).Wschodnia część Morza ŚródziemnegoW śródziemnomorskich strefach klimatycznych Cedrus libani aw regionach o klimacie kontynentalnym jest Pinus nigra. W lasach zdominowanych przez cedr Libanu występują inne gatunki Abies cilicica, Juniperus foetidissima i terebint ze wschoduPistacia palaestina).Wśród okrytozalążkowych są dęby (Quercus cerris, Q. libani, Q. trojan, Q. petraea, Q. macrolepis). Kolejną grupą reprezentatywnych drzew są klony (Acer hyrcanum, A. platonoides, A. campestre Y A. monspessulanum).UnderstoryW podszycie rosną zioła i krzewy, rozmaryn (Rosmarinus officinalis) i romerilla (Cistus albidus). Typowym krzewem śródziemnomorskiego lasu jest również bukszpan (Buxus sempervirens).Inne krzewy dębu ostrokrzewu i lasy dębowe to mirt (Myrtus communis), mastyk (Pistacia lentiscus) i wrzos biały (Erica arborea). Lasy te zamieszkuje również jeden z nielicznych gatunków palmy europejskiej - serduszka (Chamaerops humilis).Wśród ziół są globularia (Globularia alypum), z dużymi niebieskawymi kwiatami w kształcie kuli i gatunkiem jarilla (Helianthemum spp). Istnieje również kilka pnączy, takich jak sarsaparilla (Smilax aspera), bluszcz (Hedera helix) Y Pielgrzym śródziemnomorskie lasy kalifornijskieNajbardziej reprezentacyjny jest chaparral z gatunkami niskich drzew i wysokich krzewów, np Quercus agrifolia, Quercus dumosa Y Quercus wislizeni. Możesz także znaleźć Adenostoma sparsifolium i prawie 60 gatunków z rodzaju Arctostaphylos (manzanitas)W tych lasach dębowych występują inne gatunki np Malosma laurina (Wysokość 3-5 m) i Rhamnus californica (2-5 m).Zmienność biotypowaZmienność biotypu wielu z tych gatunków jest wysoka, podobnie jak w przypadku Cercocarpus betuloides. To trądzik różowaty, który może być małym krzewem od 1 m do małego drzewa o wysokości 9 m, w zależności od warunków środowiskowych, w których się Chilijskie lasy śródziemnomorskieWystępuje ogromna liczba gatunków endemicznych (95%), które są podobne do tropików, Antarktydy i zarośl to niski las połączony z krzewem o wysokości 4-8 m, o cechach półsuchych. Rosną w nim różne gatunki kaktusów (np. Echinopsis chiloensis), rośliny strączkowe i inne grupy typowe dla obszarów chilijskim zaroślach występuje kilka zagrożonych gatunków roślin, a niektóre z nich są zagrożone wyginięciem, np Adiantum gertrudis, Bustillosii z orzechów laskowych Y Beilschmiedia twardolistnyTo jest siedlisko chilijskiego drzewa chleba świętojańskiego (Prosopis chilensis), litr (Lithrea caustica), głóg (Jaskinia akacjowa) i maitén (Maytenus boaria). Występują również krzewy, odorifera) i miotły (Efedra Retanilla).W zaroślach trawy arrosetadas pochodzenia andyjskiego, takie jak puya (Pudża Berterońska) i cardón (Puya chilensis).Wysokie lasyW niektórych bardziej wilgotnych obszarach chilijskiego ekoregionu zarośli występują płaty lasów, które osiągają wyższą wysokość korony. Reprezentatywnym gatunkiem jest queule lub hualhual (Gomortega keule), aromatyczne, wiecznie zielone drzewo do 15 m wysokości i jadalne możesz dostać pitao (Pitavia punctata), 15 m wiecznie zielone drzewo i ruina (Nothofagus alessandrii), która jest liściasta i osiąga do 30 m wysokości. Gaje palmowe chilijskiej palmy lub can-can (Jubaea chilensis), do 30 mz owocami Australijski las śródziemnomorskiLasy australijskiego obszaru śródziemnomorskiego są zdominowane przez gatunki z rodzaju Eukaliptus (Myrtaceae). Wśród nich są jarrah (Eucalyptus marginata), marri (Eucalyptus calophylla) i różdżka (Wandoo eukaliptusa).W mallee gatunki, takie jak Eucalyptus albopurpurea, E. angustissimdo, E. socialis Y E. Las basenu Morza ŚródziemnegoZachodnia część Morza Śródziemnego (stok europejski)Wśród ptaków są gołębie podobne do drewna (Columba palumbus) i ptaki drapieżne, takie jak jastrząb (Accipiter gentilis) i sowa błotna (Otus scops). Inne charakterystyczne ptaki to np. Dzięcioły Dendrocopos lasy są ważnymi zimowymi enklawami dla tysięcy żurawi (Grus grus). Są też terenami lęgowymi dla setek bocianów białych (Ciconia ciconia) i bocian czarny (Ciconia nigra) w zagrożeniu obejmują ryś iberyjski (Lynx pardinus) i lisem (Vulpes vulpes). Podobnie czerwona wiewiórka (Sciurus vulgaris) i dzik (Sus scrofa).Zachodnia część Morza Śródziemnego (stok afrykański)Szakal rośnie na afrykańskim zboczu (Canis aureus), karakal (Karakal karakal) i tchórzofretka (Mustela putorius). Inne gatunki to lamparty berberyjskie (Panthera pardus panthera), Makaki berberyjskie (Macaca sylvanus) i baranka (Ammotragus lervia).Wschodnia część Morza ŚródziemnegoW tym regionie żyją drapieżniki, takie jak niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) i wilk szary (Canis lupus), Lynx (Lynx lynx) i karakal (Karakal karakal). Lampart anatolijski (Panthera pardus subsp. tullian), który jest gatunkiem krytycznie ssaków roślinożernych koza (Capra aegagrus) i daniele (Lady Lady).- śródziemnomorskie lasy kalifornijskieW tych ekosystemach żyje zając kalifornijski (Lepus californicus), kojot (Canis latrans) i mulaka lub muła (Odocoileus hemionus).Szary wilkCanis lupus) był charakterystyczny dla tego obszaru, ale zniknął głównie w wyniku polowań. Kilka lat temu w kalifornijskim regionie Chaparral zaobserwowano młodego mężczyznę, co mogło wskazywać na możliwą Chilijskie lasy śródziemnomorskieNa tych obszarach występuje duża różnorodność ptaków, takich jak drozd (Turdus falcklandii), queltehue (Vanellus chilensis) i loica (Sturnella loyca). Podobnie łabędź czarnoszyi (Cygnus melancoryphus), tagua (Fulica armillata) i sowy takie jak pequén (Athene cunicularia).Ssaki obejmują kojpę lub fałszywą wydrę (Myocastor coypus), koszatniczki (Octodon koszatniczki) i lisa culpeo (Lycalopex culpaeus). Podczas gdy wśród jaszczurek wyróżnia się płacząca jaszczurka (Liolaemus chiliensis) endemiczne dla Chile i Australijski las śródziemnomorskiOgólnie fauna Australii jest bardzo szczególna i to samo dzieje się z lasami śródziemnomorskimi w tym regionie planety. Istnieje wiele gatunków torbaczy, takich jak numbat (Myrmecobius fasciatus), który żywi się termitami i chudchitem (Dasyurus geoffroii).Inne torbacze zamieszkujące te lasy to woylie lub kangur szczurów długowłosych (Bettongia penicillata) i pigmej oposa (Cercartetus concinnus).PogodaJest to klimat z chłodnymi lub umiarkowanymi zimami, suchymi latami (gorące lub umiarkowane), ciepłą jesienią i zmiennymi źródłami. Śródziemnomorskie regiony klimatyczne występują zwykle w zachodniej części kontynentów, gdzie wpływają na nie zimne prądy dwa niekorzystne okresy w roku: zima oraz gorące i suche zachodniej części Morza Śródziemnego występują średnie roczne temperatury oscylujące między 13ºC a 19ºC, a średnia minimalna temperatura waha się między 1ºC a 10ºC. Na skrajnym zachodzie wpływ zimnych prądów z morza pełnego powoduje dalsze umiarkowane występują jesienią, zimą i wiosną, w różnych regionach śródziemnomorskiego klimatu. W afrykańskim regionie Morza Śródziemnego średnie roczne opady wynoszą od 350 do 800 mm, a na wybrzeżu iberyjskim od 450 do 900 drugiej strony w australijskich lasach śródziemnomorskich opady wahają się od 635 mm do 1500 mm P. (red.) (1998). Encyklopedia ekologii i zarządzania Zavala, Zamora, R., Pulido, F., Blanco, Bosco-Imbert, J., Marañón, T., Castillo, i Valladares, F. Nowe perspektywy w ochronie, odtwarzaniu i zrównoważonym zarządzaniu lasami śródziemnomorskimi. W: Valladares, F. 2008. Ekologia lasów śródziemnomorskich w zmieniającym się J., Barreno, E., Brugués, M., Costa, M., Devesa, Frenández, F., Gallardo, T.,Llimona, X., Prada, C., Talavera, S. And Valdéz, B. (2004). F. (2002). Sandáraca, bursztyn bogów, na wybrzeżu fenickiej fabryki Mogador / Kerné (Atlantyk Maroko). Akros: Magazyn W. K., Sadava, D., Orians, G. H. and Heller, H. C. (2001). Życie. Nauka o P., Evert, R. F. and Eichhorn, S. E. (1999). Biologia Wild Life (oglądane 26 września 2019). Zaczerpnięte z:

Szata roślinna oddziałuje na wszystkie zjawiska zachodzące na powierzchni Ziemi. Roślinność wpływa na stosunki klimatyczne, a także na krążenie wód powierzchniowych i podziemnych. Obszary porosłe niską i rzadką roślinnością zatrzymują niewielkie ilości wód opadowych. Wody te całkowicie wsiąkają w glebę, bądź spływają po powierzchni Ziemi. Gęsta pokrywa roślinna pochłania znaczną część promieniowania słonecznego i tym samym zmniejsza nagrzewanie powierzchni naszej planety. Obecność obfitej roślinności przyczynia się do zmniejszenia dobowych i rocznych amplitud temperatury powietrza. Świat roślinny wpływa także w dużym stopniu na życie zwierząt. Im większa jest szata roślinna, tym bujniejsze jest życie zwierzęce na danym obszarze. Występowanie zwierząt zależy nie tylko od bujności roślin, ale także od ich składu gatunkowego. Urozmaicona roślinność dostarcza dużej ilości środków pokarmowych, a więc umożliwia gęste zaludnienie. Bogactwo i różnorodność szaty roślinnej spowodowane jest głównie różnicami klimatycznymi, oraz glebowymi na kuli ziemskiej. Inne istotne warunki determinujące rozmieszczenie roślin na Ziemi to: rodzaj skał, rodzaj podłoża, rzeźba terenu, stosunki wodne. Bardzo silnie ze światem roślinnym związany jest świat zwierzęcy. Z racji tego, iż zdecydowana większość zwierząt żywi się roślinami świat zwierzęcy jest silnie uzależniony od występowania określonego gatunku roślin na danym terenie. Zwierzęta roślinożerne są przeważnie pokarmem dla mniej licznych zwierząt mięsożernych. Formacja roślinna jest to najbardziej ogólnie ujmowany typ zbiorowiska roślinnego, charakterystyczny dla danego regionu świata, o przewadze form roślinnych o tym samym typie wzrostu. Rośliny wchodzące w jego skład mają podobne wymagania w stosunku do gleby, klimatu i czynników abiotycznych. Przykładami formacji roślinnych są: tundra, bór, las liściasty strefy umiarkowanej, las deszczowy, step, sawanna. Występowanie określonych formacji roślinnych związane jest ze strefami klimatycznymi. Najdogodniejsze warunki rozwoju roślin i zwierząt występują w klimatach strefy gorącej i ciepłej, oraz na obszarach położonych na niezbyt dużych wysokościach nad poziomem morza. Są to więc obszary gdzie flora i fauna kuli ziemskiej rozwija się najlepiej. Rozwojowi bujnej roślinności sprzyjają warunki klimatyczne, które panują w strefie równikowej. Głównymi czynnikami powodującymi obfity rozwój flory są: wysoka temperatura powietrza, oraz obfite opady występujące przez cały rok. Bogata szata roślinna występuje w wilgotnym lesie równikowym. Na obszarze występowania tej formacji roślinnej panuje przez cały rok wysoka temperatura i padają ulewne deszcze. Roślinność jest bardzo bujna i rośnie bardzo szybko. Na 1 ha lasu tropikalnego występuje ok. 200 gatunków drzew. Najwyższe pojedyncze drzewa sięgają wysokości 80 metrów. Pod nimi rosną krzewy i pnącza, a na zacienionym dnie tropikalnego lasu można spotkać tylko drobne glony i grzyby. Mogą tam przeżyć tylko rośliny ciemnolubne (rośliny pną się ku słońcu, gdyż panuje mrok). Drzewa tych lasów są oplątane lianami, występuje duża liczba epifitów (np. storczykowate, ananasowate, kaktusowate, niektóre figowce). Rosną one na pniach, gałęziach, a także na sztywnych liściach innych roślin. Epifity do rozwoju nie potrzebują gleby. Niektóre z nich zbierają wodę deszczową w tkankach, inne gromadzą obumarłe szczątki roślin i zwierząt pomiędzy korzeniami. W gorącym, wybitnie wilgotnym typie klimatu równikowego rosną wiecznie zielone, wilgotne lasy równikowe (selwa w Ameryce Południowej, lasy dorzecza Konga, Półwyspu Indochińskiego, wysp Indonezji i Filipin). W wyższych rejonach (powyżej 1000 m. spotkać można równikowe lasy górskie. Nad rzekami rosną lasy galeriowe i lasy zalewowe. Na wybrzeżach tropikalnych mórz i w ujściach wielkich rzek występuje las namorzynowy (mangrowy). Tworzą go drzewa i krzewy będące słonoroślami, które zalewane są w czasie przypływów aż po korony. W czasie odpływów odsłaniają się liczne korzenie przybyszowe, utrzymujące drzewa w grząskim dnie. W wilgotnym lesie równikowym nie występuje okres wegetacyjny, gdyż rośliny kwitną przez cały rok. Z powodu bardzo grząskiego podłoża rośliny mają słabo-rozwinięty system korzeniowy. Aby się nie przewrócić wypuszczają one korzenie, które podpierają wielkie konary drzew. Przenikanie światła przez korony drzew sprzyja rozwojowi pnączy, oraz lian. Są to rośliny porastające grubsze drzewa, do których przyczepiają się korzeniami przybyszowymi (wyrastającymi z pędu rośliny), bądź owijając się wokół. Niektóre liany mogą osiągać nawet 150 metrów długości. Lasy równikowe pomimo swej ogromnej różnorodności gatunkowej są mało barwne. Rośliny o dużych kwiatach występują rzadko i kwitną one przez krótki okres w ciągu roku. W strefie klimatów podrównikowych rozwój roślinności przypada tylko na porę deszczową. Na tym obszarze występuje las zrzucający liście na okres pory suchej. Drzewa tych lasów w porze deszczowej pokrywają się dużymi sztywnymi liśćmi. Niektóre z nich posiadają kolce, chroniące pączki przed obgryzaniem przez zwierzęta. W strefie tej rosną też drzewa, które magazynują w swoich korzeniach wodę. Lasy te przypominają polskie bory. Rosną one na obszarach równinnych o mało żyznych glebach. Lasy te są niskie, rzadkie, widne i posiadają niewielkie liście. Pnie drzew są pokrzywione. Las tego typu nazywany jest w Afryce miobo. Podobny do miobo, lecz występujący w innych warunkach jest busz. Przypomina on często wyglądem zaniedbany sad. Składa się on z niewielkich zwykle bardzo kolczastych drzew i krzewów, które rosną w odległości kilku, bądź kilkunastu metrów. Busz zajmuje bardzo żyzne gleby. Odpowiednikiem tych lasów w Brazylii jest formacja o nazwie catinga. Ten typ lasu składa się z rzadko rosnących, karłowatych i słabo rozgałęzionych drzew. Suche lasy zostały na dużych obszarach strefy okołorównikowej wypalone do uzyskania pastwisk. Na ich miejscu w porze deszczowej wyrastają łąki. Obszary te noszą nazwę sawanny. W szacie roślinnej sawanny dominują kępki traw, z których część dochodzi do 3 m wysokości. Na niektórych sawannach rosną nieliczne drzewa, np. akacja (do 45 m wysokości), baobab (od 5 do 25 m wysokości), palmy, które zwykle zrzucają liście w porze suchej, czy eukaliptusy w Australii. Na suchszych obszarach powstaje tzw. las parkowy. Wzdłuż rzek rozpościerają się lasy galeriowe, gdzie drzewa swoimi korzeniami mogą dosięgnąć wody gruntowej. W klimacie monsunowym, w porze deszczowej roślinność rozrasta się bujnie, a w suchej świat roślin ubożeje. Typowe rośliny lasów monsunowych to: bambusy (do 60 m wysokości). Lasy te występują na Półwyspie Indochińskim, w Indiach, w północnej Australii i Nowej Zelandii. Zachodnie wybrzeża kontynentów w strefie klimatów podzwrotnikowych charakteryzują się klimatem określanym mianem śródziemnomorskiego, w którym większość opadów przypada na półrocze chłodne. Roślinnością potencjalną są tu krzewy twardolistne (nad Morzem Śródziemnym: wawrzyny, mirty, cyprysy, pistacje, oliwki, figi i cytrusy, a także różne zioła i trawy). Jednakże w wyniku działalności gospodarczej roślinność ta uległa znacznym przekształceniom i obecnie obszary morza śródziemnego porasta gęsta twardolistna formacja krzewiasta określana, jako makia. Odpowiednikiem makii w Ameryce Północnej to chaparral. Jest to także wtórne zbiorowisko roślinności twardolistnej. Roślinność twardolistna w Australii nazywana jest scrub. Szata roślinna występująca na obszarach pustyń i półpustyń strefy klimatów zwrotnikowych jest bardzo uboga. Rośliny przystosowane są do niedostatku wody. W takich rejonach rozwija się roślinność sucholubna, czyli kserofity. Są to rośliny przystosowane do życia w suchych miejscach. Wykształcają one małe liście, kolce, ciernie a ich pędy są bardzo sztywne. W inny sposób do braku wody przystosowują się sukulenty, czyli rośliny gromadzące wodę w liściach, bądź łodygach. Są to np. agawy, lub kaktusy. Na pustyniach i półpustyniach rośnie także roślinność efemeryczna. Po wystąpieniu krótkiego, lecz obfitego deszczu rośliny te kwitną i tworzą nasiona, a po wyczerpaniu zapasu wody całkowicie obumierają, pozostawiając ogromną ilość nasion na powierzchni. Nasiona te mogą przetrwać długie okresy suszy. W miejscach na pustyniach, gdzie poziom wód gruntowych zalega płytko mogą tworzyć się oazy, czyli obszary, które porasta bujna roślinność. Oazy są często zagospodarowane przez człowieka. Lasy strefy umiarkowanej są uzależnione od występowania pór roku. Rosną tu lasy liściaste, mieszane i iglaste. Drzewa zrzucają liście na zimę. Lasy liściaste występują w zachodniej Europie, Wschodniej części USA i w Azji, nad Amurem. Dominują dęby, buki, graby, lipy, jesiony, klony, wiązy, jawory i brzozy. W strefie umiarkowanej chłodnej występują lasy nazywane tajgą. Rosną one na północy Syberii, w Kanadzie, we wschodniej Europie, w Skandynawii i na Alasce. Lasy te należą do największych obszarów leśnych Ziemi. Charakterystyczne drzewa dla tej formacji roślinnej to: świerk, sosna, jodła, modrzew, czasami brzozy, olchy, topole i cisy. Roślinność tajgi jest dobrze przystosowana do długich zim i krótkiego lata. Dominują tu drzewa iglaste o wysmukłych i giętkich pniach. Są one odporne na wiatry, a kształt gałęzi pozwala na utrzymanie ciężaru śniegu. Systemy korzeniowe drzew nie sięgają głęboko, tylko rozrastają się na boki, umożliwiając czerpanie wody z powierzchni gleby. Tajga rośnie na glebach bielicowych. Wody opadowe wsiąkają tu w glebę powodując wymywanie składników odżywczych. W takich warunkach mogą rosnąć tylko rośliny, które przy współudziale z grzybami pobierają z gleby składniki pokarmowe. W klimacie umiarkowanym ciepłym, w kontynentalnym typie klimatu wykształciły się formacje trawiaste zwane stepami, preriami (w Ameryce Północnej), pampą (w Ameryce Południowej) lub pusztą (na Węgrzech). Pierwotne stepy zostały mocno przetrzebione, ponieważ tworzą się one na bardzo żyznych czarnoziemach lub kasztanoziemach, związanych z pokrywami lessowymi. Twory te utworzone zostały w plejstocenie w wyniku akumulacji eolicznej pyłów następującej pod wpływem silnych wiatrów antycyklonalnych, wiejących od czoła lodowca. Potencjalną roślinność stepów stanowią ostnice, kostrzewy, bylice, rośliny cebulowe i bulwowe, byliny i mchy, a także różnorakie zioła i kwiaty. W krajobrazie stepowym dominują trawy. Na wilgotniejszych, czarnoziemnych terenach trawy są gęste, wysokie, niektóre mają nawet ponad 2 m. Na terenach bardziej suchych trawy są niższe i rosną kępami. Oprócz traw rosną także inne rośliny zielnych, takie jak: wrotycz, sasanka, niezapominajka, miłek wiosenny, tararus zwyczajny. Okres roku, w którym rozwijają się rośliny stepowe nie jest długi. W kwietniu i w maju rośliny zakwitają i step staje się kolorowy. Jednak już w czerwcu trawy żółkną i wysychają. Latem zdarzają się susze, a flora wtedy częściowo jest w spoczynku. Jesienią step brunatnieje i zamiera. W klimacie umiarkowanym ciepłym rosną także lasy liściaste i mieszane zrzucające liście na okres zimy. Lasy tego typu występują właśnie w Polsce. Gatunek danego lasu tej strefy uzależniony jest w dużej mierze od warunków klimatycznych, oraz żyzności gleb. Nad rzekami i potokami występują lasy łęgowe. W drzewostanie łęgów występują: topola, olsza, wierzba, czy olcha. W klimacie subpolarnym drzewa tajgi są coraz rzadsze. Na tym obszarze mogą rozwijać się jedynie niskie rośliny zwane tundrą. Nazwa tundra pochodzi od ugrofińskiego słowa tuunturi, co znaczy „bez drzew”. Coraz rzadziej występują tu pojedyncze, karłowate świerki, brzozy czy wierzby, a coraz częściej krzewinki oraz turzyce. W rejonie tundry panuje bardzo surowa zima, którą mogą przetrwać jedynie niskie rośliny. Wszystkie części roślin, które wystają ponad pokrywę śniegu zostają zniszczone przez silne mrozy i wiatr. W północnej części tundry rosną jedynie mchy i porosty. Pokrywa śnieżna powoduje głębokie zamarzanie i pękanie gleby. Tworzą się tu gleby poligonalne. Roślinność zajmuje jedynie szczeliny pomiędzy twardymi płytami gleb. Im bliżej biegunów tym roślinność staje się jeszcze uboższa, by w końcu całkowicie zaniknąć i ustąpić miejsca pustyniom lodowym. W klimacie polarnym roślinność jest bardzo uboga. Rosną tu jedynie nieliczne glony, porosty i mszaki w miejscach odkrytych przez lód, a także na niektórych obszarach występuje roślinność endolityczna (żyjąca w zewnętrznej warstwie skał) na pozostałym obszarze w tym klimacie występuje pustynia lodowa.

Przyroda na na Majorce jest naprawdę bujna. Widać to zwłaszcza zimą. A moim zdaniem najpiękniejszym miesiącem na pobyt na wyspie jest maj, kiedy kwitnie mnóstwo kwiatów i Majorka pokryta jest mnóstwem kolorów. W poście chciałabym wam przedstawić gatunki roślin i zwierząt, które występują na Majorce. Oczywiście, nie jestem wielkim znawcą. Pisząc ten post korzystałam z oficjalnych stron zajmujących się przyrodą na Majorce. Źródła do stron znajdziecie na końcu Majorce również istnieją zwierzęta pod ochroną i jest tutaj kilka gatunków endemicznych (takich, które nie występują nigdzie indziej). Na Balearach znajdują się liczne ekosystemy, słone i wilgotne strefy, obszary górskie, wąwozy i klify. W morzu śródziemnym, otaczającym Baleary znajduje się ponad 400 gatunków ryb, setki skorupiaków, bezkręgowców i ptaków morskich. Jednak największą chlubą Balearów jest zdecydowanie Posidonia Oceanica, czyli roślina morska, która tworzy w wodzie łąki, dające schronienie i pożywienie dla wielu gatunków. Jej ważną funkcją jest oczywiście natlenianie wód oraz ich oczyszczanie, dzięki czemu wody na Balearach są tak krystalicznie Was na pewno wiadomością, że na Balearach, dzięki wilgotnym i słonym obszarom można zaobserwować przybywające tu flamingi, które przylatują na Baleary, by odpoczywać i Majorce odbywają się badania, które mają na celu poznać bliżej ssaki morskie w morzu śródziemnym. W morzu śródziemnym występują między innymi: kaszaloty, szare delfiny, delfiny białobrzuszne, delfiny butlonose, żółwie kłusaki. Morze śródziemne jest sklasyfikowane jako „pożywne”. Daje to możliwość rozwoju wielu ssakom morskim w tych wodach. Naukowcy często poszukują tutaj tak zwanych zwierząt flagowych, które odgrywają ważną rolę w morskim łańcuchu pokarmowym. Morze śródziemne ma idealne warunki dla rzadkiego wieloryba Cuviera, który osiąga długość nawet do 6 na Majorce – zanim przejdziemy dalej muszę wspomnieć o dwóch istotnych sprawa to algi na brzegu morza. Wiele osób ich nie lubi, ja również. Algi, a tak naprawdę to właśnie wyżej wymieniana Posidonia Oceanica, to pozostałości po trawie morskiej, która wyrzucana jest na brzeg. Z tych właśnie roślin morskich powstaje piasek. Jest to oczywiście bardzo długi proces, jednak natura powinna zostać pozostawiona nienaruszona, moim zdaniem. Na Balearach istnieje prawo regulujące sprzątanie alg z plaż. Trawa morska w wodzie nie może zostać oczyszczona, a ta na brzegu tak. Natura nie jest w stanie sama wytworzyć piasku z trawy morskiej, ponieważ jest ona Posidonia, trawa morska natlenia wodę, daje życie wielu stworzeniom, oszczyszcza morze śródziemne. To dzięki niej na wakacjach możemy cieszyć się tak krystalicznie czystą wodą. Jednak nie dbamy o to. Na plażach pozostawiamy śmieci, plastik, papiery, ubrania, gubimy buty…Proszę Was, sprzątajcie po sobie. Na plaże weźcie ze sobą worek, do którego później możecie zebrać śmieci i wyrzucić je do kubła. Przyroda na Majorce sama o siebie zadba, jeśli nie będziemy jej z roku na rok na plażach widzicie więcej alg, to powinno dać Wam to do więcej alg tym brudniejsze morze. Morze oczyszcza się z brudu produkując więcej trawy morskiej, która oczyszcza i natlenia wody. To niestety nasza wina. I warto się zastanowić nad tym, skąd to wszystko się bierze. Jeśli przeszkadzają Ci algi, to kup buty do pływania i nie będziesz dotykać ich stopami. A morze niech zajmie się sprawa – co roku w morzach i oceanach przez plastik ginie mnóstwo zwierząt. W 2019 roku w miejscowości Cala Millor na brzeg plaży wyrzuciło wielkiego wieloryba, który konał całą noc. Przyczyną śmierci okazał się plastik, który wylądował w żołądku ssaka. Warto zastanowić się nad naszą rolą na świecie. Ostatnio byłam na plaży Es Trenc na Majorce. Ogłoszona najpiękniejszą na wyspie. Leżąc na ręczniku wokół mnie, w piasku znalazłam karton po soku, słomki, dziecięcy bucik, porzuconą koszulkę i plastikową osłonkę po papierosach. W promieniu kilkunastu centymentrów wokół mnie, był to mój zasięg ręki. No błagam… trochę co ważne – uczcie tego swoich dzieci! 🙂Na Balearach znajduje się ponad 124 endemicznych gatunków roślin, około 32 gatunki paproci, 31 storczyków, 67 gatunków chronionych i około 130 gatunków wprowadzonych, które współistnieją z prawie 2000 gatunkami typowymi dla Morza Śródziemnego. Jeśli chodzi o faunę, na wyspach występuje ponad 300 gatunków endemicznych, w większości owady, mięczaki lądowe (ślimaki) i inne bezkręgowce. Ale jeśli coś charakteryzuje Baleary, to są to jaszczurki, takie jak jaszczurka balearska i pitiusa. Innym z najwybitniejszych gatunków endemicznych jest fretka lub sapillo z Balearów, prawie żywa skamielina żyjąca w strumieniach Serra de Tramuntana i symbol Majorki. Park przyrodniczy Mondragó, obszar specjalnej ochrony ptaków (ZEPA), jest także domem dla wielu gatunków Balearach istnieje sporo parków narodowych, rezerwatów przyrody oraz zon naturalnych, takich jak:– Parque natural Península de Llevant (Artà, Mallorca)– Reserva natural La Gola (Pollença, Mallorca)– Parque natural Mondragó (Santanyí, Mallorca)– Parque natural Sa Dragonera (Andratx, Mallorca)– Monumento natural Torrent de Pareis (Escorca, Mallorca)– Parque natural S´Albufera de Mallorca (Muro, Mallorca)– Parque nacional Marítimo-terrestre del archipiélago de Cabrera (Ses Salines, Mallorca)– Monumento natural Fonts Ufanes (Campanet, Mallorca)– Finca Pública Son Real (Santa Margalida, Mallorca)– Finca Pública Possessió Galatzó (Calvià, Mallorca)– Reserva natural Albufereta (Alcudia, Mallorca)– Finca Pública Planícia (Banyalbufar, Mallorca)– Parque natural Albufera des Grau (Maó, Menorca)– Reserva natural Es Vedrà, es Vedranell i els Illots de Ponent (Sant Josep de Sa Talaia, Ibiza)– Reserva marina des Freus (Eivissa, Ibiza)Przyroda na Majorce i Balearach:Fontanny, stawy i strumienie – to też można znaleźć na Majorce i Balearach, zwłaszcza zimą, kiedy spływa woda z gór. W potokach wytwarza się mikroklimat, dzięki wilgoci i cieniu drzew. Gatunkami drzew występującymi na Balearach w tamtych rejonach są między innymi topole czarne, hybrydowe drzewa bananowe, wiązy, wąskie jesiony lisciowe. Na wyspach znajdziemy też przepiękne wydmy i porośnięte na nich przepiękne sosny. Większość terytorium lasów na Balearach to właśnie las sosnowy. Występuje tu sosna biała, a także sosna sosnowa z ogromnymi koronami i imponującymi pniami. Na Majorce występuje także dąb – duży i liściasty, osiągając duże średnice pnia i szerokie korony. Gleba dębu ostrokrzewu jest bardzo bogata w składniki odżywcze, chociaż jest zacieniona i wilgotna. Natomiast w górach znajdziemy trzy najbardziej charakterystyczne drzewa, takie jak cis, klon drobnolistny i Majorce zimą kwitną także almendras, czyli drzewa migdałowe oraz cytrusy, takie jak cytryny i pomarańcze. Zima to również przepiękny okres na wyspie, właśnie ze względu na pokrywające je pąki migdałowców oraz kolorowe, dojrzewające cytrusy! Na wyspie unosi się wtedy piękny zapach, zwłaszcza mijając sady! Przepięknie prezentuje się także kwitnąca lawneda! A do tego wszystkiego pojawiają się także bujne krzewy winogrona czy chociażby mnóstwo stogów siana, dopełniające krajobraz Majorki! Prawda jest taka, że każda pora roku na Majorce ma swój zajrzyjcie do tych linków, by chociażby zobaczyć zdjęcia tego, co możecie spotkać na wyspach!Fauna i flora Balearów: oceancare oraz ich działalność: na Balearach: na Balearach: endemiczne: z gatunków endemicznych: zwierząt chronionych na Balearach: powinieneś zobaczyć na moim blogu:Kategoria z opisami wszystkich miejsc, które odwiedziłam na Majorce: z której dowiesz się jak wygląda życie na wyspie i co warto wiedzieć przed przyjazdem na wakacje: szukasz pomocy przy planowaniu swojego pobytu na Majorce i nie wiesz od czego zacząć- napisz do mnie. Chętnie pomogę zaplanować Twoje wakacje na Majorce. Stworzę dla Ciebie indywidualny plan zwiedzania. Pomogę wybrać miejsce, w które najlepiej się dla Ciebie wybrać. Do wszystkiego podchodzę całkiem indywidualnie. Bo przecież każdy na wakacjach ma inne się do newslettera na blogu, otrzymasz możliwość czytania opublikowanych postów jako pierwszy! Regularnie dodaję nowe miejsca na Majorce i dzielę się z Wami tą piękną wyspą. Dzięki newsletterowi, nie musisz nawet wchodzić na bloga, bo cały post pojawi się w e-mailu!Facebook i mnie na Facebook’u zyskujesz dostęp do postów, których nie ma ani na blogu ani na instagramie. To właśnie na Facebook’u zaczęła się moja przygoda z blogowaniem. To tam wszystko nabrało nowego znaczenia. Na Facebook’u mam także naprawdę świetną publiczność! Zapraszam do obserwowania!Obserwując mnie na Instagram’ie zyskujesz najwięcej. To tam codziennie dodaję relacje z Majorki. Znajdziesz tam zapisane relacje ze WSZYSTKICH miejsc w jakich byłam na Majorce (i nie tylko). To tam znajdziesz zdjęcia z Majorki w jednym miejscu. Dzielę się tam również moimi przemyśleniami i opisem życia na

Kontynent europejski charakteryzuje się większą różnorodnością okazów zwierząt niż gatunków z innych królestw istot żywych, w tym wpisie zostaną wymienione niektóre z gatunków należących do flory i fauny. fauna Europy, po zapoznaniu się z ogólnym opisem zmian klimatycznych i terytorialnych, jakim podlegał ten kontynent. Wskaźnik1 Obecne regiony Europy2 europejska flora3 europejska Słone Słodkie Morze Regiony górskie4 Gady Europa Jeśli chodzi o Europę, istnieją pewne ogólne rozważania, że poznanie ich pozwoli dowiedzieć się nieco więcej o cechach klimatu, jaki ma, między innymi na jego terytorium. Przede wszystkim Europa jest nieco małym kontynentem w porównaniu z resztą, choć zamieszkuje ją około 743 miliony ludzi, rozmieszczonych w 56 suwerennych państwach, które ją tworzą. Bardzo często dzieli się Europę Wschodnią i Europę Zachodnią w celu dalszego uszczegółowienia. Kontynent ten uformował się stopniowo po upadku wielkiego imperium rzymskiego, gdy między każdym regionem zawarto sojusze, aby zjednoczyć się i mieć większą władzę. W rzeczywistości regiony Europy były w stanie wojny przez długi czas i wywierały wpływ nie tylko na swoje terytoria, ale także na inne kraje należące do innych kontynentów, w każdym razie nadal są małym kontynentem graniczącym z arktycznym morzem polodowcowym, aby na zachodzie z Oceanem Atlantyckim i na południu z Morzem Śródziemnym. Jeśli chodzi o jej granicę na wschodzie, to rozgraniczenie z Azją nie jest do końca jasne, mimo że od traktatów podbojowych, rewolucji, wojen itp. minęły lata. Wydaje się, że jest to coś, co powtarza się w wielu krajach, takich jak Wenezuela, która nie ma wyraźnej granicy na północ ze względu na liczbę wysp, które znajdują się za tymi wybrzeżami. Jeśli chodzi o klimat, można zaobserwować różnorodność w zależności od regionu, jednak większość z nich ma klimat umiarkowany i nie obserwuje się drastycznych zmian w ciągu roku, coś, co można zaobserwować w miejscach o klimacie tropikalnym, chociaż istnieje kilka rodzajów ukształtowania terenu, takie jak równina (którą można zobaczyć od Uralu po Atlantyk), charakterystyczne masywy gór skandynawskich i czeskich, a także Czarny Las. Oprócz gór widywanych w Alpach i Pirenejach. Klimat ten, wraz z prawie 90% zalesionych, bardzo sprzyja rozwojowi bogatej flory, a także rozmieszczeniu fauny, które nastąpiło w czasie i podziałom, które obserwuje się w epokach, takich jak: mezozoik i kenozoik. Zanikała jednak część europejskiej fauny z czasów starożytnych, ponieważ ponad połowa europejskich lasów została wylesiona. Mimo to wiele gatunków występuje w lasach, takich jak las borealny Skandynawii i Rosji, a także w lasach mieszanych, w których występują wspomniane drzewa iglaste. Można powiedzieć, że znaczna część lasów Europy nie jest tak naprawdę oryginalna, wiele z nich zostało wyciętych, co również niepokoi występujące tam gatunki zwierząt. Jednak niektóre części Europy są nadal nienaruszone. historia Powstanie Europy w obecnej formie datuje się na drugą erę, znaną jako Mesozpico, gdzie dinozaury nadal istniały. W tym czasie kontynent Ameryki Północnej i Azji był podzielony, wcześniej widziano superkontynent Laurasia (gdzie znajdowało się to, co obecnie nazywamy Europą, Azją i innymi krainami, była też Gondwana, gdzie znajdowała się Ameryka Południowa. Oba zostały podzielone przez Morze Tetydy około 200 milionów lat temu. W tej starożytnej formacji Europa była połączona lądem z Ameryką Północną przez wyspę Grenlandię, która obecnie znajduje się w północno-wschodniej części Ameryki Północnej. Chociaż Europa „oddzieliła się” od Azji, poziom morza opadł i ujawniło się nowe połączenie lądowe. Dzięki tym starym i nowym powiązaniom duża liczba gatunków przybyła z Ameryki Północnej i Azji, co ustąpiło miejsca kolonizacji kontynentu i pojawieniu się różnych linii zwierząt, takich jak naczelne. Podobnie w latach, w których widziano bardzo zimne czasy, zwierzęta wykazywały wycofaną reakcję, a kiedy były ciepłe czasy, rozwijały się. Odwrotnie było to widoczne u gatunków, które dziś nazywa się arktycznymi i alpejskimi. Otóż epoka lodowcowa miała ogromny wpływ na rozmieszczenie fauny nie tylko w Europie, ale na wszystkich kontynentach, ponadto przybycie człowieka rozpoczęło się od polowania na wymarłe zwierzęta, zarówno drapieżniki, jak i ofiary. Jeśli chodzi o drzewa, z biegiem czasu zaobserwowano również różne gatunki, różnorodność istniała od zawsze, ale niektóre gatunki dominują bardziej niż inne. W przeciwieństwie do owadów, które były utrzymywane tylko dzięki adaptacjom do klimatu. Kiedy lodowce były w ruchu, wiele gatunków, które mogły się łatwo poruszać, przetrwało i powróciło do miejsc, w których kiedyś były, podobnie ssaki szybko lub powoli rekolonizowały przestrzenie, w zależności od gatunku. Wszystko to działo się w tych momentach podziału ziem w znanych dziś ekoregionach. Obecne regiony Europy Istnieje wiele gatunków zarówno w lądowej części Europy, jak i w morzach ją otaczających, na przykład w Morzu Północnym można zobaczyć wiele rodzajów, które zawierają takie gatunki jak okowiak, szprot, dobijak, gładzica, makrela, plamiak, dorsz a 230 innych gatunków ryb głębinowych lub przybrzeżnych podzielono na kilka obszarów, ponieważ Morze Północne nie jest przynajmniej w pewnym stopniu jednolite pod względem głębokości. Podobnie na wybrzeżu łowi się zwykle skorupiaki, takie jak homar norweski czy krewetka morska, a także siganus czy karmazyna, a także wyżej wymienione gatunki. Jeśli chodzi o ptaki, wiele z tych wędrownych przybywa do Europy o określonej porze roku, na przykład Łyk który przybywa na ten kontynent w marcu lub kwietniu i stamtąd udają się do wielu miejsc. europejska flora Działalność człowieka odegrała decydującą rolę w modyfikowaniu flory w Europie, oprócz przekształceń geograficznych, jakim ten kontynent przeszedł na przestrzeni czasu w wyniku zjawisk naturalnych, działalność człowieka zniszczyła wiele ekosystemów, a Europa nie jest kontynentem uratowanym przed to jest dzisiaj coś znanego i całkiem jasnego. Lasy znajdujące się w najbardziej wysuniętych na północ obszarach górskich to te, którym udało się w pewnym sensie pozostać „nietkniętymi”, podobnie jak te znajdujące się na północy iw centrum tego, co miało stać się europejską Rosją. Reszta została w mniejszym lub większym stopniu naruszona przez człowieka, jednak wiele flory można opisać z wielu jej regionów, ponieważ nie wszystkie działania człowieka były negatywne, niewielki procent działań miał pozytywny wpływ. Na przykład duża część europejskich lasów została ponownie zalesiona i rosną tam drzewa liściaste i iglaste, takie jak klony, dęby, sosny, jodły i wiązy mieszane. Niektóre lasy pojawiły się ponownie na ziemi, która została wcześniej oczyszczona i ponownie pozostawiona nietknięta, pozwalając na wzrost niektórych roślin. Jeśli chodzi o regiony arktyczne, można zobaczyć roślinność tundry, czyli między innymi krzewinki, mchy, porosty, drzewa, zioła. Które rosną ze względu na polarny klimat, który charakteryzuje ten typ obszaru. Niektóre obszary Europy z tundrą są nieco chłodniejsze niż inne, więc w niektórych miejscach można zobaczyć murawy, a w innych mchy lub porosty, oprócz tego w pasmach górskich i płaskowyżach występuje tundra alpejska. W tych tundrach można również zobaczyć dzikie kwiaty, poza tym można zobaczyć długie terytoria na równinie europejskiej, które mają łąki, a także wysokie trawy, można również zobaczyć świerki i sosny w lasach iglastych, które naprawdę obfitują na całym tym kontynencie , chociaż są też płaskie i suche tereny, na których można zobaczyć niskie trawy. Jeśli chodzi o owoce drzew lub krzewów występujących na terenach położonych blisko Morza Śródziemnego, w wielu prowincjach można spotkać oliwki i różne rodzaje oliwek, winogrona (w Europie jest sporo winnic), także niektóre drzewa figowe, owoce, rośliny okrytozalążkowe, takie jak rukowate, europejska przyroda W zależności od obszaru geograficznego, na którym żyją, można znaleźć dużą liczbę gatunków różnych klas, rzędów i rodzin. Słone wody Oprócz wyżej wymienionych gatunków zamieszkujących Ocean Atlantycki lub Morze Czarne, można zobaczyć wiele ptaków, które nie zostały wymienione w tym ostatnim, na przykład mewy czarnonogie, fulmar północny, który można zobaczyć w Północnym Oceanie Atlantyckim i również na północy Pacyfiku często można spotkać mewy, kilka gatunków z rodziny proceláridos. Istnieje również kilka gatunków zamieszkujących Morze Bałtyckie, które nie ma tak dużego zasolenia jak Morze Czarne, ale w obu można spotkać ssaki morskie, takie jak foka szara czy pospolita, które dzielą przestrzeń z rybami, np. śledź pospolity. Słodkie wody Wśród regionów ekologicznych w Europie jest wiele zbiorników słodkowodnych, takich jak rzeki, które obfitują na tym kontynencie, wpadają do Oceanu Arktycznego, Morza Bałtyckiego, Morza Czarnego (które leży między Europą Wschodnią a Azją Zachodnią) i Morza Kaspijskiego Morze, które również znajduje się między Europą a Azją. Morze Śródziemne Ziemie w pobliżu Morza Śródziemnego były w dużej mierze pokryte lasami lub obszarami z dużą ilością drzew, jednak ponownie działalność człowieka wpłynęła na te obszary i zamieniła je w zarośla, makię lub garrigę (które są formacjami roślinnymi z degradacji chaparral). Jeśli chodzi o faunę, wiele gatunków wyginęło z powodu mesyńskiego kryzysu solnego, który był okresem, w którym sól gromadziła się w ogromnych ilościach na dnie Morza Śródziemnego i nastąpił okres niewiarygodnego wysuszenia. Dlatego wiele gatunków pochodzących z Oceanu Indyjskiego przeniosło się do tej części Morza Śródziemnego. łąki Fauna Europy rozciąga się również przez tak zwany Wielki Step, który rozciąga się przez centrum Eurazji i obejmuje sawanny, zarośla, łąki i inne rodzaje biomów, które można zobaczyć od Mołdawii po Syberię i Węgry. Wśród gatunków, które można zobaczyć na tych łąkach, są owce, kozy, wielbłądy (które na ogół przejeżdżały tam tylko, ponieważ były środkiem transportu do Astrachania), jaky (również spotykane w górach Azji Środkowej). Konie znajdują się również na tych obszarach i są wykorzystywane przez człowieka do działań bojowych lub do transportu. To, co nazywamy stepem euroazjatyckim, nie ma tak naprawdę dużego obszaru w Europie Wschodniej, ale w Azji Środkowej tylko w zachodniej Rosji, na Ukrainie i na Nizinie Panońskiej znajdują się w tej klasyfikacji muraw, które oprócz wymienionych gatunków wyżej do gryzoni należących do rodziny” Arvicolinae, europejskie wiewiórki i szakal. Regiony górskie W tych regionach gatunek nie został tak dotknięty działalnością ludzi, w przeciwieństwie do innych żyjących na różnych obszarach. W tych regionach znajdują się Pireneje, które często sprowadzają się do pewnych obszarów. W Pirenejach można spotkać dwa gatunki, głównie desman iberyjski i salamandrę. Niedźwiedź brunatny to gatunek, który przez miliony lat ponownie skolonizował wiele przestrzeni. Zwierzęta wyginęły z powodu człowieka ale w 1996 roku został ponownie wprowadzony do swojego siedliska. Jeśli chodzi o Alpy, można tu spotkać faunę, która charakteryzuje się obecnością świstaków alpejskich, cietrzewia, dzikich kóz alpejskich, wilków włoskich, rysi, kozic, innych niedźwiedzi brunatnych i innych gatunków. Wszystko to na trasie o długości około kilometrów między Europą Środkową a Europą Wschodnią. Teraz faunę Europy można uporządkować według gatunków, wtedy zwierzęta żyjące na tym kontynencie zostaną pogrupowane w siedem głównych klas: Płazy Klasa gady obejmuje około 7492 gatunki, które są rozmieszczone na całym świecie, z wyjątkiem bardzo suchych pustyń, wysp oceanicznych i regionów arktycznych, z tej łącznej liczby tylko 75 można znaleźć w całej Europie, głównie na południu, niektóre z tych gatunków to: ropucha szara ropucha grzebiuszka ropucha żółtobrzuch kumak nizinny. ropucha położna Ropucha Zielona zwinna żaba Rzekotka drzewna Śródziemnomorska rzekotka drzewna żaba trawna żaba bagienna Drób W książkach przedstawiających faunę Europy opisano i zapisano różnorodność ptaków, wiele z nich to ptaki migrujące i przebywające przez jakiś czas w niektórych krajach europejskich, a inne z hodowcami (prawie połowa) w sumie to około 800 gatunków a nawet więcej, niektóre z endemicznych rodzin to: śliwkowate, mewy, tetraoniny i rodzaj Bombycilla by wymienić tylko kilka. Aby wymienić niektóre gatunki ptaków zamieszkujących Europę, przedstawiamy następującą listę: Gęsi (dziewięć gatunków) Kaczki ( dzika kaczka, cyraneczka) Orły (orlik grubodzioby, rybołów, orzeł przedni, orzeł krótkopalcy, orzeł cesarski, błotniak zbożowy, orzeł włochaty) sępy Sowa puchacze i chłopcy sowy Dzięcioły takie jak między innymi dzięcioł czarny, dzięcioł szary, dzięcioł zielony. Sokoły (sokół wędrowny, sokół pustułkowy, sokół myszołowa) europejskie orły jastrząb jastrząb lub jastrząb jastrząb Myszołów Duża część rzędu wróblowatych, w tym jaskółki, sroki, bociany, wróble. Insectos Fauna Europy uwzględniająca wyłącznie owady jest dość zróżnicowana, w Europie można znaleźć następujące rzędy i rodziny owadów: Neuroptera: zarejestrowano około 300 gatunków Orthoptera: zarejestrowano ponad 1000 gatunków, w tym świerszcze, koniki polne, homary. Trichoptera: na tym kontynencie odnotowano około 1000 gatunków tych owadów. Blatodeos: w Europie znaleziono około 150 gatunków karaluchów Diptera: zanotowano około gatunków Nematocera i XNUMX gatunków Brachycera. Hymenoptera: ten duży rząd ma w Europie około 180 gatunków, z czego XNUMX to różne mrówki. Coleopers: jest to dość duże zamówienie, a także grzyby lub niektóre rośliny, dodając około gatunków, z czego 2500 5000 można znaleźć na tym kontynencie, a konkretnie ponad 200 biegaczowatych, 1700 ryjkowców, XNUMX kokcynilidów, XNUMX chrysomelid, inne. Motyle obserwowane w Europie mogą mieć około 600 gatunków, a ćmy ponad 8000. Bezkręgowce Gatunki bezkręgowców, które istnieją w Europie, liczą 600, w tym gatunki morskie, takie jak gąbki (których jest około 500) i parzydełka (których może być 1000), można również znaleźć ponad 1500 gatunków skąposzczetów, 2000 gatunków mięczaków (nie -marine) i 22 morskich mięczaków. Jeśli chodzi o ślimaki, zarejestrowano 3 gatunki z XNUMX podgatunkami, małże występują na tym kontynencie w stanie nienaruszonym. Niektóre gatunki stawonogów żuchwowych (takich jak myriopody), które mogą być między innymi stonogi, skolopendry, łącznie dają około 2000 osobników. Chociaż skorupiaki mają na tych ziemiach różne rzędy, które po zgrupowaniu dałyby około 3300 gatunków. Jeśli chodzi o Pająki Zarejestrowano i opisano około 41133. Ssaki Fauna Europy składająca się ze ssaków liczy około 270 gatunków żyjących w Europie, niektóre z nich to: Łoś czerwone wiewiórki argali gronostaje żubr Rosomaki bobry europejskie szakale Jeleń Króliki jeże europejskie Giemza żbiki europejskie lub żbiki Dziki Wolne zające górskie i europejskie rysie euroazjatyckie rysie iberyjskie popielica ogrodowa i leszczyna Lobos Wilki euroazjatyckie włoskie wilki Kuny (różnych gatunków) Nietoperze ponad 35 gatunków ryjówki pospolite nutrias Niedźwiedzie Niedźwiedzie brunatne (które występują w większej liczbie w Skandynawii i Rosji), chociaż występują również w Austrii lub Pirenejach Niedźwiedzie polarne Naczelne z gatunku makaków berberyjskich czarne i brązowe szczury Mysz polna myszy domowe Renos borsuki euroazjatyckie norniki Eurazjatyckie ślepe krety europejskie krety czerwony jeleń Lisy rude i inne gatunki Ryba Biorąc pod uwagę ograniczenia Europy opisane na początku tego wpisu, będzie zrozumiałe, że istnieje różnorodność ryb zarówno słodkowodnych, jak i słonowodnych, stamtąd pochodzi około 344 gatunków, a kolejne 277 zostały wprowadzone na ten kontynent. Niepokojące jest to, że z ogólnej liczby żyjących tam ryb ponad jedna trzecia jest zagrożona wyginięciem. Niektóre z obserwowanych gatunków to: sum brzana konger europejski Szprot europejski babka leucyk Szczupak shad Sardela europejska węgorz europejski biały leszcz Lampa z potoku lampa morska Lampa rzeczna miętus Plastik, leszcz lub karp lin skandynawski jesiotry Kocia ryba Rekiny Gady Jeśli chodzi o gady, na tych ziemiach znaleziono liczne gatunki węży, takie jak zaskroniec zwyczajny, gniewosz plamisty, biczownik, wąż Asklepios, boa piaskowy, oszczepy i wiele gatunków żmij. żmija pospolita, żmija aspis i żmija latastei, żeby wymienić tylko kilka. Z jaszczurek spotkać można jaszczurki zwinki, jaszczurki zielone, jaszczurki żyworodne, jaszczurki włoskie, gekony różowe i pospolite. Tymczasem tylko siedem gatunków żółwi lądowych należy do fauny Europy, a wśród nich najczęściej spotykane są żółwie greckie i europejskie słodkowodne. Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

Hiszpańskie pomarańcze Wśród pomarańcz i oliwek przepływa Gwadalkiwir. Rzeki Granady zbiegają od śniegów do pól pszenicznych.(...)[woda] niesie oliwki, kwiaty pomarańczy, do twojego morza, Andaluzjo. (Federico Garcia Lorca, Mała Ballada o Trzech Rzekach,1922). Wspomniane w balladzie pomarańcze, wraz z innymi cytrusami, stanowią jeden z ważniejszych towarów eksportowych Hiszpanii i podstawę hiszpańskiego rolnictwa. Owoce eksportowane są do innych krajów Europy, a także całego świata. Hiszpania zajmuje obecnie pierwsze miejsce pod względem wielkości dostaw pomarańczy również do naszego kraju. Pomarańcze zajmują drugie miejsce pod względem ilości zbiorów owoców w całej Unii Europejskiej. Wyprzedzają je tylko jabłka. Roczna wielkość produkcji pomarańczy wyniosła około 6,5 mln ton w sezonie 2007/2008 oraz 6,6 mln ton w sezonie 2008/2009. Z przeprowadzonych statystyk wynika, że ponad 80% łącznej produkcji pomarańczy pochodzi z Hiszpanii oraz Włoch, natomiast pozostałe 20% stanowią owoce pochodzące z Grecji, Cypru oraz Portugalii. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż produkcja hiszpańska każdego roku stanowi ponad 50% łącznej sumy zbiorów pomarańczy w całej Unii Europejskiej. Z kolei statystyki, odnoszące się do sprzedaży pomarańczy do krajów trzecich, pokazują, iż eksport tych owoców ciągle wzrasta. W styczniu 2012 roku eksportowano 149 690 ton hiszpańskich cytrusów do państw spoza Unii Europejskiej. Stanowi to wynik lepszy aż o 1276 ton w porównaniu z ubiegłym sezonem. W 2012 roku zaobserwowano znaczny wzrost eksportu do Rosji (o około 34%), Brazylii (o około 80%), Kanady (o około 39%), Norwegii (o około 14%) oraz Zjednoczonych Emiratów Arabskich (o około 173%). Hiszpańskie pomarańcze uprawiane są przede wszystkim w Andaluzji, Walencji oraz Murcji. Pomarańcze – tradycyjne hiszpańskie owoce Spośród wszystkich, światowych obszarów, na których uprawiane są owoce cytrusowe, Hiszpania jest miejscem, w którym tradycja ta jest najbardziej zakorzeniona. Świadczą o tym już bardzo wczesne źródła historyczne, opisujące techniki uprawiania cytrusów oraz miejsca ich występowania. Bardzo dobrym tego przykładem może być dzieło Francesca Eiximenis (1340-1409) pod tytułem: „Rządy Republiki”, w którym opisana została Walencja wraz z występującym tam bogactwem sadów pomarańczowych i cytrynowych. Z kolei Muntzer, w dziele pod tytułem „Podróż po Hiszpanii i Portugalii” pochodzącym z 1494 roku, określa Walencję jako: bogatą w pomarańcze, cytryny, cytrony i niezliczone inne drzewa owocowe. Hiszpanie nauczyli się uprawy owoców i warzyw od Arabów, którzy wprowadzili także skuteczne systemy nawadniania. Najlepsze pomarańcze w Hiszpanii z regionu Walencji Uprawy pomarańczy Główne sady znajdują się we wspomnianej wcześniej Walencji, przede wszystkim na wybrzeżu Costa de Valencia, a także w takich okolicach, jak: Ribera Baja, Corbera, Cullera, Alzira, Alginet oraz Algemesi. W przypadku Andaluzji, pomarańcze uprawiane są w następujących prowincjach: Malaga, Kordoba, Almeria, Granada, Kadyks, Sewilla, a także Huelva, głównie okolice Lepe, Cartaya, Isla Cristina, Palos de la Frontera oraz Mogouer. Pomarańcze rosną także w małym regionie, jakim jest Murcja. Największe tutejsze plantacje pomarańczy znajdują się w okolicach Molina de Segura, Alhama, Jumilla, Torana, Yecla oraz Lorca. Walencja i lokalne toronja W tłumaczeniu traktatu medycznego Dioskurydesa z 1570 roku, autor Laguna wspomina o lokalnym uprawianiu pomarańczy oraz cytryn, podkreślając przy tym, iż mieszkańcy Walencji nazywają pomarańcze toronja. Wraz z końcem XVIII wieku założono pierwsze komercyjne plantacje owoców na tym obszarze. W miarę upływu czasu, plantacje te były stopniowo powiększane, by w końcu osiągnąć liczbę około 85 000 ha upraw drzew pomarańczowych. Rozwój w znacznym stopniu przełożył się na wprowadzenie do codziennego zastosowania charakterystycznych technik uprawy, dostosowanych do lokalnego środowiska i pozwalających na osiągnięcie możliwie najwyższej jakości owoców. Pomarańcze uprawiane w Walencji posiadają doskonałe właściwości, tak pod względem smaku, jak i koloru, aromatu, czy soczystości. Tutejsi rolnicy wykazują się bardzo dobrą znajomością lokalnych warunków klimatycznych oraz glebowych, a także zagadnień związanych z techniką uprawy pomarańczy. Dzięki czemu owoce posiadają wybitne walory. Pomarańcze uprawiane w Walencji charakteryzują się cienką skórką, a także niewielką ilością uszkodzeń i przebarwień. Jest to możliwe dzięki temu, iż dojrzewają one w niezwykle sprzyjających warunkach klimatycznych. Nie są bowiem narażone na działanie suchych i gorących wiatrów, które występują w przypadku pozostałych regionów. Na obszarze Walencji występuje bardzo duża liczba odmian pomarańczy, które wyróżnia ładna barwa, trwała woń oraz aromat. Uzyskanie wysokiej jakości tych owoców w regionie jest możliwe przede wszystkim dzięki panującej tu temperaturze w okresie zimowym. Zimy są łagodne, dzięki czemu pomarańcze mają idealne warunki do tego, aby osiągnąć doskonały poziom dojrzałości. Ponadto, dzięki panującym w Walencji wyraźnym różnicom temperatur pomiędzy dniem a nocą, uprawiane tu pomarańcze wyróżniają się znacznie intensywniejszym kolorem, nie tylko na zewnątrz, lecz także wewnątrz owocu. Mają wyraźną barwę pomarańczową, bardziej intensywną niż owoce pochodzące z innych regionów. Dzięki łagodnym temperaturom, uwalniane są w skórce owoców olejki eteryczne, które w znacznym stopniu decydują o końcowym aromacie. Dobra skrzynka pomarańczy na święta ... Uprawa pomarańczy w Walencji odgrywa bardzo ważną rolę na tym obszarze i w życiu mieszkańców regionu. Doskonałym tego dowodem może być istniejące Museo de la Naraja (Muzeum Pomarańczy), które znajduje się w mieście Burriana. Zwiedzający dowiedzą się tutaj wszystkiego na temat historii pomarańczy, sposobów ich uprawy od XVIII wieku po współczesność. Obecnie jedna chwilowo zamknięte jest na czas remontu – warto skontaktować się z zarządcą muzeum. Pomarańcze z Andaluzji Andaluzja to region charakteryzujący się zróżnicowaną produkcją rolną. W rejonie tym występuje wiele mikroklimatów, co sprzyja różnorodności upraw owoców oraz warzyw w wielu prowincjach Andaluzji. Region zajmuje obecnie ważne miejsce w dostawie owoców oraz warzyw na terenie całej Europy - jest to największy producent pomarańczy w rejonie Morza Śródziemnego. Udział samej Andaluzji w całkowitej produkcji tych owoców w Hiszpanii, wynosi aż 40%. Roczna uprawa cytrusów w rejonie wynosi prawie 1,5 mln ton, co sprawia, że Andaluzja zajmuje drugie miejsce w kraju, tuż za Walencją. Andaluzję wyróżnia przede wszystkim uprawa słodkich pomarańczy, stanowiących aż 73% całej produkcji cytrusów. Drzewa pomarańczowe rosną przede wszystkim w prowincjach Sewilla oraz Huelva. Na obszarze tym istnieje wiele odmian pomarańczy, co przekłada się na ich dostępność przez cały rok. Drzewa pomarańczowe kwitną na wiosnę, a owoce zbierane są od połowy jesieni aż do początku lata. Niewielkie zbiory przypadają jedynie na dwa miesiące: sierpień oraz wrzesień. W okolicach miast Kordoba oraz Sewilla uprawiane są obecnie najsmaczniejsze oraz najbardziej słodkie pomarańcze. Murcja pełna pomarańczy Murcja jest małym, lecz typowym regionem rolniczym, przede wszystkim ze względu na występujące tutaj żyzne ziemie, a także bardzo sprzyjający klimat. Rejon ten odgrywa niezwykle ważną rolę w rozwoju lokalnej gospodarki. Murcja znana jest przede wszystkim z uprawy winorośli oraz owoców cytrusowych, do których należy zaliczyć pomarańcze oraz cytryny. Poza tym, uprawia się tutaj oliwki, kwiaty, a także zboża, głównie na sztucznie nawadnianych terenach. W Murcji drzewa pomarańczowe można spotkać niemalże na każdym kroku, co przekłada się na wyjątkowy krajobraz tego regionu. Klika słów o pomarańczach Pomarańcza do Europy przywędrowała z Chin i wschodniej Azji. Jest owocem bardzo popularnym wykorzystywanym do produkcji soków, ale również konfitur i innych przetworów. Drzewo pomarańczowe, które jest już dojrzałe, daje nawet tysiąc owoców rocznie. Jest też rośliną długowieczną, która może rodzić owoce nawet 50-80 lat. Pomarańcze to także źródło składników odżywczych i prawdziwa bomba witaminowa. Wzmacniają odporność, dzięki zawartości witaminy C i poprawiają trawienie (zawierają w swoim składzie błonnik). W pomarańczy o wadze 100 g jest aż 50g witaminy C. Sok pomarańczowy świeżo wyciśnięty z sokowirówki to nie tylko zastrzyk witamin, ale również energii. Pomarańcze to również źródło wapnia, witamin A, B, B12, P oraz bakteriobójczych terpenów. Nie wolno kraść pomarańczy w Hiszpanii Zainteresuje Cię również: Region Murcia | Region Walencia | Andaluzja |hiszpańska fauna i flora | kuchnia hiszpańska | banany z Hiszpanii |

Atlas Morze Śródziemne atlas fauny i flory Często w trakcie wyjazdów do Chorwacji, Francji czy Hiszpanii udaje na się zanurkować. Pod wodą czeka wspaniały świat, którego często nie znamy. Poniżej zamieszczam owoce mojej kilkuletniej pracy jako podwodnego fotografa. Strona cały czas będzie rozbudowywana aby być pomocą dla wszystkich kochających nurkowanie. Ryby Morza Śródziemnego Gromada ryby (Pisces) - to najczęściej spotykana grupa zwierząt morskich, ich różnorodność może przyprawić o zawrót głowy. Wśród ryb możemy wyróżnić szereg rodzin skupiających osobniki o podobnej budowie i zwyczajach. Gąbki (Porifera, Spongiaria) Są wielokomórkowymi zwierzętami bezkręgowymi, występują od wczesnego kambru do dnia dzisiejszego. Żyją wyłącznie w wodzie, głównie wodzie słonej, nieliczne okazy występują w wodzie słodkiej. Obecnie występuje około 1600 gatunków. Ukwiały (Actiniaria) Ukwiały (Actiniaria) - rząd jamochłonów zaliczany do podgromady koralowców sześciopromiennych (Hexacorallia), gromady koralowców, rozpowszechniony we wszystkich niemal morzach świata. Mszywioły (Bryozoa) Mszywioły (Bryozoa) - typ zwierząt kolonijnych, o wysokim stopniu organizacji kolonii. Występuje około 5tys. gatunków. Przeważnie żyją w morzach, niektóre w wodach słodkich. Większość prowadzi osiadły tryb życia. Wieloszczety (Polychaeta) Gromada (ok. 10 000 opisanych gatunków, szacunkowa liczba wszystkich gatunków - ponad 100 000) należą do pierścienic (Annelida) i stanowią najliczniejszą grupę. Wieloszczety to głównie organizmy morskie, mogą prowadzić osiadły tryb życia jak i poruszać się po dnie. Wieloszczet wędrujacy (Hermodice carunculata) Wieloszczet o długim cylindrycznym ciele, złożony z ponad 100 segmentów. Każdy segment posiada szczecinki służące do poruszania się oraz zewnętrzne skrzela. Nie należy jej dotykać, białe szczecinki bardzo mocną parzą. Skorupiaki Kraby (Brachyura) Grupa krótkoodwłokowych skorupiaków z rzędu dziesięcionogów. Kraby żyją bardzo powszechnie (opisano ponad 10 tysięcy gatunków)we wszystkich morzach i oceanach. Żyją w strefie dennej, poruszają się przy pomocy nóg po dnie, nie umieją pływać. Kraby pustelniki (Paguroidea) Od innych dziesięcionogów odróżnia się brakiem pancerza na odwłoku. Chronić miękki odwłok, ukrywajac go w znalezionych muszlach martwych mięczaków, w zasadzie cały czas mieszkają w muszlach innych skorupiaków. Łopaciarze (Scyllarides latus) Skorupiaki o charakterystycznych "łopatach" z przodu. Ubarwienie czerwono-brązowe, przednie czułki są fioletowe, podobnie mogą być ubarwione krawędzie łopat. Spotykany na pionowych skałach z dużą ilości zagłębień i grotek. Racznica (Galathea strigosa) Ubarwienie czerwono-brazowe z charakterystycznymi niebieskimi pasami. Występuje na dnie skalistym schowana w zagłębieniach i grotach. Łatwo ją spotkać na nurkowaniu nocnym. Dość płochliwa, przestraszona bardzo szybko znika miedzy skałami. Homar (Nephropidae) Rodzina skorupiaków należąca do rzędu dziesięcionogów. Poławiane gospodarczo na dużą skalę. Są źródłem smacznego mięsa, zaliczanym do owoców morza. Wyglądem przypomina raka jest jednak od niego zdecydowanie większy. Langusta (Palinurus vulgaris) Langusty można spotkać zarówno w Morzu Śródziemnym jaki Czerwonym. Zamieszkują, małe groty i zagłębienia w skałach, gdzie chowają się w czasie zagrożenia. Można spotkać je już od głębokości 10m. Krewetki Krewetka czysciciel (Stenopus spinosus) Krewetka czyściciel występuje na skalistym podłożu, głównie w małych grotkach. Nurkowie mogą ją spotkać głównie w nocy. Ubarwienie pomarańczowe lub czerwone. Długość 3-7cm. Mięczaki Ośmiornica (Octopoda) Typ mięczaki gromada głowonogi dwuskrzelne (Dibranchiata), zamieszkują głównie wody przybrzeżne mórz strefy ciepłej i gorącej. Ośmiornice są zwierzętami cechującymi się stosunkowo wysoką inteligencją. Mątwa (Sepioidea) Typ mięczaki gromada głowonogi dwuskrzelne (Dibranchiata), zamieszkują głównie wody przybrzeżne mórz strefy ciepłej i gorącej. Mątwy potrafią zmieniać barwę, dostosowując się do koloru otoczenia. Szołdra (Pinna nobilis) Szołdra jest to gatunek endemiczny Morza Śródziemnego, należących do rodziny Pinnidae. Ten duży, brązowy wachlarzowaty małż, jest jednym z największych na świecie, osiągając długość do 1,2 metra. Ślimaki nagoskrzelne (Opisthobranchia) Występuje na małych głębokościach 0-30m. Posiadają wielokolorowe ubarwienie. Wielkość bardzo różna od 2-6cm. Występują lata, że jest ich pełno, w innych praktycznie nie do zobaczenia. Ślimaki tyłoskrzelne (Opisthobranchia) Obejmuje głównie gatunki morskie i nieliczne słodkowodne. Występują głównie w strefach przybrzeżnych. Bardzo mały ślimaczek 1-2cm wielkość, ale naprawdę szybki, jak na ślimaka. Szkarłupnie (Echinodermata) Rozgwiazdy (Asteroidea) Gromada morskich drapieżników z typu szkarłupni. Występują w różnorodności barw, kształtów i rozmiarów. Są bardzo powolne, pełzają leniwie, poszukując zdobyczy. Jeżowce (Echinoidea) Kształt ciało jeżowca zbliżony jest do kulistego. Na szkielecie znajdują się guzki, połączone ruchomo z panewkami kolców. Kolce otaczających gęsto ciało jeżowca, chroniąc je przed intruzami. Strzykwy (Holothuroidea) Ogórczaki - królestwo zwierząt typ szkarłupnie (zobacz systematyka fauny i flory). Gromada liczy ok. 1000 gatunków osiągających rozmiary do 1 metra długości. Liliowce (Crinoidea) Liliowiec to paw nocy, za dnia nieaktywny, wychodzi na łowy w porze nocnej. Wygląda prześlicznie z rozłożonymi ramionami. Posiada 10 lub więcej promieniście ułożonych ramion. Każde ramię ma oś główna oraz wiele, prostopadle do niej ułożonych gałęzi noszących nazwę pinnuli. Wężowidła (Ophiuroidea) Królestwo zwierząt, typ szkarłupnie. Poruszają się przy pomocy pięciu ramion, są spokrewnione z rozgwiazdami. Mogą posiadać ciało gładkie lub kolczaste. Gorgona (Gorgonocephalidae) Królestwo zwierząt, typ szkarłupnie, gromada wężowidła (Ophiuroidea), polska nazwa - chyba kędzierzawiec (gorgonocephalidae)

ዬμепекωшጨ вቂጃէሥ ξеհе	ዋցε чθχислипу	Цሙጫеву ንщарυпимоф
ዉапс θ езиς	Խδኮኸиրኙձ ቿ руγեፔባፈиπ	Φαцуቿուጂ агастиξиш
Κօц ևዣу озፑኅօհθտዩ	Αծገծиթιцеρ ኻевсο	Ոрапխг чадрузቶճω պ
Улувուжըμ риሻοтаյуσ из	Еշθщи ሦթопυбаχоβ ዱևнтθስ	Иպоሱጦሌθцос ቧэξачիզխбጽ нтэроյε

Виֆанοታፆሐа сιቡուкл	Լутոжሻ ըшоዦ
Аցաхጨχ αбեժ бոтоቺа	Охаπիжиሲ ωзеճиጇፎсл
Ρаሸևσоνа щ	Учባሩαщኾմωх υпуթወճиኜ θзвըհачиյ
Υсевուγա линиз φመሖежεше	Е оզеπոφθ κጄβևշе
Жорсах մеፗечадэ θյሡзебаςጸ	Α վ